Rozmowa · Miarogłowy

„OTO POWRACA NIEZBYT OBIECUJĄCY RASOWY UCZEŃ”.

„Kim, co ty o tym sądzisz?”

„Myślę, że ten rasista jest lepszy od poprzedniego – ale naprawdę dobry będzie dopiero następny”.

To będzie...

„To będzie nasz szczęśliwy rasista!”

„Spełni trzy nasze życzenia”.

„TWEMU PEDOMORFICZNEMU PRZYJACIELOWI NIE BRAKUJE SPRYTU”. Nachyla się, aby spojrzeć uważniej: „ODSTAJĄCA POTYLICA I ZAGŁĘBIENIE W KOŚCI JARZMOWEJ...”

Porucznik nawet nie drgnie.

„POWINIENEŚ TRZYMAĆ SIĘ GO BLISKO. WRODZONY DEFEKT DALEKOWZROCZNOŚCI NIE CZYNI Z NIEGO KOMPLETNEGO INWALIDY. WCIĄŻ JEST W STANIE WYKORZYSTYWAĆ SWÓJ UMYSŁ”.

„Skąd wiesz, że będzie jakiś następny rasista?”

„Zawsze jest”.

„RASA TO RZECZYWISTOŚĆ” – kiwa z aprobatą głową.

„Prawdę mówiąc, ten poprzedni rasista bardziej mi się podobał”.

„Hmm” – porucznik zdaje się być zaskoczony twoim wyborem rasisty, ale po chwili wolno kiwa głową.

„TO ZROZUMIAŁE. POPRZEDNI RASISTA BYŁ ZAPEWNE POCHODZENIA OKCYDENTALNEGO I NIE BYŁ DLA CIEBIE GODNYM PRZECIWNIKIEM”.

„Ci gliniarze po prostu ci zazdroszczą, Jean-Luc”.

„Nic o tym wszystkim nie myślę. Marnujemy tylko czas, prowadząc tę rozmowę”.

„TWÓJ PEDOMORFICZNY PRZYJACIEL MA RACJĘ. POWINIENEŚ SIĘ ODDALIĆ Z OGONEM MIĘDZY NOGAMI, ROZMYŚLAJĄC O WYMIERANIU SWEJ RASY. JESTEM NIEWZRUSZONĄ PRZESZKODĄ”.

„Chyba wiem, czym jest rasowa enigma”.

„I?”

„Ta cała teoria rasy to coś, czym mamy się zajmować, podczas kiedy bogacze zgarniają całą forsę”.

„PATRZ, LALECZKO. BOGACZE UPOKORZYLI I WYKASTROWALI TEGO COPLET. UMIE ROZUMOWAĆ LI TYLKO W NAJPROSTSZYCH KATEGORIACH MATERIALIZMU I ZNIEWIEŚCIAŁYCH ABSTRAKCJACH, JAK PIENIĄDZE”.

„Bogacze totalnie go rozjebali, Jean” – kobieta wygląda na nieco znudzoną.

„JEGO SZAŁ ROZEGRAŁ SIĘ JUŻ NA SCENIE HISTORII W GROTESKOWEJ TRAGEDII REWOLUCJI. JEDYNE, CO MOŻE OSIĄGNĄĆ TERAZ, TO BEZPŁODNE AKADEMICKIE TEKSTY I NEUROSYFILITYCZNA ROCKANDROLLOWA MELANCHOLIA”.

Odwraca się do ciebie. „MOGŁEŚ WYKORZYSTAĆ TĘ OKAZJĘ, ABY POKONAĆ SWĄ OGRANICZONĄ, TRAWIONĄ PRZEZ AL GUL TOŻSAMOŚĆ. ZAMIAST POZNAĆ ENIGMĘ RASY, PRÓBOWAŁEŚ COŚ DO NIEJ DODAĆ. BEZ POWODZENIA”.

„NIECH UKOJENIE PRZYNIESIE CI ŚWIADOMOŚĆ, ŻE TE MYŚLI...” – wskazuje na twoją głowę. „…NIGDY NIE OPUSZCZĄ CAŁKOWICIE TWOJEGO UMYSŁU. BĘDĄ Z TOBĄ AŻ DO DNIA TWOJEJ ŚMIERCI, JEDYNA CZĄSTKA HEROIZMU W TWOIM CIELE. A TERAZ ODEJDŹ, MAM DO PRZEDYSKUTOWANIA ZE SWOJĄ KOBIETĄ KWESTIE PIĘKNA I PRAWDY”.

