Konuşma · BAHTI KARA BUDALA

"Hop, Abs!" Yanındaki homurdanan sarhoşa bağırıyor. "HOP, ABS!"

Adam şaşkın bir şekilde etrafına bakıyor. "Sa... Sakın... Abigail duymasın."

"Bu belgeyi imzalaman gerek." Kâğıdı ve kalemi adamın suratının önünde sallıyor. "Önemli bir konu."

"Sakın duymasın..." Titreyen eliyle kâğıdı alıyor. Dizine koyup yavaşça yazmaya başlıyor. El yazısı, elinin titremesinden dolayı neredeyse hiç okunmuyor.

"Hanam Aphikali Doymaszın mı?" Arkadaşı belgeyi alıp inceliyor. "Muhteşem, Abs. On numara." Sana geri veriyor.

"Bende bu yeşil maymunlu kalem var." (Kalemini ödünç ver.)

"Ne yazık ki yok."

"Kartonla sigara aldığımda bedava vermişlerdi." Üzerinde kahverengi logolar olan beyaz bir kalem çıkarıyor. "Sigara içene kalem bedava. Ben böyle güzel kampanya görmedim."

Taç logosunun altında Royal Ekstra yazıyor.

"Teşekkürler, Rosie." Kalemi ve kâğıdı dikkatlice alıyor, Lilienne'in imzasının yanındaki noktalı çizgiye "Bahtı Kara Budala" yazıyor.

"Teşekkürler, Rosie." Kalemi ve kâğıdı elinden alıyor ve noktalı çizgiye dikkatlice "Bahtı Kara Budala" yazıyor.

"Bana Kokain Kafatası'nın hikâyesini tekrar anlatır mısın?"

"Evet, Martinaise'le ve tarihiyle ilgili bir hikâye." Birasından bir yudum alıp ağzını çalkalayarak hazırlanıyor.

"Başka bir yerde anlatıldığını hiç duymadım... Açıkçası başta şaka sandım ama sekiz, belki dokuz aydır sahildeyim ve bu süre içerisinde bir şeyler aramaya gelen en az üç keşif gezisi grubu gördüm."

Sazlığın arkasında, terk edilmiş bir şantiyenin yakınlarında bir kürek kuma çarpıyor. Genç adamlar kuşkuyla arkalarına bakıyorlar. Küreklerinin sesi, bir anda çöken sessizlikte çok gürültülüymüş gibi geliyor.

"Tamam, ne gibi keşif gezileri?"

"Her türden. Arkeolog gördüm, mafya gördüm, hatta reklam ajansı tipleri bile gördüm. İnan bana, Akşamcı, bu şey belli türden insanları mıknatıs gibi çekiyor."

Bir saniye, buralarda bir karıncalanma var... Hafif bir his, yeniden uyanıyor...

"Nasıl yani 'belli türden insanlar'?"

"Bilirsin ya, takıntılı tipler. Kuvvetli tercihlere sahip olan tipler."

"Şu an biz neyden bahsediyoruz?"

"Bu keşif gezisi gruplarının bazıları birkaç hafta sonra geri dönüyorlar, geldiklerinde bitkin ve kederli görünüyorlar. Bazıları hiç dönmüyor..."

"Bu keşif gezisi gruplarından birini ilk gördüğümde benimle dalga geçiyorlar sandım. Gerçek olmasının ihtimali yoktu. Benim için bile aşırı yüksek konseptliydi..."

İmkânı yok... Olamaz... yoksa olabilir mi?

Neyin imkânı yok?

Biliyorsun işte...

"Açıkçası sana bu hikâyeyi anlatmalı mıyım, ondan bile emin değilim. Kırılgan bir ruh hâlindesin, kaldıramayabilirsin."

"Haklısın, belki gerçekten de iyi bir fikir değildir."

