Rozmowa · Miarogłowy

„Tak”.

„Właściwie to jednak nie”. (Zrezygnuj z możliwości zapoznania się z zaawansowaną teorią rasy).

„Musi być jakiś inny sposób, aby wykonać nasze policyjne obowiązki – bez sztuki rasizmu”.

„NIE ISTNIEJE INNY SPOSÓB NA WYKONANIE CZEGOKOLWIEK. TEORIA RASY JEST JEDYNĄ DROGĄ”.

No już, nie wstydź się. Spytaj go o sekrety rasy.

„Chciałbym zapoznać się z zaawansowaną teorią rasy, by zastąpić dotychczasową. Obawiam się bowiem, że dotyczy jedynie samych podstaw”.

„WYSTARCZY CI TWOJA PRYMITYWNA TEORIA. ROZSZYFROWAŁEM WIELKĄ RASOWĄ ENIGMĘ. CZEMU MIAŁBYM DZIELIĆ SIĘ ODPOWIEDZIĄ ZE ZDEFORMOWANYM NIEMOWLAKIEM? BRAK CI ODDANIA SŁUŻBIE”.

„Chcę dowiedzieć się więcej o tej twojej teorii rasy. Żebyśmy mogli się... zaprzyjaźnić?” (Spróbuj się żałośnie uśmiechnąć).

„NIE BĄDŹ NAIWNY. ROZSZYFROWAŁEM WIELKĄ RASOWĄ ENIGMĘ. CZEMU MIAŁBYM DZIELIĆ SIĘ ODPOWIEDZIĄ ZE ZDEFORMOWANYM NIEMOWLAKIEM? BRAK CI ODDANIA SŁUŻBIE”.

Nie, lepiej nie będę nic mówił na ten temat.

To zrozumiałe. Jean-Luc Miarogłowy to mędrzec i intelektualny tytan teorii ras. A ty kim jesteś? Służką Al Gulu.

„Potrzebuję w mózgu trochę tego rasowego towaru. Naszprycuj mnie”.

„BEZMYŚLNY SLANG KULTURY POPULARNEJ. »SZPRYCOWANIE« CZYMKOLWIEK TAKIEGO NIEMOWLĘCIA JAK TY JEST INTELEKTUALNIE NIECIEKAWE”.

Spróbuj jeszcze raz. Zgaś mu światło prawym sierpowym!

„Evrart kazał, żebyś pomógł nam zdjąć ciało z drzewa”.

„ZGADZA SIĘ. PRZEWYŻSZYŁEŚ MNIE W WALCE RAS, ABY DOTRZEĆ DO MEGO PRZEŁOŻONEGO, PO CZYM NAKŁONIŁEŚ GO, ABY WYDAŁ MI ROZKAZ. GRATULUJĘ CI SPRYTU, MÓJ WROGU. PÓJDĘ I ŚCIĄGNĘ CIAŁO Z DRZEWA. GOŁYMI RĘKAMI”.

„Jesteś taki szlachetny, Miarogłowy”.

Jest jakieś „ale”.

„LECZ” – nachyla się i wygłasza swą kwestię: „GDY BĘDĘ NIEOBECNY, KTOŚ MUSI TRZYMAĆ STRAŻ NA MOŚCIE. TYM KIMŚ ZAŚ MUSISZ BYĆ TY”.

To by oznaczało pokazanie wszystkim otwarcie, że stajesz po stronie Związku.

„Chwila, to oznacza pokazanie wszystkim, że przyjmuję rozkazy od Związku”.

„TAK, WŁAŚNIE TO OZNACZA, HOMONKULUSIE. I NIE ISTNIEJE ŻADNA INNA METODA”.

„Poruczniku, a jeśli nie chcemy tego robić?”

„To jest nieprzyjemny wynik tego, że nie zdejmujemy tych zwłok własnoręcznie. Potrafię pogodzić się z tym kompromisem”.

„POSŁUCHAJ SWEGO MAŁEGO PRZYJACIELA. JEST MĄDRY, NA SWÓJ DZIECINNY SPOSÓB. JEGO TAJEMNICZA RASA MOŻE JESZCZE OKAZAĆ SIĘ POWAŻNĄ KONKURENCJĄ DLA MEJ HEROICZNEJ HAPLOGRUPY”.

„Nie. Nie zrobię tego”. (Wycofaj się).

„DOBRZE. ŻEGNAJ WIĘC. WRACAJ DO SWEJ DEGENERACJI”.

„W porządku”. (Poczekaj tu pod nieobecność Miarogłowego).

