Konuşma · BAHTI KARA BUDALA

"Gertrude Het, Kafası Kesilmiş FALN Süvarisi'ni ilk gören kişi olabilir ama son değildi, yoo..."

"Çok ürkünçmüş."

"Evet. Efsaneye göre genç Gertrude Het, herhangi bir ata veya eşofmana tekrar bakabilene kadar yıllarca psikoterapiye gitmek zorunda kalmış... Ki o yine şanslılardan." Şişesinden bir yudum alıyor.

"Bilmem, ne görmüş?"

"Kafası kesilmiş bir adam, üzerinde FALN eşofmanlar var. Ata biniyor. Evet, gördüğü şey, Kafası Kesilmiş FALN Süvarisi."

"Söylentilere göre kafası kesildiğinde kaybettiği FALN şapkasını arıyor."

"Kafası Kesilmiş FALN Süvarisi mi?"

"Pardon da hikâyeyi sen mi anlatıyorsun? Anlatmıyor musun? O zaman..." Alaycı bir şekilde gülüyor.

"Karşısında Kafası Kesilmiş FALN Süvarisi'ni görüyor. FALN eşofmanlı, kafası kesilmiş bir adam. Ata biniyor. Kafası kesildiğinde kaybettiği FALN şapkasını arıyor."

"Koko Nur Devi mi?"

"Ne? Hayır! Sana bunun bir Martinaise efsanesi olduğunu daha yeni söyledim. Bu adamın..."

Yanında sigaran var mı? Varsa yak bir tane de ambiyansı tamamla...

Diğer adam "Bahtı Kara abicim, birayı bizimle de paylaşacak mısın?" diye araya giriyor.

"Aman Abigail duymasın!"

"Susun, burada hikâye anlatmaya çalışıyorum." Sana dönüyor. "Senin başına işler gelmiş. Benim de başıma işler geldi, gerçek adım George ama buralarda bana şey derler... Biliyorsun."

"Zamanında makul düzeyde öz varlıklı biriydim. Yüksek konseptli bir yaratıcı hizmetler ajansının kurucularındandım ve küçük bir ortağıydım. Hikâyemin başlangıcında, bir sigorta şirketiyle önemli bir sözleşmeyi yeni imzalamıştım."

"Devam et."

"Ajansımdan elde ettiğim kârla 'kültürel geliştirme merkezi' adını verdiğim bir oluşuma yatırım yaptım. Soyut değer üretimi ve insan başına düşen değer gibi yüksek konseptli işler yapıyorduk..."

"Paradigmayı kurdum, paradigma dâhilinde çalıştım. Ancak liderliğin yükü bana ağır geliyordu, o yüzden akıl sağlığımı korumak için ara sıra koşuya çıkıyordum."

Tabii, doğru söylüyor. Güzel bir koşu, hem bedensel hem de zihinsel sağlığı korumak için önemlidir.

Koşu demişken, sen en son ne zaman koşuya çıktın, koca götlü?

"Ben de koşu yapsam güzel olur."

"Bana gerçekten yardımı oldu. Sansarique Liykra(TM) eşofmanlarımı giyince dünyayı fethedebilirmişim gibi hissediyordum..."

"Ancak şimdi hayallerim de aynı eşofmanlarım gibi eskidi," diyor, yüzünde düşünceli bir ifade var. Boka bulanmış eşofmanının tozunu silkiyor.

"Ne oldu ki?"

"Bir gün akşam koşusuna çıktım. Bildiğin gibi cebinde anahtar şıngırdarken insanın zihnini temizlemesi imkânsız oluyor." Şişesini sallayıp şıkırtı sesi çıkarıyor.

Adam haklı. İnanılmaz rahatsız edici bir şey.

Bakışları puslu, genişlemiş damarları göz bebeklerini dikenli sarmaşıklar gibi sarıyor.

Onun gözleri, senin gözlerin.

"Bu yüzden anahtarlığımı çıkardım, dış kapının ve apartmanın anahtarlarını farklı ceplerime koyarak şıngırtıyı kestim. En azından amacım buydu..."

