Rozmowa · Producentka nietypowych kości

Niektórzy z tych miłych ludzi są gotowi wydać kupę forsy na nowinki.

Jest wdzięczna za finansowe bezpieczeństwo, jakie jej zapewniają.

„Wie pani, co się stało z innymi wynajmującymi? Wszyscy inni zniknęli”.

„Mniej więcej” – stwierdza i poprawia żółtą chustkę, którą ma na głowie. „Interesuje pana ktoś konkretny?”

Och, przychodzi ci do głowy wiele konkretnych osób.

W mrocznych pomieszczeniach, pod porzuconymi suszarkami do włosów i zakurzonymi manekinami, kręcą się szczury; pajęczyny pokrywają wirniki i radiokomputery... Aż ciężko tu od porażki.

„Gdzie my właściwie jesteśmy? Co to za miejsce?” (Rozejrzyj się po pomieszczeniu).

„Jesteśmy we wnętrzu komina starego pieca centralnego ogrzewania. To dziwne, wiem” – odpowiada, spoglądając na czerwone cegły tworzące ściany – chociaż zostały pomalowane, wciąż miejscami widać ślady czarnej jak węgiel sadzy.

„Niestety, kiedy się tu sprowadziłam, wszystkie lokale były już zajęte, więc musiałam sama stworzyć sobie swój nowy dom. Poza tym, nie muszę płacić za to pomieszczenie czynszu, więc to dodatkowy plus”.

Plaisance miała rację – w kominie żyje jakaś istota! Powinieneś spytać ją o klątwę.

Czy to oznacza, że bezprawnie zasiedliła część budynku? Godne pożałowania!

„Kreatywnie” – porucznik rozgląda się po obszernym pokoju, którego sufit niknie w cieniach zalegających powyżej.

Kiedy tu przybyła, nie było już nigdzie miejsca... Musiała więc znać pozostałe firmy.

„Wrócił pan” – stwierdza przypominająca ptaka kobieta, spoglądając na ciebie sponad swojego stołu. „Zdecydował się pan, jakiej kości potrzebuje?”

„Nieważne, wrócę później”. [Odejdź].

„Jak pan sobie życzy. Do następnego razu” – kiwa głową i wraca do pracy.

„Zaraz, czym są te milieu?”

„A, milieu to coś jak stacja zgłoszeniowa. Do uzyskania dostępu potrzebne jest dwukierunkowe radio. To dlatego mam to” – wyjaśnia, klepiąc słuchawki leżące na stole.

„Większość uczy rzucania mięsem w różnych językach, ale niektóre stacje są naprawdę interesujące. Tak mnie wciągnęło, że musiałam przegapić pańskie pukanie”.

„Czemu pyta mnie pani o kości?” (Przejdź dalej).

„Jestem producentką nietypowych kości” – wyjaśnia. „Proszę podać nazwę swojego systemu fabularnego, a ja przygotuję potrzebne kości. Po to pan tutaj przyszedł, tak?”

Kiedy mówi, jej kościste palce bawią się jej pierścionkiem. Szkielet ma lekki, ale ręce mocne.

Gry fabularne? Znasz ich kilka: Wirrâl, Wirrâl Oderwany i... co tam jeszcze...

„Nie, szukam czegoś innego...” (Zmruż tajemniczo oczy). „Odpowiedzi”.

„Odpowiedzi? Dziwne. Ostatnio ludzie przychodzą do mnie tylko w sprawie kości i gier fabularnych...”

„Nie jestem pewna, czy będę w stanie panu pomóc, ale proszę pytać” – ściany wokół niej zastawione są rzędami cennych kamieni i minerałów.

Wygląda to, jakby kamienie i kości były naturalnym elementem pomieszczenia i wyrastały z półek niczym stalagmity.

Nie ma ona zamiaru krzywdzić ani ciebie, ani nikogo innego. Odpowie na wszystko chętnie i szczerze.

Nie dostrzegasz żadnego fałszu. To producentka nietypowych kości. Nie ma nic do ukrycia. Pytaj, o co chcesz.

„Nie chcę na razie kupować kostek. Jestem policjantem i mam do pani kilka pytań”.

„Oczywiście, to od razu widać. Po prostu myślałam, że jest pan policjantem, który potrzebuje kości...” – stwierdza, przekrzywiając swoją ptasią głowę. „W takim razie w czym mogę panu pomóc?”

„Jasne, lubię gry fabularne i potrzebuję kostek”.

„Świetnie” – stwierdza. „Biorę 10 reáli za zestaw, chyba że potrzebuje pan czegoś naprawdę nietypowego...”

„Proszę się rozejrzeć i powiedzieć, czy chciałby pan zamówić kości wykonane z jakiegoś konkretnego kamienia” – ściany wokół niej zastawione są rzędami cennych kamieni i minerałów.

„Może. Szczerze mówiąc, nie jestem tak do końca pewien, czemu tu jestem”.

„Dziwne” – stwierdza. „No cóż, jeśli jest pan zainteresowany, to biorę 10 reáli za zestaw, chyba że potrzebuje pan czegoś naprawdę nietypowego...”

Gry fabularne? Znasz Wirrâla. Liczy się?

Gry fabularne? Znasz tę zrobioną przez Fortecę Katastrof. Liczy się?

„Musiała mnie pani pomylić z kimś innym – nie pukałem w pani okno”.

„W takim razie jak dostał się pan do środka? Południowym wejściem?” – pyta, mrugając. „Wie pan co? Nieważne. Najważniejsze, że pan tu jest. Porozmawiajmy o kostkach – czy interesuje pana coś konkretnego?”

„O, to znowu pan. To pan pukał wcześniej w moje okno? Potrzebuje pan kości?”

„Dzień dobry, nazywam się Neha” – przypominająca ptaka kobieta siedzi na tronie z narzędzi, a przez jej włosy prześwieca szmaragdowe światło.

„Próbował pan pukać w moje okno? Musiałam tego nie zauważyć – słuchałam swojego milieus” – stwierdza, stukając palcem w słuchawki.

„Więc... Jakiego rodzaju kości pan potrzebuje?”

Czy to może być ta złowroga istota? Może najlepiej byłoby na razie podchwycić tę maskaradę...

Ma stąd bezpośredni widok na podwórze. Powinieneś ją przesłuchać w sprawie linczu.

„Jesteśmy we wnętrzu komina starego pieca centralnego ogrzewania. To dziwne, wiem” – odpowiada, spoglądając na czerwone cegły tworzące ściany – chociaż zostały pomalowane, wciąż miejscami widać ślady czarnej jak węgiel sadzy.

„O, to pan” – stwierdza, odwracając się do ciebie. „Nie spodziewałam się pana tutaj tak późno. W czym mogę panu pomóc?”

„Witam ponownie” – kobieta odwraca się. „Musi pan naprawdę lubić spacery w ciemności. W czym mogę panu pomóc?”

„W czym mogę pomóc, panie władzo?”