Rozmowa · Producentka nietypowych kości

„I dlaczego niby pan to robi?!”

„To element mojej specjalnej techniki”.

„I jaka to niby technika?!” – pyta, mrużąc oczy odrobinę oszołomiona tym, co słyszy. Wciąż nie udało ci się uporać z rozporkiem.

„Dobrze, proszę mnie posłuchać. Czasem doznaję pewnych uczuć...”

„Przepraszam za zachowanie mojego kolegi. Wciąż dochodzi do siebie po pewnym nietypowym epizodzie medycznym...”

„Funkcjonariuszu, dorośli ludzie radzą sobie ze swoimi uczuciami w inny sposób”.

Teraz coś czujesz. Otulający cię zimny, wilgotny wstyd.

„Czy możemy zapomnieć, że to się wydarzyło?” (Podciągnij spodnie).

„Z chęcią” – producentka kości odwraca się, abyś mógł zrobić porządek ze swoimi spodniami.

„Nie, to nie tak. To jakbym czuł wiatr albo, nie wiem, ciśnienie powietrza i ono mówi mi różne rzeczy”.

„Ciśnienie powietrza kazało panu zdjąć spodnie w mojej pracowni?”

Chyba nie idzie to zbyt dobrze, co? Jeśli chodzi o słowa?

„Tak, dokładnie”.

„Czy może pan stosować tę specjalną technikę gdzieś indziej? Ja tu pracuję, a to wymaga skupienia. Półnadzy ludzie temu nie służą” – odwraca się, abyś mógł zapiąć swoje spodnie.

„Nie, nie. Nie do końca dobrze to tłumaczę”.

„Wie pani co? Nieważne. To był fatalny pomysł”. (Podciągnij spodnie).

Poprzestań na tym.

Zaczyna czyszczenie brudną chusteczką jednego ze swoich narzędzi służących do rzeźbienia – jego ostra krawędź błyszczy w świetle lampy stojącej na stole.

„Słyszałem, że to miejsce jest przeklęte. Wie pani, że nazywają je Zgubioną Strefą Handlową?”

„Słyszałam opowieści” – kiwa głową, a wiatr wyje w znajdującym się powyżej szybie pieca. „Ale nie sądzę, aby były prawdziwe”.

„Chwila. Jak w takim razie wyjaśni pani, co się stało z tymi wszystkimi firmami?”

„To po prostu kapitalizm” – wzrusza ramionami. „Słyszymy tylko opowieści o sukcesach, więc często jesteśmy zdziwieni, gdy uświadamiamy sobie, jak wiele przedsięwzięć kończy się porażką”.

„To Plaisance mnie przysłała. Jest przekonana, że rządzą tu złowrogie energie”.

„Plaisance? Kobieta z księgarni?” – pyta, unosząc brew. „Słyszałam, że jej sklep radzi sobie całkiem nieźle. Czyżby z jakiegoś powodu energie ją oszczędziły?”

„Plaisance to mądra kobieta. Ma semeńskie amulety, które chronią ją przed klątwą”.

„Ach, semeńskie świecidełka, oczywiście...” – kiwa głową, jakby to wszystko wyjaśniało.

Ale nie wyjaśnia. To sarkastyczna reakcja.

„W porządku, ale nie tylko księgarnia wciąż funkcjonuje. Co z Whirling-in-Rags? Są tacy, którzy twierdzą, że ten lokal wchodzi w skład tego kompleksu”.

„Tak, ale to jednak oddzielny budynek. Złowrogie energie tam nie docierają”.

„No i jestem też ja...” – wzdycha, spoglądając na bałagan panujący na jej stole warsztatowym. Na blacie leżą rozrzucone najróżniejsze narzędzia – od noży do wykrawania po obcęgi do cięcia drutu.

„Działam tu od 14 lat, sprzedając nietypowe kości miłośnikom gier przygodowych. Nie jest to może biznes wart milion reáli, ale jakoś się kręci mimo gadania o złowrogich energiach. Dziwne, prawda?”

To dlatego, że trzyma sztamę z demonami!

Może to dlatego, że dzięki swojemu talentowi zdołała udobruchać klątwę?

„Klątwa panią dopadnie, nie ma wątpliwości. Ona po prostu nie dba o ziemskie poczucie czasu”.

Producentka kości wybucha śmiechem. „Naprawdę pan tak uważa? Uważa pan, że ta klątwa istnieje?”

Maska opadła! Demonica wie, że odkryłeś jej prawdziwą tożsamość.

Nadszedł czas, aby stawić czoła źródłu. Nie lękaj się – siły wszechświata wspierają cię w tej parapsychicznej misji.

„Zaczynam rozumieć, że nie ma żadnej klątwy, a tylko decyzje biznesowe i naturalne zachowania rynku”.

„Zgadza się” – stwierdza, ściskając nasadę swojego nosa. „Prawda zawsze jest rozczarowująco zwyczajna i nudna”.

„Ale cieszę się, że sobie to wyjaśniliśmy. Czy mogę jeszcze jakoś panu pomóc?”

To wszystko, co ma do powiedzenia na ten temat. O ile możemy stwierdzić, była dokładna i prawdomówna.

Plaisance nie spodoba się to, co masz jej do powiedzenia.

Księgarnia zamyka się o 21:00. Będziesz musiał zrobić to jutro.

„Wciąż myślę, że to pani może za tym wszystkim stać”. (Zmruż oczy. W bardzo tajemniczy sposób).

„Hmm... Czyli jestem wielką smoczycą w jaskini...” – sprawia wrażenie lekko rozbawionej tą sugestią. „Czy mogę zapytać o to, co wspiera to twierdzenie?”

„Nie mam czasu na wyjaśnienia, zwłaszcza kiedy doznaję tylu wizji”.

„Oczywiście” – ściska palcami nasadę nosa. „Bardzo to dla pana wygodne”.

„No cóż, jeśli uda się panu wyjaśnić te wszystkie nieścisłości klątwy, to proszę dać mi znać” – stwierdza i wraca do swojej pracy.

To wszystko, co ma do powiedzenia na ten temat. O ile możemy stwierdzić, była dokładna i prawdomówna.

Plaisance powinna się o tym dowiedzieć. Może jeśli połączycie swoje psychiczne energie, sytuacja stanie się jaśniejsza.

„Jest w pani coś zwiewnego. Eterycznego wręcz...” (Zmruż podejrzliwie oczy).

„Jestem eteryczna?” – odrzuca głowę do tyłu i wybucha śmiechem. „Dziękuję za komplement, ale to chyba tylko oświetlenie”.

Nie, to niepokojący kolor jej energetycznych wibracji!

Odpuść.

„Jeśli uda się panu wyjaśnić te wszystkie nieścisłości klątwy, to proszę dać mi znać” – stwierdza i wraca do swojej pracy.

„Nie, mówię poważnie. Są nieprawidłowości w pani energetycznych wibracjach. Wyczuwam tragedie twojej przeszłości, kochana”.

„Ależ oczywiście” – przysłuchuje się twojemu bredzeniu z wyrozumiałym uśmiechem na ustach. „Proszę mi pokazać mieszkańca Martinaise, którego nie dotknęły w przeszłości żadne tragedie, to porozmawiamy”.

„Została pani jako ostatnia. Więc to pani musi być odpowiedzialna”.

„Jestem odpowiedzialna za podejmowanie właściwych decyzji biznesowych, zgadza się, ale nie za niepowodzenia moich współlokatorów”.

„Krzyknąłem, żeby wezwać ducha Zgubionej Strefy Handlowej, i odpowiedziała mi pani”.