Żałosny glina

„Wybacz, Kim, nie wiem, co mnie naszło”.

„Przepraszam panią, nie chciałem podsłuchiwać rozmowy. Proszę powiedzieć, jak mogę to pani wynagrodzić?”

„Przepraszam panią, nie chciałem podsłuchiwać rozmowy. Proszę powiedzieć, jak mogę to pani wynagrodzić?”

A jeśli jestem po prostu zjebadu? Kakadu, która wszystko musi zjebać?!

„Przykro mi to słyszeć. Mogę sobie tylko próbować wyobrazić, jak straszne rzeczy musiałaś przejść”.

„Wszystko jest smutne i gówniane, potrzebujemy sztuki, żeby było lepiej. Daj mi ten pędzel”.

„Znaczy, no... Mam parę pomysłów, ale nie jestem pewien...”

„Szczerze mówiąc, nie wiem, jak sobie radzę... Po prostu natknąłem się na to miejsce. Możesz... proszę, wyjaśnić mi ten syf?”

„Wybacz mi... Wiem, że powinienem wiedzieć... o tym, ale straciłem ostatnio pamięć”.

„Przepraszam! Chciałem zrobić coś dobrego”.

„Masz rację. To było wybitnie nieprofesjonalne. Przepraszam”.

„Wybacz, Kim, uznałem, że zabawnie będzie wysłać kod 31! Nie wiedziałem nawet, że taki istnieje...”

„Nigdy nie pojąć nawet idei ekonomicznych obiektów niematerialnych... Żal mi ich”.

„Przykro mi. Taką ją znalazłem”.

„Chciałem zrobić coś czadowego, ale jak zwykle spieprzyłem...”

„Przepraszam”.

„Przykro mi, chyba po prostu potężnie zalałem robaka. Brak mi charakteru...”

„Szlag... Nie wiem, co we mnie wstąpiło...”