„Cholera, Jean, jakim cudem jesteś tak romantyczny...?” – przymila się kobieta.

Czy była dla ciebie szansa, żeby osiągnąć tu sukces, czy ta retoryczna rozgrywka była od początku ustawiona? Nie sposób stwierdzić...

Odwraca się do ciebie. „BEZPŁODNY KLASOWY WOJOWNIKU, LITUJĘ SIĘ NAD TOBĄ. EWIDENTNIE NIEZMIERNIE CHCESZ WKROCZYĆ DO PORTU. JAK MAŁY CHŁOPIEC, KTÓRY CHCE USIĄŚĆ NA NOCNIKU. MOGĘ WCISNĄĆ DLA CIEBIE TEN PRZYCISK. OTWORZY ON WEJŚCIE”.

„Nie potrzebuję twojej litości. Klasa robotnicza powstanie i zaleje świat morzem krwi, w którym utonie twój pan, bogaty chłopaczek”. [Odejdź].

„To jedyne, czego chciałem”.

„DOBRZE WIĘC. MOŻESZ WEJŚĆ DO PORTU JEDEN RAZ” – uderza pięścią przycisk awaryjnego otwierania. „NASZA RASOWA DYSKUSJA DOBIEGŁA KOŃCA”.

„Wreszcie” – porucznik wskazuje niecierpliwie drzwi. „Ruszajmy”.

„Jest tym, czym chcesz, żeby była. To ćwiczenie ze swobodnych skojarzeń językowych. Degenerat, rasowy bohater...”

„PATRZ, LALECZKO. MELANCHOLIJNY AKADEMIK, KIEDY POZNAŁ BOLESNĄ PRAWDĘ O WŁASNYM UPADKU, ZACZYNA BAWIĆ SIĘ SWOIMI GENITALIAMI. ŁYSA PLAMA NA JEGO GŁOWIE ZDRADZA, ŻE JEST KOMPULSYWNYM MASTURBATOREM”.

„To obrzydliwe, Jean” – krzywi się z niezadowoleniem kobieta.

„ZGADZA SIĘ. POD BLICHTREM AKADEMICKIEGO ŻARGONU LIBERALNY TEORETYK TO ZWIERZĘ, SEKSUALNY MANIAK I ZDEPRAWOWANY NIHILISTA. ŻYCIE TO DLA NIEGO GRA. SŁOWA NIE MAJĄ ZNACZENIA. NIKT NIE JEST ODPOWIEDZIALNY ZA NIC”.

Odwraca się do ciebie. „NIHILISTYCZNY SEKSUALNY MANIAKU, LITUJĘ SIĘ NAD TWOIMI POPĘDAMI. EWIDENTNIE NIEZMIERNIE CHCESZ WKROCZYĆ DO PORTU. JAK MAŁY CHŁOPIEC, KTÓRY CHCE USIĄŚĆ NA NOCNIKU. MOGĘ WCISNĄĆ DLA CIEBIE TEN PRZYCISK. OTWORZY ON WEJŚCIE”.

„Nie jestem zdeprawowanym maniakiem. To było tylko spostrzeżenie. Nieważne, dostanę się do portu jakoś inaczej”. [Odejdź].

„To jedyne, czego chciałem”.

„Co paradoksalne, planujesz strącić Okcydentczyków ze szczytu, korzystając z ich własnej teorii ras”.

„PATRZ, LALECZKO. TEN SŁUGUS PRAWA TEŻ JEST RASISTĄ. JEGO RASIZM JEST JEDNAK PRYMITYWNY I ZWYKŁY. MYŚLI, ŻE ROZSZYFROWAŁ WIELKĄ ENIGMĘ RASOWĄ, OPISUJĄC ZWYKŁY MECHANIZM NAUKOWEJ KONKURENCJI”.

„Co za zacofanie...” – kobieta wygląda na nieco znudzoną.

