Percepcja · Kwestie umiejętności

Jeden głośnik. Mają jeden głośnik.

Młody mężczyzna przełyka ślinę, jakby próbował się nie rozpłakać.

Młody mężczyzna przełyka ślinę, jakby próbował się nie rozpłakać.

Jakimś cudem udaje ci się usłyszeć jego westchnienie.

Zbliża się do ciebie niczym płetwal. Czujesz, jak porusza spokojem głębin. Pojedyncza basowa nuta. Po chwili milknie. I znów panuje el silencio.

Może gdybyś stanął w odpowiednim miejscu, nawet twoje kroki nie wydawałyby żadnego odgłosu...?

To już nie jest cień. W miarę jak się zbliża, staje się coraz bardziej materialny. Zniża się ku tobie zwierzęcy kształt.

A potem i to coś znika. Niemal wszystko poza najcichszym z szumów.

Udaje ci się wydać kilka stłumionych stuknięć, po których cisza wydaje się z jakiegoś powodu jeszcze bardziej... absolutna.

Tak. Mrok sprawia, że sufit ten wydaje się nieskończenie daleki...

Zwarte szeregi paneli sufitowych zacierają się, a potem całkowicie znikają w mroku wieży nad twoją głową.

Twój głos jest ledwie słyszalny. Zamiast wyciem jest cichutkim jękiem.

Wypełniony niewyraźnymi kształtami drewnianej konstrukcji. Wrażeniem ogromnej wysokości.

Jakby coś się tam ruszało, z wieży wyłonił się cień, który przenika wszystkie inne, zmierzając ku tobie.

Nie ma nic. Kręci ci się w głowie i czujesz się otumaniony. Widzisz tylko mrok i jeszcze więcej mroku. Gęstniejącego...

Cisza w tej części kościoła jest niemal namacalna. Wszelka poruszająca się materia i pełzające istoty żywe są tu nieobecne. Oprócz samego budynku nic zdaje się nie istnieć.

Cisza i mrok otoczyły cię niczym kokon. Nie jesteś się już w stanie ruszyć.

Ledwo słyszysz swój własny oddech.