Polityka

(Wskaż na kanapkę). „Pańska krwawa kanapka to narzędzie ucisku stworzone, by uspokajać proletariat”.

„Dobrze! Wszyscy się uspokójmy”.

„Uwierz. Jestem cudotwórcą. Człowiekiem olśnieniem. Przy mnie marzenia się spełniają”.

„Też się pieprz, prośku! Pieprzyć ciebie i twojego czterookiego kumpla!” – kręci głową zawiedziony. „Myślałem, że chcesz se ułożyć sprawy z Cuno...”

„Szlag... Nie wiem, co we mnie wstąpiło...”

Siłą rzeczy zauważasz niewielkie kiwnięcie głową, które wykonuje porucznik. On się z nim zgadza.

(Potrząśnij ją). „Nie trzeba dziękować, to moja praca”.

(Potrząśnij ją). „Zagwiazdorzyłem tam jak nikt na świecie”.

(Potrząśnij ją). „Walka u waszego boku była zaszczytem”.

(Potrząśnij ją). „W porównaniu z nadciągającym Zmrokiem to było jak walka na poduszki. Wszyscy zginiemy w nadciągającej czystce”.

„Zginęli za coś, w co wierzyli. Dla wielu to honor i zaszczyt”.

„Naprawdę bardzo mi przykro. Nie powinienem był tego robić. Wybaczcie mi, proszę”.

„No to pozostaje wam chyba pan Ktoś z Zewnątrz”.

„Sylvie to dziwka. Jeździ na karuzeli kutasów. Cudzoziemskich”.

„Jest mi naprawdę przykro, funkcjonariuszko Minot”.

„Policyjnym detektywem”.

„Wszystko naprawdę spłonie, funkcjonariuszu satelicki Vicquemare. Co do tego nie ma wątpliwości”.

„To prawda. Zjebałem. Za mocno ją przycisnąłem, to moja wina”.