Konuşma · BAHTI KARA BUDALA

"Sen bu kadar göt biri değildin, Akşamcı..." Şişesinden büyük ve ümitsiz bir yudum aldıktan sonra koyun ötesine, La Delta'nın gökdelenlerine bakıyor.

"Bir saniye, bu kadar mı? Arada eksik kısımlar var gibi."

"Akşamcı, ben bu olay zinciri üzerine çok uzun zamandır düşünüyorum. Arada kaçırdığım bir şey olsa şimdiye kadar farkına varırdım."

"Neden yetkililere başvurmadınız?"

"Evet, bir noktada onlar beni buldular ama bildiğin gibi üzerimde kimlik yoktu, o yüzden beni iki gün nezarete attılar..."

"Bu olayın RHM'ye olan inancımı artırdığını söyleyemem. Sözüm meclisten dışarı." Başını sallıyor.

"Bu dünyada karanlık bir nokta, bir boşluk var. Koskoca bir ticaret bölgesini çoktan sarmış, belki de onun kurbanlarından birisindir."

"Öyleyse bu birçok şeye açıklık getirir. Bu iki adamla sahilde yatan bir evsiz olmamın kendi hatam olmadığını hep düşünmüşümdür." Gözlerinde hüznün parıltısıyla arkadaşlarına bakıyor.

"Yine de sağ olsunlar. Onlar olmasa evsiz kalırdım. Neyse, bir şişeye bu kadar hikâye anlattığım yeter." Elindeki şişeye bakıyor. "Zaten bu da neredeyse bitti..."

"İnanmakta gerçekten zorluk çekiyorum."

"Ben de, Akşamcı. Anahtarlarımı kaybettiğimde dairemden çok daha fazlasını kaybettim. İnsanlığa karşı duruşumu kaybettim. Yüksek konseptli bir yaratıcı direktör olmaktan çıkıp lüks Sansarique Liykra(TM) eşofmanlı rezil bir evsiz hâline geldim."

"Böyle bir durumun, bir erkeğin öz güvenini nasıl sarstığını hayal dahi edemesin." Elindeki şişeye bakıyor. "Neyse, bir şişeye bu kadar hikâye anlattığım yeter. Zaten bu da neredeyse bitti..."

"Of!"

"Gerçekten of. Gerçeklik o anda, ağır yağmurun altında çamur dolu bir çukurda otururken biraz karanlık görünüyordu ama ben bu hayatta asla düştüğüm yerde kalmaz, ayağa kalkmasını bilirdim..."

"Ben olsam ayaklarımın üzerine düşerdim. Benim reflekslerim kedi gibidir."

Hayır, değil.

"Her neyse. Söylemeye çalıştığım şu ki gerçeklik o anda, ağır yağmurun altında çamur dolu bir çukurda otururken biraz karanlık görünüyordu ama ben bu hayatta asla düştüğüm yerde kalmaz, ayağa kalkmasını bilirdim..."

"Sırılsıklam işte. Yağmur çok fena yağıyordu." Sesinde alaycı bir ton var.

"Devam et."

"Bir saniye, sana çalışan kaç kişi vardı?"

"22 tane tam zamanlı çalışanım vardı. Hepsi çok başarılıydılar. Tarih yazma potansiyeli olan bir ekipti. Onlar için endişelendiğimden çoğu zaman uyuyamıyordum."

"Koşu yapmanın yardımı dokundu mu?"

"Evet. Sansarique eşofmanlarımı giyince dünyayı fethedebilirmişim gibi hissediyordum..."

"Dur, bir düşündüm de, sanırım bu kadarı yeterli."

"Yani aynı hikâyeyi tekrar dinlemek istemiyor musun? Tamam, peki. Hıı." Şaşkın görünüyor.

"Üzerimde hiçbir şey yok."

"Eğer bulursan çok sevinirim."

"Ağzımın kuruluğu dilimi hapsetti." Omuzlarını dramatik bir şekilde silkiyor.

"O zaman bir şeyler bulduğunda tekrar görüşeceğiz. Örneğin," ellerini kaldırıp iki yana açıyor, "dostum Rosemary'de binbir türde içki var."

"Her türde var, efendim. Hem bira hem de şarap."

"Pusta yıllandırılmış tuhaf bir şişe votkam var." (Ver.)

"Bakayım..." Şişeyi alıp yakından inceliyor. "Çok yüksek konseptliymiş. Teşekkürler."

"Üzerimde hiçbir şey yok." (Yalan söyle.)

"Sana alkol vermek istemiyorum. Bağımlılığını sürdürmene yardımcı olmayacağım." (Şimdi verme.)

"O zaman ben hikâyeciliği bırakıyorum." Bacak bacak üstüne atıp yere bakıyor.

"Muhteşem bir şişe Kızıl Kaptan'ım var." (Ver.)

"Klas." Şişeyi elinden kapıp tıpayı şişenin ağzından içeri itiyor.

"Bende bu mavi tıbbi ispirto var, olur mu?"

Seni durdurmak ister gibi elini kaldırıyor. "Yo, yo, hayır. İnsanların düşündüğünün aksine ben yaşamayı seviyorum."

"Buyur, bir şişe Çetin Pilsen." (Ver.)

"Pek değerli değil ama yeterli..." Şişeyi elinden kapıp hemen tıpasını açıyor.

"Sana içki getirdim. Şimdi bana isminden bahsedecek misin?"

"Tabii. Önce içki, sonra hikâye." Elini uzatıyor.

"Akşamcı Kovboy mu? Benim mahlasım o!"

"Aynen öyle."

"Beni tanıyor musun?"

"Tanıyor muyum? Tabii ki tanıyorum. Hatırlamıyor musun?"

Hayır, kesinlikle hatırlamıyorsun.

"Belki."

"Belki mi?" Birasından bir yudum alıyor. "Akşamcı Kovboy'un nasıl ortaya çıktığını duymak istiyor gibisin. Öyküyü dinlemek istiyor gibisin."

Akşamcı... Akşamcı Kovboy... Bu ismin uğursuz bir tınısı var.

"Hayır, kulağa korkutucu geliyor." (Geri çekil.)

"Sen bilirsin, Akşamcı Bey." Omuzlarını silkiyor.

"Buyur."

"Hı hı. Önce bir yudum alıp ses tellerimi nemlendireyim..." Büyük bir yudum alıp başlıyor: "Akşamcı Kovboy, Martinaise'e geçen cuma geldi. Akşamcı Kovboy derken seni, efsaneyi kastediyorum."

"Tek başıma mıydım?"

"Acele etmeyelim, bu senin hikâyen. Lafımı kesmeyi bırak." Bir yudum daha alıp devam ediyor.

"Buraya bir vaka çözmek üzere cuma günü geldin, erken kalkan yol alır diye düşünüyordun. 'Yol almaktan' kastım da 'kafayı bulmak', çünkü bildiğim kadarıyla zil zurna sarhoş olmaktan başka bir şey yapmadın..."

"İnsanlar, pansiyonda birilerine polis memuru olduğunu ve tam önlerinde kafana sıksan ne kadar kötü olacağını söylediğinden bahsediyor. Bana sorarsan bu yaptığın oldukça yüksek konseptli."

Öyle.