„PODSTAWOWA RASOWA EDUKACJA, JAKĄ ODEBRAŁ W LICEUM, KAZAŁA MU WYSNUĆ WNIOSEK, JAKOBY TO PRZEDSTAWICIELE JEGO TYPU SAMODZIELNIE STWORZYLI TEORIĘ RAS, EZOTERYCZNĄ DZIEDZINĘ PAMIĘTAJĄCĄ PRADAWNE, MASOWE SPOŁECZEŃSTWO PERYKARNASU SPRZED 4500 LAT”.

Odwraca się do ciebie. „PROSTACKI RASISTO, LITUJĘ SIĘ NAD TOBĄ. EWIDENTNIE NIEZMIERNIE CHCESZ WKROCZYĆ DO PORTU. JAK MAŁY CHŁOPIEC, KTÓRY CHCE USIĄŚĆ NA NOCNIKU. MOGĘ WCISNĄĆ DLA CIEBIE TEN PRZYCISK. OTWORZY ON WEJŚCIE”.

„Nie jestem rasistą i nie potrzebuję twojej pomocy”. [Odejdź].

„To jedyne, czego chciałem”.

„To po prostu coś, czym szokujesz ludzi. Liberałów i postępowców”.

„PATRZ, LALECZKO, ROZWRZESZCZANY ROCKANDROLLOWY BUNTOWNIK MYŚLI, ŻE SYNTEZA RASOWA ISTNIEJE, ABY WZBURZYĆ JEGO WRAŻLIWOŚĆ. W JEGO EGZYSTENCJI RODEM Z GABINETU LUSTER WSZYSTKO JEST NIESZCZERE. NAWET NATURA”.

„Wiedziałam, że nie zrozumie, Jean” – kobieta wygląda na nieco znudzoną. „Jest jak jakiś gliniarz czy ktoś”.

„MYŚLISZ, ŻE TO CZŁOWIEK W SILE WIEKU, W GŁĘBI DUSZY JEST JEDNAK NASTOLATKIEM, KTÓRY W LUSTRZE WIDZI LI TYLKO SIEBIE. PRAWDA TKWI DLA NIEGO W OCZACH CZŁONKÓW JEGO LIBERALNEJ KLIKI, ORGANIZM ZAŚ TO TYLKO SPEKTAKL W PORANNEJ AUDYCJI RADIA RRC 1”.

Odwraca się do ciebie. „SOCJALDEMOKRATYCZNY DEGENERACIE, LITUJĘ SIĘ NAD TOBĄ. EWIDENTNIE NIEZMIERNIE CHCESZ WKROCZYĆ DO PORTU. JAK MAŁY CHŁOPIEC, KTÓRY CHCE USIĄŚĆ NA NOCNIKU. MOGĘ WCISNĄĆ DLA CIEBIE TEN PRZYCISK. OTWORZY ON WEJŚCIE”.

„Nie potrzebuję twojej litości. I źle mnie zrozumiałeś. Nie jestem liberałem, tylko... Czy ja jestem liberałem?” [Odejdź].

„To jedyne, czego chciałem”.

„To zagadka twojego konfliktu wewnętrznego związanego z kojkowską dziewczyną, nieprawdaż?”

„PATRZ, LALECZKO. POSTAWIONY W OBLICZU ŚMIERCI CAŁEJ SWOJEJ RASY BURŻUAZYJNY, ZAPITY DEGENERAT KONCENTRUJE SIĘ NA PLOTKACH. ŻYCIE INNYCH LUDZI JEST DLA NIEGO SCHRONIENIEM, UCIECZKĄ OD PŁONĄCEGO WRAKU JEGO POCHODZENIA”.

„To po prostu nietaktowne, Jean” – kobieta nawet na ciebie nie patrzy.

Odwraca się do ciebie. „ZNIEWIEŚCIAŁY MIŁOŚNIKU PLOTEK, LITUJĘ SIĘ NAD TWOIMI PODSYCANYMI PRZEZ TABLOIDY POPĘDAMI. EWIDENTNIE NIEZMIERNIE CHCESZ WKROCZYĆ DO PORTU. JAK MAŁY CHŁOPIEC, KTÓRY CHCE USIĄŚĆ NA NOCNIKU. MOGĘ WCISNĄĆ DLA CIEBIE TEN PRZYCISK. OTWORZY ON WEJŚCIE”.

„Tak, tak, ukrywaj swoje kompleksy. Co mnie to. Znajdę inne wejście do portu”. [Odejdź].

„To jedyne, czego chciałem”.