Rozmowa · Producentka nietypowych kości

Jeśli Whirling jest częścią tego samego budynku, to należy do Zgubionej Strefy Handlowej. Mrok tego miejsca istnieje również tam...

„Kiedy zadzwoniłem do firmy Slipstream SCA, stało się coś dziwnego – ktoś odebrał”.

Spogląda na ciebie, jakby ci nie wierzyła. „To niemożliwe. Już tutaj nie działają. Nie ma ich tu od lat”.

„Jest pan pewny, że to było »Slipstream SCA«? Rozmawiał pan z kobietą? Może to była Plaisance z księgarni...”

„Powiedziała, że jest z Tricentennial Electrics”.

„Tricentennial Electrics?” – mija chwila, po której w końcu rozpoznaje tę nazwę.

„Sto lat temu to była duża firma związana z elektryką. Jest pan pewny, że nie padł pan ofiarą jakiegoś żartu dzieciaków?”

Nie, to było coś innego... Upiornego.

To było zbyt prawdziwe na żart. Albo mieliśmy do czynienia z zawodową artystką, albo...

Cokolwiek się stało, zachowaj spokój. Bezpieczniej zapewne uznać, że to niegroźny żart.

„Nie, to było coś innego... Upiornego...” (Zmruż oczy).

„Żarty mogą być upiorne” – wciąż sprawia wrażenie przekonanej, że nie ma się czym przejmować.

„Te dzisiejsze dzieciaki...” – kręci głową. „Kiedyś byliśmy jednymi z nich, a teraz nas terroryzują. Zero solidarności”.

„Ma pani rację, pewnie ktoś stroił sobie ze mnie żarty”.

„To mogła być jakaś... rzadka anomalia natury elektrycznej”.

„Żart wydaje się bardziej prawdopodobny, prawda? Te dzisiejsze dzieciaki...” – kręci głową. „Kiedyś byliśmy jednymi z nich, a teraz nas terroryzują. Zero solidarności”.

„Przede wszystkim – to nie była Plaisance. Znam ją i rozpoznałbym jej głos”.

„W porządku. Czy ta osoba coś powiedziała?” – wciąż jest sceptyczna.

„Był tu kiedyś salon fryzjerski, prawda?”

„Tak, zdaje się, że nosił nazwę »Androginiczny Orlando« czy jakoś tak. Nie cieszył się zbyt dużą popularnością – okazuje się, że mężczyźni należący do klasy robotniczej nie przepadają za agenderowymi fryzurami. Oni boją się tego słowa”.

Ty też byś za nimi nie przepadał. Inni by się z ciebie śmiali.

Nie jest źle co jakiś czas sobie poeksperymentować.

Nie chodzi o fryzurę. Chodzi o pewność siebie.

„Ja to jestem chyba prostym człowiekiem. Nie mam żadnej opinii na temat fryzur”.

„To tak jak ja. Mnie wystarczy, gdy włosy nie opadają mi na twarz” – stwierdza, chowając kosmyk pod chustkę, którą ma na głowie.

„A co jest złego w odrobinie eksperymentów? Klienci powinni mieć bardziej otwarte umysły”.

„Pewnie nie nadszedł na to jeszcze czas” – stwierdza, chowając kosmyk włosów pod chustę, którą ma na głowie.

„W życiu nie pozwoliłbym, żeby ktoś androginiczny dotykał moich włosów, choćby zależało od tego moje życie”.

„Rzeczywiście wygląda pan, jakby od dawna nie pozwalał zbliżać się nikomu do swoich włosów” – stwierdza, przyglądając się z zainteresowaniem twojej zmierzwionej grzywie.

Ma rację. Kiedy ostatnio? Powinieneś się ostrzyc na nieandroginicznego jeża.

„Znalazłem upiorne manekiny...”

„Było tu modowe atelier, ale nie pamiętam, jak nazywał się projektant... Przez kilka lat nieźle sobie radzili, aż pojawili się obrońcy praw owadów”.

