Rozmowa · Producentka nietypowych kości

„O, to znowu pan. Potrzebuje pan kości?”

„Co pani wie o zlinczowanym ostatnio na tyłach Whirling-in-Rags mężczyźnie?”

„Właściwie nic. Nie znałam go”.

Kogo obchodzi jakiś trup? Spytaj ją już o tę klątwę!

Porucznik zagląda do swojego notatnika, a później spogląda na kobietę przy wielkim oknie...

„Pani okno wychodzi prosto na dziedziniec. Chce pani powiedzieć, że nie widziała ani nie słyszała niczego niezwykłego wieczorem w zeszłą niedzielę?”

„Przykro mi, detektywie, ale – jak pan wie – zwykle przy pracy mam na uszach słuchawki. Zagłuszają większość codziennych hałasów dobiegających zza mojego okna”.

„Co pani ma na myśli, mówiąc »codzienne hałasy«?”

„No cóż, na tyłach Whirling zawsze coś się dzieje...” – milknie na chwilę, aby znaleźć odpowiedni przykład.

„Za dnia zwykle dokazują tam te dzieciaki... A ostatnio widuję tam wielu pijanych robotników. Pewnie z powodu strajku”.

Słyszała o morderstwie, szanowny panie, lecz go nie widziała.

Nie jest jej przykro, że cię rozczarowuje. Doniesienie na kogoś w sprawie morderstwa naruszyłoby spokój jej pełnej skupienia egzystencji.

Wygląda przez okno... Do środka wpada przez nie blade światło. „Obawiam się jednak, że tej feralnej niedzielnej nocy nikogo nie widziałam”.

„Często pracuje pani w niedzielne noce?”

„To nietypowa profesja – tworzenie kości dla ludzi – ale ją lubię. I wolę to od siedzenia w domu”.

„Rozumiem. Dziękuję za odpowiedzi”. (Zakończ).

Kiwa głową.

„Coś jeszcze, panie władzo?”

„I nie odrywa się pani nigdy od pracy, żeby wyjrzeć przez okno?”

„Możliwe, że spoglądałam na okno” – przyznaje. „Ale i tak zobaczyłabym wtedy jedynie własne odbicie wpatrujące się we mnie z mroku”.

Nocą jest tu jasno, na podwórzu zaś ciemno.

„Naprawdę trudno dostrzec stąd coś na dziedzińcu, gdy na zewnątrz robi się ciemno. Poza tym... rzadko wyglądam przez okno, gdy wpadnę w rytm”.

Oto osoba, która nade wszystko ceni sobie skupienie. Nie odrywa bystrego wzroku od leżących przed nią narzędzi.

„Cóż, to zamyka sprawę”.

„Poważnie? Ma pani wspaniały widok na podwórze i nie widziała pani ani nie słyszała w niedzielną noc niczego?”

Kogo obchodzi jakieś tam ciało? Możemy mieć tu do czynienia ze złowrogą istotą!

„Przyszedłem odebrać moją kostkę”.

„Świetnie. To będzie dziesięć reáli za jeden zestaw magnetycznych kości”.

(Daj jej pieniądze). „Proszę bardzo”.

„Praca nad tym zestawem sprawiła mi wyjątkowo wiele radości” – stwierdza, otwierając szufladę i wręczając ci parę połyskujących kostek.

Spójrz na nie.

Olśniewające! Jak para dyskotekowych kul spoczywających w twojej dłoni.

„Tak się składa, że nie mam teraz przy sobie pieniędzy”.

„Nie wykonuję zleceń na kredyt. Proszę wrócić, gdy będzie miał pan pieniądze, by zapłacić za całość”.

„Bardzo dobrze. To będzie siedem reáli za jedną kość na zamówienie”.

(Daj jej pieniądze). „Proszę bardzo”.

„Jedna uniwersalna kość do gry »Wirrâl Oderwany«” – producentka kości otwiera szufladę swojego warsztatowego stołu i wręcza ci kostkę.

Spójrz na nią.

Jest zimna w dotyku. Od samego trzymania jej w dłoni przeszywa cię lodowaty dreszcz. W mrocznej żywicy dostrzegasz kawałek kości wyciętej ze szczęki aligatora.

„Jedna uniwersalna kość do gry fabularnej »Wirrâl«” – producentka kości otwiera szufladę swojego warsztatowego stołu i wręcza ci kostkę.

Spójrz na nią.

To piękna zielona kość, na której ściankach starannie wygrawerowano roślinne symbole.

„Oto przeklęta kość, którą pan zamówił” – producentka kości otwiera szufladę swojego warsztatowego stołu i wręcza ci małą czarną sferę, na której wypisano sześć fraz.

Odczytaj frazy.

Frazy na powierzchni kostki to: „bóg jest obojętny”, „bierzesz wszystko”, „tracisz wszystko”, „50/50”, „nic się nie dzieje” i „szarota”.

„Co to jest”?

„To kość” – potwierdza kobieta z ledwo widocznym uśmiechem na ustach. „Proszę spróbować ją potoczyć”.

„Nie, nie jestem szaleńcem. Nie chcę rzucać przeklętą kością”.

„Chyba się pan nie boi?” – pyta producentka kości i zaczyna się śmiać. „Panie władzo, chyba nie wierzy pan, że rzuciłam na tę kość zaklęcie?”

„Nie jestem wiedźmą. Żyjemy w racjonalnym świecie, a czarna magia nie istnieje”.

„Lepiej być ostrożnym”.

„Jasne. Ale kość nie jest przeklęta, naprawdę. Powiem panu, jak działa”.

„To kula udająca sześciościenną kość – w wyniku każdego rzutu na szczyt trafia jedna z zapisanych na jej powierzchni fraz. Kości tego typu pochodzą z Iilmary, gdzie wykorzystywano je do wróżenia...”

„Ten egzemplarz jest obciążony. Szybko zorientuje się pan, że za każdym razem wynik rzutu jest taki sam: bóg jest obojętny. Na tym polega nasza klątwa”.

Jest jeszcze gorzej, niż mówi. Bóg umarł. Żyjemy w zapomnianej epoce.

„Twierdzi pani, że końcowy rezultat nie ma znaczenia”.

„W obliczu śmierci? Nie, wcale”.

„Nie zgadzam się z panią”.

„Nie?” – pyta, unosząc brew.

„Nie pasuje to do mojego stylu, jest zbyt makabryczne”.