„ZGADZA SIĘ. W POPISIE ATLETYCZNEJ SPRAWNOŚCI PRZEKROCZYŁEŚ MUR PORTU, ABY DOTRZEĆ DO MEGO PRZEŁOŻONEGO, PO CZYM NAKŁONIŁEŚ GO, ABY WYDAŁ MI ROZKAZ. GRATULUJĘ CI SPRYTU. PÓJDĘ I ŚCIĄGNĘ CIAŁO Z DRZEWA. GOŁYMI RĘKAMI”.

„ZGADZA SIĘ. MÓJ NIEZBYT OBIECUJĄCY RASOWY UCZEŃ DOSTAŁ SIĘ DO PORTU I WYKORZYSTAŁ MOJEGO PRZEŁOŻONEGO, ABY WYDAWAĆ MI ROZKAZY. GRATULUJĘ CI SPRYTU. PÓJDĘ I ŚCIĄGNĘ CIAŁO Z DRZEWA. GOŁYMI RĘKAMI”.

„Wiesz coś o tym kubku?” (Pokaż mu go).

Nawet nie spogląda na przedmiot, który mu pokazujesz.

„To coś w twoim stylu?”

„PRZESTAŃ POKAZYWAĆ MI SWOJE ŻAŁOSNE NACZYNIE. NIE INTERESUJE MNIE ONO”.

Nie miał z tym nic wspólnego.

Czy on ci wygląda na kogoś, kto wrzuca kubki do śmietnika?

„Wrzucałeś to może ostatnio do śmieci?”

„Wiesz coś o tym?”

„Czemu nie jesteś z chłopakami Hardiego?”

„NIE JESTEM PIERWSZĄ LINIĄ OBRONY, LECZ OSTATNIĄ” – mówi, spoglądając wojowniczo ku wybrzeżu. „CO WIĘCEJ, TE TAK ZWANE CHŁOPAKI HARDIEGO TO ZNIEWIEŚCIAŁA KLIKA KULTURYSTÓW. ICH TOWARZYSTWO JEST DLA MNIE NISZCZYCIELSKIE DUCHOWO”.

Wyczuwasz w jego głosie coś sztucznego, niczym udawanie. To do niego niepodobne. Zwykle jest bardziej sobą.

„Ale wszyscy należycie do Związku?”

„KARŁY HARDIEGO SĄ OPŁACANE PRZEZ FIRMĘ. JA ODPOWIADAM JEDYNIE PRZED ZWIĄZKIEM. ORAZ ROBIĘ TO ZE WZGLĘDU NA HEROIZM MEJ RASY. FINANSE TO DLA SEMENÓW KONCEPT NIEZNANY”.

„TERAZ ZAŚ ZOSTAW MNIE W SPOKOJU. MUSZĘ ROZKOSZOWAĆ SIĘ TOWARZYSTWEM MEJ KOBIETY”.

Odpuść.

Tak, to pewnie nic takiego.

„To nie wszystko. Co dokładnie masz przeciwko nim?”

„DOBRZE WIĘC. ZNALEŹLI SIĘ OSTATNIMI CZASY W STREFIE WPŁYWÓW POTENCJALNIE WYPACZONEJ SEKSUALNIE KOBIETY, WŁÓCZĘGI KUPCZĄCEJ NARKOTYKAMI. TO ŻAŁOSNE”.

„Kogo masz na myśli?”

„TEGO DOWIEDZ SIĘ SAM, ENDOMORFICZNY ZLEPKU”.

„Interesujące” – porucznik wykonuje szybką notatkę.

„Nie bądź takim dupkiem dla swojego kumpla z portu”. (Pokaż mu skradziony identyfikator).

Mężczyzna spogląda na ciebie milczący, nieruchomy. Wwierca się wzrokiem w resztki twojej duszy.

„TY NIE JESTEŚ SANTIAGO, SANTIAGO ZAŚ NIE JEST TOBĄ. DOSTRZEGĄ TO NAWET FRENICZNI INWALIDZI”.

„TWÓJ RASOWY UPADEK ZOSTAŁ CHWILOWO ZATRZYMANY. UPADNIESZ JEDNAK PONOWNIE”.

„NIE MYŚL, ŻE SPOWODOWAŁO TO RADYKALNĄ ZMIANĘ NASZYCH RASOWYCH STOSUNKÓW”.

„Po prostu musiałem to zrobić”.

„NASZE STOSUNKI OSOBISTE ULEGŁY ZMIANIE”. Zastanawia się przez chwilę i dodaje: „NIEWIELKIEJ”.

Bardzo niewielkiej, chce powiedzieć.

„Znokautowałem cię niczym bóg sztuk walki”.