Rozmowa · Producentka nietypowych kości

„A tak!” – pociera czoło. Chustka pozostawiła na jej śniadej skórze ledwo widoczną linię. „Mam nadzieję, że nie próbował pan do mnie dzwonić”

„Zdaje się, że żaden z tych dzwonków nie działa – włączając w to mój. Jeszcze nie połączyłam wszystkich kabelków – przepraszam za zamieszanie”.

W takim razie ten przycisk z pustą kartą musi należeć do niej.

„Co się stało z siłownią?”

„To nie była tylko siłownia – to był »Klub Bokserski Artemitepa« – społecznościowy projekt, którego celem było odciągnięcie zagrożonej młodzieży od narkotyków i przestępstw”.

„A kim był Artemitep?”

„Dobrym człowiekiem... ze Zsiemska. Podobno w młodości miał jakieś kłopoty z prawem i dlatego uruchomił siłownię – chciał zwrócić dług społeczeństwu”.

„Może tego właśnie potrzebuje Cuno – skupionego na społeczności klubu bokserskiego”.

„Hmm... Cuno” – mruży oczy w przygaszonym świetle. „Kim jest Cuno?”

„Jest tu kimś w rodzaju króla”.

„A tak... Ma pan na myśli dzieciaka, który klnie jak szewc? Tak, słyszałam, jak wykrzykuje wulgaryzmy na placu na tyłach...” – wygląda przez okno. Panuje tam teraz dziwna cisza.

„Moim zdaniem trzeba czegoś więcej niż siłownia, aby pomóc temu dziecku”.

„A, ma pan na myśli dzieciaka, który klnie jak szewc. Tak, słyszałam, jak wykrzykuje wulgaryzmy na placu na tyłach...” – wygląda przez okno. Jej twarz odbija się w atramentowo czarnej szybie.

„No właśnie, kim jest Cuno... Wiem tyle, co i pani”.

„To mały, rudowłosy gremlin, który lubi bezcześcić zwłoki”.

„I jak się udał ten projekt społecznościowy?” (Zakończ).

„Projekt nie wypalił. Właściwie tylko pogorszył sytuację młodzieży w Martinaise. Ktoś rozpuścił plotkę, że worek treningowy na dole jest wypełniony amfetaminą”.

Powinieneś był wiedzieć!

Nic tam nie było. Nikt nie przechowywałby w ten sposób narkotyków.

„Ostatecznie Koalicja wycofała finansowanie i klub zbankrutował. To było kilka lat temu. Od tego czasu na placu zrobiło się znacznie spokojniej”.

„Sądząc po dzieciakach, jakie dotąd tu spotkałem, średnio to się udało, co?” (Zakończ).

„Właściwie to mam inne pytania...”

„Dobrze. Mam nadzieję, że trochę pomogłam. Co chce pan jeszcze wiedzieć?”

„O co chodzi z tymi porozbijanymi oknami?”

„Och, ten biznes to był niezły bajzel” – wzdycha. „To była firma, która obiecywała naprawę okien 24 godziny na dobę. No co mogło pójść nie tak, prawda?”

„Okazało się, że to była tylko przykrywka dla nielegalnej grupy produkującej milieu ostatniego tchnienia – kto by pomyślał...”

Hm, co to jest milieu ostatniego tchnienia?

Uwierz – nie chcesz wiedzieć.

„I nigdy nie sprzątnęli po sobie gruzu. To wszystko blokuje teraz korytarz i nie mam pojęcia, jak się tego pozbyć”.

„Świetnie, świetnie z tym gruzem... Ale co to jest milieu ostatniego tchnienia?”

„To sekretna stacja radiowa, która nadaje prawdziwe morderstwa z prawdziwymi ofiarami. Niektórzy nieźle płacą, żeby robić sobie przy tym dobrze”.

Kiedy to mówi, jej ton pozostaje bez zmian – jakby była to po prostu kolejna cząstka informacji, którą trzeba podzielić się ze światem.

