Producentka nietypowych kości
Ty
Wewnętrzne imperium
Kim Kitsuragi
Dramaturgia
Empatia
Matematyka wzrokowa
Percepcja (wzrok)
Konceptualizacja
Logika
Esprit de corps
Koordynacja oko-ręka
Władczość
Encyklopedia
Przekonywanie
Czas reakcji
Opanowanie
Ciało jako narzędzie
Elektrochemia
Półmroczność
Dreszcze
Retoryka
Zręczne palce„Oczywiście, że nie. Niedźwiedź był przerażający. Nikt nie chce lodów pilnowanych przez wrogiego drapieżnika ze szczytu łańcucha pokarmowego. Na domiar złego lodówka nie działała zbyt dobrze, przez co połowa lodów była zdeformowana i częściowo roztopiona”.
„Ostatecznie Revacholskie Miasto Lodów przegrało wojnę cenową ze swoim rywalem – Glacé 5000. Glacé 5000 sprzedawało karmelowe kanapki lodowe po zaledwie pięć centów sztuka. I to z normalnych lodówek”.
„Co pan zrobił?” – pyta, przysuwając obrotowe krzesło o cal w twoim kierunku, bo nie jest pewna, czy dobrze cię usłyszała.
„Poważnie? Zepsuł go pan? Szkoda. To była przerażająca bestia, ale lubiłam ją”.
„Wypychacz, który go wykonał, twierdził, że to była jego bestia z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.
Może ta mądra i szlachetna bestia może pokierować cię ku tej amfetaminie, której tak pożądasz.
Okropny krawat zaciska ci się wokół szyi, dziwnie podniecony... Ale tym razem nie wydaje ci się to szczególnie fajowe.
„Bardzo dobrze – nie powinien pan” – producentka kości kiwa głową. „W końcu jest pan stróżem prawa...”
„Tak czy siak, teraz zna już pan historię upadłego lodowego imperium” – kończąc opowieść, sprawia wrażenie niemal smutnej.
„Interesuje pana coś jeszcze? Może kolejny upadły biznes? Działam tu od dawna...”
„Tak czy siak, teraz zna już pan historię upadłego lodowego imperium” – kończąc opowieść, sprawia wrażenie niemal smutnej. W popołudniowym powietrzu unoszą się drobinki kurzu. Kobieta śledzi je wzrokiem.
Na zewnątrz jest jasno. Nisko zawieszone chmury rozpraszają światło. Zawsze istnieje groźba spadnięcia śniegu.
„Tak czy siak, teraz zna już pan historię upadłego lodowego imperium” – kończąc opowieść, sprawia wrażenie niemal smutnej. W świetle poranka unoszą się drobinki kurzu. Kobieta śledzi je wzrokiem.
„Nie, panie władzo. Powinien pan trzymać się z dala od narkotyków i bestii z wizji...”
„Naprawdę?” – producentka kości unosi brew. „No cóż, życzę powodzenia w utrzymywaniu tego pod kontrolą...”
„To zrozumiałe – nie powinien pan ich zażywać” – producentka kości kiwa głową. „W końcu jest pan stróżem prawa...”
„Nie ma pani czasem wrażenia, że pani bestia z wizji próbuje szantażem wycisnąć z pani wszelką zabawę?”
„Normalni ludzie ich nie mają. Tylko przesiąknięci narkotykami szaleńcy tacy jak ten wypychacz”.
„Oczywiście” – odpowiada producentka kości, ale nie wygląda na do końca przekonaną.
„Krawaty?” – pyta i spogląda na kawałek materiału w kolorze uryny wiszący na twojej szyi. „Czasem chyba mają, panie władzo... Ale nie rozumiem, jaki to ma związek z naszą rozmową”.
Mądra i szlachetna bestia kierująca cię ku krainie, gdzie ulice brukowane są... narkotykami!
„Ten niedźwiedź był potężnym ssakiem. Wypychacz, który go wykonał, twierdził, że to była jego bestia z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.
„Wypychacz, który go wykonał, twierdził, że to była jego bestia z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.
„No tak, oczywiście, że zostawili ją podłączoną do zasilania. Nawet po śmierci ten niedźwiedź wciąż przynosił im straty”.
„Możliwe. Za to wypychacz, który stworzył tego niedźwiedzia, najwyraźniej nie. W sensie, że nie dał z siebie wszystkiego”.
„Twierdził, że ten niedźwiedź był jego bestią z wizji. Że spotkał tę bestię z wizji podczas odlotu po desykantach. Nazwał go »Megatherionem«”.