Polityka

„Rzeczywistość. Która ginie. Niedługo po atomach zostanie tylko płonący żar. Po ludzkich twarzach – tylko echo”.

„Nic wyjątkowego. Jak u wszystkich. Przez głowę pędzą mi różne wariackie myśli, ale ostatecznie zawsze czepiam się najnudniejszej”.

„Przykro mi. Taką ją znalazłem”.

„Tak, w zasadzie to masz rację. Niech zajmie się tym rynek. Ja nie muszę regulować takich rzeczy”.

(Pomachaj w stronę nieba). „Dzień dobry, miła międzynarodowa społeczności. Dziękuję, że nad nami czuwasz”.

(Pomachaj w stronę nieba). „Dzień dobry, miła międzynarodowa społeczności. Dziękuję, że nad nami czuwasz”.

(Pogróź chmurom palcem). „WON DO DOMU!”

(Pogróź chmurom palcem). „WON DO DOMU!”

„Dobra decyzja. Chłopaki w kostnicy zajmą się resztą”.

„To najbardziej robotnicza śmierć, jaką można sobie wyobrazić. W całkowitej alienacji i zapomnieniu”.

Gdzie jest popyt, będzie i podaż. Nic w tym złego.

Dobry, podły – to bez znaczenia. Żyjemy w dniach ostatecznych.

„Wiesz, detektywie, jest w tym coś na swój sposób... godnego podziwu...”

„Wiesz, detektywie, jest w tym coś na swój sposób... godnego podziwu...”

W końcu porządna gra, która może nauczyć dzieci, jak ważny jest handel i globalna gospodarka.

„Próbuję po prostu odwdzięczyć się należycie ludziom, którzy de facto przynoszą suwerenowi bogactwo”.

Hmmm. Ta historia wydaje się problematyczna, ale to rzeczywiście ważne, żeby nauczyć dzieci podstawowych koncepcji ekonomicznych.

„Strategiczna gra ekonomiczna”? Chyba raczej łupieżczo-wyzyskiwawcza.