Żałosny glina

„Przepraszam, że wszystko zgubiłem”.

Nie, znam siebie. Wiem że mi się to nie uda.

„Słuchaj, przepraszam. Możesz mi po prostu powiedzieć, co wiesz?”

„Tylko na mnie spójrz! Ohydne zwierzę, policjant-porażka. Hańba”.

„Właściwie, to... to... przepraszam, ale... nie umiem niczego wydedukować”.

„To prawda. Jestem prawdziwą porażką”.

„Przykro mi, że prawo pozostaje w niezgodzie z twoją wizją”.

„Przepraszam”.

„Boże, strasznie mi przykro”.

„Przepraszam, schrzaniłem i skończył nam się czas”.

„Przepraszam! Chciałem zrobić coś dobrego”.

„Przykro mi, Łucznik”.

„Chciałbym jak najszczerzej przeprosić za moje zachowanie. Było absolutnie niestosowne i biorę za nie pełną odpowiedzialność”.

To żałosne, wiem. Wybacz, że jesteś skazany na moje towarzystwo. Poprawię się.

Te buty raczej nie pasują do mojego stylu. Wyglądają wojskowo i niewygodnie.

„Nie mogę. Przykro mi”.

„Bardzo mi przykro. Nie chciałem tego robić”. (Wciśnij przycisk).

„Bardzo mi przykro. Nic lepszego nie znalazłem”.