Rozmowa · Producentka nietypowych kości

„O nie” – odpowiada z udawaną rozpaczą. „Zdradziłam się!”

„Niech pan lepiej wezwie egzorcystę”.

„Nie muszę nikogo wzywać, sam umiem rozmawiać z duchami”.

„Nazwa, której pani szuka, to »Wydział Zdalnych Obserwatorów«”.

„Co to takiego? Związek zawodowy jasnowidzów? Teraz wszyscy zakładają związki”.

„Nie, to specjalny wydział policyjny badający sprawy nadnaturalne”.

Przez chwilę po prostu wpatruje się w ciebie ze zdumioną twarzą, mrugając tylko swoimi ciemnymi oczami.

„Ten wydział nie istnieje, proszę pani. On zmyśla”.

„Tak, domyśliłam się” – odpowiada porucznikowi, po czym znowu spogląda na ciebie.

„Nie moim zadaniem jest interweniować w nadnaturalnych prawach, jestem bowiem li tylko funkcjonariuszem policji”.

„Szczerze mówiąc, wciąż nie jestem pewien... Świat to dziwaczne miejsce”.

„Czyżby?” – pyta, mrużąc oczy zza swojego stołu. „Zawsze myślałam, że świat to raczej zwyczajne i nudne miejsce bez krztyny nadprzyrodzonych niespodzianek”.

„No cóż, jeśli uda się panu wyjaśnić te wszystkie nieścisłości klątwy, to proszę dać mi znać” – stwierdza i wraca do swojej pracy.

„Nie ma co się oszukiwać – w opowieści o tej niby klątwie mnóstwo jest niespójności”.

„Właśnie miałam zapytać...” – stwierdza, pochylając się w swoim krześle, aby przyjrzeć się twojej twarzy. „Co pan o tym sądzi? Czy uważa pan, że klątwa istnieje?”

„Plaisance uważa, że jest pani jej źródłem. Złowrogą istotą”.

„Złowrogą istotą? Co to w ogóle znaczy?” – pyta, śmiejąc się. „Jestem jakąś czarodziejką? A pan, panie władzo? Też pan myśli, że jestem złowrogą istotą?”

„To dlatego, że jest pani kompetentna i oddana swojemu rzemiosłu. Klątwa nie dotyka takich jak pani”.

Producentka kości wybucha śmiechem. „Czyli klątwa dotyka wyłącznie osoby, które nie są pracowite? To, co pan opisuje, to nie jest klątwa tylko kapitalizm”.

„Racja, Whirling nie wygląda na przeklęte miejsce”.

„Zaraz. Whirling jest częścią Zgubionej Strefy Handlowej?”

„Można tak powiedzieć. Oba budynki wzniesiono w tym samym czasie w ramach projektu centrum East Delta Commerce”.

„Nie, Whirling też nie radzi sobie za dobrze. Kelnerka właśnie odeszła, a klienci mają problem ze spłatą rachunków”.

„Klątwa po prostu się przyczaiła, żeby uderzyć ponownie. Prędzej czy później wszyscy poniosą porażkę. Nawet ona”.

„Księgarnia wcale nie radzi sobie aż tak dobrze. Klientów prawie nie ma i Plaisance musi zmuszać do pracy własną córkę, żeby interes nie upadł”.

„Nie wiem, czemu księgarnia jeszcze nie zbankrutowała. Dlatego przyszedłem tutaj, żeby to sprawdzić”.

„Chyba znalazłem prawdziwe źródło klątwy”.

„Ma pan na myśli klątwę, przed którą jestem chroniona, bo mieszkam poza obszarem jej działania?”

„Tak, cóż... właśnie, co do tego...”

„Słucham pana” – odchyla się do tyłu na krześle, a ręce krzyżuje na piersi.

(Po prostu to powiedz). „W kościele, po drugiej stronie kanału, znajduje się dwumilimetrowa dziura w rzeczywistości. Myślę, że może mieć związek z szarotą”.

„Słucham?” – prostuje się na krześle wyraźnie wstrząśnięta. „Dwumilimetrowa dziura w rzeczywistości? To nie może być prawda”.

„Obawiam się, że to prawda. Tego odkrycia dokonała Soona Luukanen-Kilde, była główna programistka »Fortecy Katastrof«”.

„Brała w tym udział Soona?” – zdaje się, że powoli przyjmuje to do wiadomości. Z jej słuchawek płynie nieprzerwany potok słów...

„Więc jest gorzej, niż przypuszczałam. Przeklęta jest nie tylko strefa handlowa, a cały świat”.

Wygląda przez okno, za którym widać skąpane w świetle dnia podwórze.

„Od początku to stale powtarzam. I nikt mnie nie chciał słuchać”.

„»Klątwa« to tylko przesąd, za to dwumilimetrowa dziura w rzeczywistości?” – uśmiecha się do ciebie smutno. „Wszyscy wiemy, co to oznacza – to szarota”.

„Tak czy siak, dziękuję, że pan mnie odwiedził. Dobrze jest znać odpowiedź, nawet jeśli nie mogę powiedzieć, że w pełni ją rozumiem”.

Nic nie mów.

Wzdycha. „W takim razie powinnam chyba sprawdzić, jak radzi sobie Soona”.

„Proszę się tym nie martwić. Jak dotąd dobrze pani szło. To na pewno nic takiego”.

„Całkiem nieźle, biorąc pod uwagę fakt, że tuż za moim progiem wali się świat?” – pyta, uśmiechając się smutno i rozglądając się wokół...

„Co? Nie, nie posunąłbym się aż tak daleko, żeby stwierdzić, że zgubiony jest cały świat”.

„Więc tylko Martinaise?” – pyta, uśmiechając się smutno i rozglądając się wokół...

Wygląda przez okno, za którym widać otulone już mrokiem nocy podwórze.

„Niestety, to prawda. Tego odkrycia dokonała Soona Luukanen-Kilde, była główna programistka Fortecy Katastrof”.

„Jak tak teraz myślę, to brzmi to zbyt absurdalnie, żeby to powiedzieć”.

„Słucham? Przyszedł pan aż tutaj tylko po to, żeby powiedzieć mi, że nie może mi pan powiedzieć prawdy, bo by mi się nie spodobała?”

„To trochę bardziej skomplikowane, niż z początku sądziłem”.

„Myślałam, że zgodziliśmy się, że ta klątwa nie istnieje”.

„Jak została pani producentką kości?”

„Jak nią zostałam? To była decyzja biznesowa. Byłam zwykłą jubilerką, ale to mało wyspecjalizowana profesja – i panuje w niej zbyt duża konkurencja”.

Nie okazuje tego po sobie, lecz drzemie w niej złość. Nie lubi jubilerów. Uważa ich za mafię.

„Miałam wśród znajomych miłośników gier fabularnych. Poprosili mnie o wykonanie wielościennej kości z kobaltu. To było moje pierwsze zamówienie. Od tego wszystko się zaczęło”.

„Rozumiem”.

„Nabrałam wprawy przez te wszystkie lata. Jestem pewna, że spodoba się panu pańska kość”.

„Nabrałam wprawy przez te wszystkie lata. Spodoba się panu kość, którą pan u mnie zamówi. Zapewniam”.

„A pani lubi gry fabularne?”

„Niespecjalnie. Lubię pracę z rzadkimi minerałami i regularną wypłatę. I graczy jako klientów – to mili ludzie”.