Polityka

„Czuję zbliżający się kapitalistyczny spisek”.

„Jeśli chcesz sprzedać te maszyny do pinballa, to oczekuję srogiej prowizji. Takiej na kierowniczym poziomie”. (Uderz się w pierś). „Nie zwykłem nic ułatwiać”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Czy to nie bezduszne, strzec przed ubogimi nawet swoich resztek?”

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Nie, nie, nie. Ewidentnie dzieje się tu coś złowrogiego”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Jestem zadowolony z pracy, którą dzisiaj wykonaliśmy” – stwierdza porucznik, kiwając głową. „Najważniejsze są drobiazgi – takie jak wręczanie ludziom wypchanych zwierząt”.

„Nie mam w zwyczaju ujawniać swoich źródeł. To byłoby niehonorowe”.

„Nie spodobały ci się moje kocie ruchy?”

„Oto początek końca”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Mądrze. Też bym tak zrobił. Trzeba uczyć połowu, nie rozdawać ryby”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Wiem, wiem. Aż dech zapiera, co?”

„Przysłano mnie, żebym dał ci lekcję stylu”.

„Hmm... Słuszna uwaga. W porządku, dla dobra śledztwa. Co chcesz wiedzieć?”

„To by było coś, prawda? I kto mógłby temu zaprzeczyć? Jeśli rzeczywiście niczego nie pamiętasz... to skąd miałbyś wiedzieć, że to nieprawda?” – ta myśl sprawia, że czuje się nieswojo. „Powinniśmy zająć się śledztwem”.