Rozmowa · Producentka nietypowych kości

„Niedźwiedź był straszny. Za każdym razem, kiedy go widziałem, bałem się, jakby miał lada chwila ożyć”.

„Wypychacz, który go wykonał, twierdził, że to była jego bestia z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.

(Kiwnij z powagą głową). „Rynek zrobił swoje”.

„Możliwe. Za to wypychacz, który stworzył tego niedźwiedzia, najwyraźniej nie. W sensie, że się nie postarał”.

„No dobra, to co z tymi innymi pomysłami?”

„Tak naprawdę był jeszcze tylko jeden – polegał na wyszukaniu najładniejszych dziewczyn w okolicy i płaceniu im 20 centów na godzinę za obsługę budki”.

„A przez »obsługę budki« mam na myśli siedzenie za ladą z wyrazem twarzy, jakby były gotowe okaleczyć każdego, kto spróbowałby przerwać im znudzone przeglądanie kolorowych magazynów” – odchyla się do tyłu z dezaprobatą.

Zdaje się, że nie przepadała za tymi dziewczynami.

Zdaje się, że nie wie, jak być sojuszniczką kobiet!

Frittte robi to samo.

„Znam dokładnie taką dziewczynę. Pracuje we Frittte jako kasjerka i nie jest szczególnie miła”.

„Zatrudnianie nadąsanych nastolatek to powszechna praktyka. Niestety, one występują stadnie – mam na myśli pryszczate kumpele i przypominających goryle chłopaków kręcących się pod sklepem. Przynajmniej tak to wyglądało w przypadku Revacholskiego Miasta Lodów”.

„A mieli już wtedy niedźwiedzia...” – dodaje, zamykając oczy, jakby przypomniało jej się coś bolesnego.

„Co z tym niedźwiedziem?”

„Niedźwiedź...” – powtarza, masując skronie kciukami, jakby próbowała pozbyć się bólu głowy.

„Nie udało się?”

„Powinna pani nauczyć się wspierać inne kobiety, zamiast je atakować”.

„Nie mówię tylko o kobietach. Byli też mężczyźni – miniaturowi, przypominający goryle chłopacy kręcący się przy stoisku z lodami”.

„To pomysł godzien nagrody! Bo jak inaczej wybierać ludzi, którymi chcesz się otaczać?”

„Tak, niektórzy spędzają całe życie, uganiając się za atrakcyjnymi ludźmi” – stwierdza, biorąc „atrakcyjnych ludzi” w cudzysłów wykonany w powietrzu palcami. „Trzeba było dołączyć do przypominających goryli chłopaków kręcących się w pobliżu stoiska z lodami, gotowych do odstraszania klientów i podrywania dziewczyn”.

„Jakby ten ich niedźwiedź im nie wystarczył...” – dodaje, zamykając oczy, jakby przypomniało jej się coś bolesnego.

„Nie mam opinii na temat zatrudniania nastolatek. Chcę wiedzieć jedno – czy przysłużyło się to interesowi?”

„Nie. Dziewczyny zapraszały do sklepu swoich przyjaciół, co podwajało ilość lakieru do włosów i problemów z cerą oraz zmianami nastroju za ladą”.

„Czego się spodziewali? Dwadzieścia centów za godzinę to żałosna płaca. Aż dziw, że w ogóle się stawiały do pracy”.

„Och, ale one przychodziły do pracy – i to nie same. Towarzyszyły im pryszczate kumpele i przypominające goryle chłopaki kręcące się w pobliżu stoiska z lodami”.

„Znalazłem dziwną maszynę...”

„»Forteca Katastrof«, studio radiowej gry...” – zamyka oczy, a jakieś odległe wspomnienie rozświetla jej twarz.

Lubiła ich.

„To była interesująca grupa. Od czasu do czasu rozmawialiśmy o systemach gier fabularnych. Raz widziałam nawet, jak jeden z nich wdał się w bójkę z powodu Wirrâla...”

Zrozumiałe. Fantazje to poważne rzeczy. Umysł jest deską kreślarską historii.

„Traktowali swoją pracę bardzo poważnie. Nawet jeśli podchodzili... liberalnie do swoich harmonogramów”.

„Słyszałem, że skończyły im się pieniądze”.

„Zabrakło im pieniędzy i czasu” – kiwa głową. „Jak zwykle”.

„Co poszło nie tak?”

„No cóż... Słyszałam czasem ich rozmowy...” – stwierdza. Wygląda, jakby wciąż słyszała ich pogawędki toczone za zasłonami podczas przerwy na papierosa.

„Chyba wydawało im się, że są historycznymi osobistościami wykonującymi jakieś wielkie zadanie”.

Kiedy to mówi, ton jej głosu jest niemal kpiący.

„Poważnie? Musieli mieć potężny przerost ego”.

„Też tak myślałam, bo gdy pieniędzy było coraz mniej, zaczęli narzekać na kapitalizm. Wie pan – że rynki są zmówione tak, aby nie pozwalać wybić się nowym firmom, i takie tam”.

„Ostatecznie po prostu nie dokończyli projektu. Zabrakło im siły woli, by stworzyć coś naprawdę historycznego – i przychodzić do pracy na czas”.

Ma rację. To ważne, żeby przychodzić do pracy na czas.

Pojawianie się w pracy na czas jest trudne. Nie, inaczej – pojawianie się w pracy w ogóle jest trudne. Zwłaszcza jeśli się piło.

„Racja, powinni byli po prostu bardziej się postarać. Mieli wszystko, co potrzebne do sukcesu”.

„Tak czy siak, nie wszystkim się udaje” – rzuca na stół parę kości – jedna z nich zatrzymuje się tuż przy krawędzi metalowego blatu. „Taka jest natura gry”.

Rezultat to 1. Na dwudziestościennej kości.

Kostka jest czarna, pełna przypominających śnieg małych, srebrzystych płatków.

„Straszna szkoda. Chętnie bym ich wsparł – projekt wyglądał świetnie”.

„To nie byłaby najmądrzejsza decyzja – straciłby pan wszystkie oszczędności” – rzuca na stół parę kości – jedna z nich zatrzymuje się tuż przy krawędzi metalowego blatu.

„Cóż, pojawianie się na czas w pracy jest niesamowicie trudne”.

„Tak jak tworzenie czegoś nadzwyczajnego” – stwierdza i spogląda na półki zapełnione prototypami kości i odrzuconych modeli.

Na jej twarzy pojawia się napięcie. Po chwili znów podnosi wzrok.

„Z tego, co widziałem dotąd, to rzeczywiście był imponujący projekt...”

„Tak, ale gdy pieniędzy było coraz mniej, zaczęli narzekać na kapitalizm. Wie pan – że rynki są zmówione tak, aby nie pozwalać wybić się nowym firmom, i takie tam”.

„Poznałem jednego z ich inwestorów. Twierdził, że nie mieli dość siły woli, żeby cokolwiek ukończyć”.

„Ha! Rozgoryczeni inwestorzy...” – w jej oczach pojawia się jakiś zielony błysk. „No cóż, to prawda – nie byli w stanie dokończyć projektu na czas i stracili przez to finansowanie”.

„Doszło do jakiegoś wypadku z kopią zapasową, tak?”

„Wypadek? Nic mi na ten temat nie wiadomo. Słyszałam tylko, że zabrakło im pieniędzy i nie byli w stanie dokończyć projektu na czas”.

„Co znaczy liberalnie? Co się stało?”

„To, co zwykle. Skończyły im się pieniądze i nie byli w stanie dokończyć projektu na czas”.

„Znalazłem interkom budynku, ale nie działa”.