„Obrońcy praw owadów? Co do...?”

„Mhm – atelier stworzyło kolekcję wykorzystującą między innymi chitynę. Okazuje się, że chityna jest sprowadzana z Okcydentu, gdzie pozyskuje się ją ze skrzydeł chrząszczy”.

„A nie muszę chyba panu mówić, że w Okcydencie wszystkie polityczne ruchy mają wpływy. Aktywiści doprowadzili do zamknięcia największych dostawców chityny, co oczywiście spowodowało nagły skok jej cen”.

„I – naturalnie – wszyscy najważniejsi trendsetterzy zaczęli unikać chityny jak ognia. Atelier zbankrutowało, zanim udało im się dokończyć kolekcję”.

„Cieszę się, że ktoś się pochylił nad losem tych maluchów. Lubię owady”. (Kiwnij głową).

„Hmm... Naprawdę?” – pyta, spoglądając na parapet, na którym leży martwa mucha z odnóżami związanymi w kokardę. „No cóż...”

Biedak... Nagle masz wrażenie, że owady są z jakiegoś powodu istotne dla sprawy. Trudno powiedzieć dlaczego.

„Dostali, na co zasłużyli. Robienie ubrań ze skrzydeł chrząszczy to koszmarny pomysł!”

„Przynajmniej ich ubrania były połyskliwe. Większość młodych projektantów łączy koronkę ze skórą i myśli, że to coś oryginalnego” – sadowi się wygodnie w swojej prostej roboczej koszuli.

Kiedy się przesuwa, dostrzegasz na parapecie obok niej kilka martwych much. Leżą nogami do góry, nie ruszając się.

„Coś jeszcze?”

„Ale owady nie mają... mózgów ani... uczuć”.

„Tak naprawdę owady mają mózgi” – poprawia cię. „Ale rozumiem, co ma pan na myśli. Moim zdaniem ich obrońcy lekko przesadzili”.

„Nie wiedziałem, że owady mają jakieś prawa. I walczących o nie aktywistów”.

„Taa, ci z atelier też tego nie wiedzieli. Stworzyli kolekcję wykorzystującą między innymi chitynę. Okazuje się, że chityna jest sprowadzana z Okcydentu, gdzie pozyskuje się ją ze skrzydeł chrząszczy”.

„Ktoś się tu zajmował wypychaniem zwierząt? Widziałem stojaki”.

„Ma pan na myśli pana Fabrona, wypychacza? Nie, on zajmował się głównie zażywaniem narkotyków”.

Ale jakich dokładnie?

Pozwól uczuciu przeminąć.

„Muszę wiedzieć, jakie narkotyki zażywał, żeby... napisać o tym... w meldunku”.

„Odurzał się jakimiś dziwnymi taksydermicznymi chemikaliami... Nie polecam. W końcu pozbawiły go kontroli nad pęcherzem. Zapach był paskudny”.

Nawet ciebie stać chyba na więcej.

Niemalże to widzisz – drobny, schorowany staruszek w zaplamionych starą szczyną spodniach pochyla się nad swoim warsztatem, wypychając smutnego jenota. Wygląda to tragicznie.

„W piwnicy jest przerażający wypchany niedźwiedź”.

„O rety, legendarne Revacholskie Miasto Lodów – to jest naprawdę niezła historia!” – uśmiecha się i pochyla do przodu z rękami na kolanach jak komik gotowy do opowiedzenia anegdotki.

„Lokal należał do dwóch facetów, którzy mieli innowacyjne pomysły w dziedzinie marketingu. Niedźwiedź był jednym z tych pomysłów. Niech mnie pan zapyta o pozostałe”.

No właśnie, jakie były te inne pomysły?

„Nie obchodzą mnie ich inne pomysły. Chcę posłuchać o niedźwiedziu. Sprawdził się?”