„Robić sobie dobrze”? Co ona ma na myśli?

„Proszę się nie martwić, MOP ma specjalny wydział zajmujący się pirackimi stacjami radiowymi” – zapewnia ją porucznik, po czym zwraca się do ciebie: „To nie jest nasz problem”.

„Życzę powodzenia. Niełatwo złapać tych ludzi” – stwierdza, kończąc ten temat.

„To okropne. Zostali aresztowani?”

„Zdaje się, że MOP ich dopadła. Mają specjalny wydział zajmujący się wyłącznie takimi stacjami radiowymi”.

Zgłasza się policjopedia: MOP to skrót od nazwy „Międzynarodowa Organizacja Policyjna”.

„W każdym razie nie sądzę, aby zajmowanie się milieu było pańskim obowiązkiem. Nie powinnam pewnie w ogóle o tym wspominać – o takich rzeczach lepiej po prostu zapomnieć”.

„Jak to? Ludzie to robią?”

„Tak, ludzie to robią” – kiwa głową. „Zdaje się, że MOP ich dopadła. Mają specjalny wydział zajmujący się wyłącznie takimi stacjami radiowymi”.

„Nie chcę już słuchać o tym chorym gównie”.

„Słuszny wybór” – stwierdza i kończy ten temat.

„Szkoda co do tych okien. O milieu nie będę nawet pytał...”

„Taa, lepiej nie wiedzieć” – odpowiada, spoglądając przez chwilę w dół.

„O co chodzi z tymi łopatami wirnikowymi i nartami?”

„Zostały wyprodukowane przez firmę o nazwie Slipstream. Po tym jak przestawili produkcję z łopat wirnikowych na narty, ich dyrektor generalny wyjechał na »wakacje«... z całą firmową kasą” – podpiera brodę ręką i uśmiecha się jak szelma.

„Szczerze mówiąc, moim zdaniem to bardzo zabawne. Myślę, że wciąż wysyła urlopowe transmisje z Toulouli, Tioumoutiri, Khasht-Kor czy jakiegoś innego kurortu”.

„Takie zabieranie firmowych pieniędzy jest nielegalne. Czemu nie został aresztowany?”

„Jasne, to nielegalne, ale takie wydarzenia nie są czymś niespotykanym w biznesie. Poza tym Slipstream to już historia. Wszystkie ich pozostałe aktywa zostały zajęte przez komorników w 47. Nie mam pojęcia, dlaczego te narty i łopaty wirników wciąż się tu walają”.

To były zwykłe rekwizyty. Po co do nich wracać?

Może mógłbyś zrobić z nich miecz... Nie, dobra, nieważne. To by za długo zajęło.

„Ciekawe. O czym są te urlopowe transmisje?”

„Zwykle, jeśli mnie pamięć nie myli – że wymyślił całe mnóstwo nowych biznesowych planów i nie może się doczekać, aby zacząć wprowadzać je w życie tuż po swoim powrocie...” – uśmiecha się jeszcze szerzej, po czym dostrzega twarz stojącego za tobą porucznika.

„Tacy ludzie są przekleństwem” – stwierdza z powagą porucznik.

„Jasne. Ale Slipstream to już historia. Wszystkie ich pozostałe aktywa zostały zajęte przez komorników w 47”.

„Nie mam pojęcia, dlaczego te narty i łopaty wirników wciąż leżą w tym budynku... Nie ma pewnie z nich teraz wielkiego pożytku”.

„Zwykle, jeśli mnie pamięć nie myli – że wymyślił całe mnóstwo nowych biznesowych planów i nie może się doczekać, aby zacząć wprowadzać je w życie tuż po swoim powrocie...” – wybucha śmiechem i obraca się w swoim fotelu.

„Ale Slipstream to już historia. Wszystkie ich pozostałe aktywa zostały zajęte przez komorników w 47. Nie mam pojęcia, dlaczego te narty i łopaty wirników wciąż leżą w tym budynku”.

(Spójrz na swoje stopy). „To niehonorowe...”