"Peki, tamam, anlatacağım ama seni uyarayım, bu çok tuhaf bir hikâye." Gözleri kısılıyor. "Hikâyemiz burada, Martinaise'de efsanevi bir tasarım stüdyosunda başlıyor..."

"Adı tarihin tozlu sayfalarında kaybolmuş bir tasarımcı, yaşarken efsaneymiş. Oranje'de grotesk ve sans serif yazı tiplerinde öncü işler yaparak çok zengin olmuş. Adam, gerçek bir dâhiymiş."

Bir yudum alıyor, ağzını silip devam ediyor. "Tabii gerçekse. Kim bilir. Sonuçta bu bir şehir efsanesi..."

Gerçekti. Bazal ganglionun derinliklerinde hissedebiliyorsun. Senin kadar gerçekti...

Ne diyorsun ulan sen?

Diyorum ki...

"Neyse, sonralarda Martinaise'de kendi stüdyosunu açmış ve işte o zaman gerçekten delice bazı işlere girişmiş. Bahsettiğim şey, cam berraklığında, muhteşem öngörülü bir tasarım dili; tasarım açısından eski rejimi yıkacak türden bir şey."

Paradigmaları yıkan bir devrimci mi?!

"Ama sonra bir şeyler olmuş. Burun şekeriyle öncü grafik tasarımın birbirinden ayrılmaz bir ikili olduğunu biliyorsundur..."

"Bir saniye, burun şekeri nedir?"

"Bilirsin ya, Akşamcı." Burnunun yanına iki kez vuruyor. "Burun şekeri. Beyaz tren rayları. Parti pudrası!"

"Mahalleli çocuklar 'kar tatili' de der..."

Dünya tedariğinin büyük bir kısmının genellikle köle iş gücü tarafından yetiştirilip hasat edildiği platonun adından dolayı 'Irmala Altını' da denir.

"'Sinüs tuzu', 'beyaz şövalye'..."

"Geçtiğimiz yüzyıl içerisinde soylu sınıfındaki popülerliğinden dolayı 'Kont K.'..."

KOKAİNDEN BAHSEDİYOR.

"Haaaa, kokain diyorsun."

"Aynen öyle, Akşamcı! Tam üstüne bastın." Omzuna dostane bir yumruk atıyor. Şişesinden fırlayan birkaç mililitre içki etrafa saçılıyor.

"Mantıklı. Ben de yüksek seviyede iş görebilmek için türlü maddelere ihtiyaç duyuyorum."

"Şaşırmadım. Çoğu insan toz olmadan dehalarının zirvesine varamıyor."

"Peki ona ne olmuş?"

"Anlamanı isterim ki bu adamın yaptığı iş o kadar yüksek konseptliymiş ki normal miktarlarda kokain yetmiyormuş. Artık en son kamyonla getiriyorlarmış."

"Tahmin edebileceğin üzere, o kadar çok kokain çekmek normal bir insanın sağlığına zararlıdır, öyle değil mi?"

Öyle.

DEĞİL! Hep çek, paso çek.

Ne... Hep mi?

Her gün, bütün gün, bebeğim...

"Akşamcı, dinlesene! Hikâyeye göre adam bir gün şaheserini yaratmak üzere işe koyulmuş. O kadar minimal bir reklam olacakmış ki ne yazı ne de resim içeriyormuş. Yalnızca... bembeyazmış..."

"Fikri bu dâhi için bile aşırı yüksek konseptliymiş. Reklamı tamamlayamadan masasının başında düşüp ölüvermiş. Kayıtlara geçen son sözleri şöyle: 'Bir fırtına gibi... Bir kokain fırtınası gibi bembeyaz!'"

"Ne kadar da salakça bir fikir."

"Ancak hikâye burada sona ermiyor. Deniliyor ki otopsi yapıldığında adli tabip adamın burun boşluğuna dolmuş neredeyse 250 gram kokain bulmuş."

Bu... anatomik olarak neredeyse kesinlikle imkânsız.