"Normal rotamın yarısına geldiğimde yağmur bastırdı. Gerçeklik durumum bir anda sırılsıklam oldu."

"Tam olarak ne kadar ıslandın?"

"Aslında biraz bugün gibiydi..." İkiniz de gökyüzüne bakıyorsunuz.

"Eve döndüm ve farkına vardım ki dış kapının anahtarı üzerimde değildi. Yanlışlıkla posta kutusunun anahtarını almıştım. O anahtar da hiçbir işe yaramıyordu."

"Doğal olarak durum dış kapıyı tırmanarak aşmamı gerektirdi, ben de tırmandım. Aşağı inme kısmında zorlanmadım çünkü kayıp götümün üzerine düştüm."

(Sessiz kal.)

"Gerçeklik o anda, ağır yağmurun altında çamur dolu bir çukurda otururken biraz karanlık görünüyordu ama ben bu hayatta asla düştüğüm yerde kalmaz, ayağa kalkmasını bilirdim..."

"O yüzden bahçeyi geçip apartmanımın kapısına geldim. Orada durup ceplerimi karıştırırken bir de ne göreyim, apartman anahtarını da unutmuşum!"

"Hasiktir dalga mı geçiyorsun!"

"Keşke öyle olsa, Akşamcı. Keşke." Başını gökyüzüne çeviriyor. "Apartman anahtarı yerine meğer ofisin anahtarını almışım."

"Tamam, sonra ne oldu?"

"Komşularımın zillerini çaldım. Saat geç olmuştu, çoğu yanıt bile vermedi. Cevap verenler de onlara bir şeyler satmaya çalıştığımı düşünüp ben durumu açıklayamadan kapattılar..."

"İnsanlar reklamcılardan doğal olarak çekinirler. Bir anda yanında biri belirip sohbet etmeye başlar, beş dakika sonra bir bakarsın bir kutu yenebilir iç çamaşırı ve bir de strapon almışsın. Onlara kızmıyorum, ben bu işin en iyilerinden biri olarak tanınırdım..." Manalı bir şekilde duraksıyor.

Büyük başın derdi büyük olur.

"O anda her şey netleşti; ofisimin anahtarları bendeydi! Yağmurun dinmesini orada bekleyebilirdim..."

"Ancak ofise vardığımda hatırladım ki yapımcılarımdan birinden o gün kilitleri değiştirmesini istemiştim, ben de sadece en iyileri işe aldığımdan o gün yapmıştı. Bu yüzden içeri giremedim..."

"Neyse, uzun lafın kısası hayatım kontrolden çıktı. Yıllardır daireme giremiyorum ve kız arkadaşım bir evsizle çıkmak istemediği için beni terk etti. Şirket de... Anladın sen."

Bu gerçekliğin asıl gerçeklik olduğundan emin olmak için kendi bacağını çimdikliyor.

"Evet, trajik öykümü dinledin. Ne düşünüyorsun? Şu ana kadar dinlediğin hiçbir şeye benzemiyor, değil mi?" İçkisinden büyük bir yudum alıyor.

"Ben de neredeyse evsiz sayılırım. Durum o kadar kötü görünmüyor gibi."

"Berduşluğun kesinlikle bazı avantajları var, en başta kira ödememek. 20 kişiden sorumlu olmamak da güzel tabii."

"Yine de evsizlik kısa sürede albenisini kaybediyor. Bir bakıyorsun, günlerini üzerinde boka bulanmış eşofmanlarla sokakta şişe toplayarak geçirmeye başlamışsın."

"İyi tarafından bak, muhteşem bir hikâyen var."

"Evet. Belki yıllar içinde bazı kısımları abartmış olabilirim ama bir hikâyeyi çok sık anlatınca hikâyenin kendisi de canlanmaya başlıyor..."

"Önemli olan şey, hikâyenin benim öznel deneyimimi yansıtıyor olması. Neyse, bir şişeye bu kadar hikâye anlattığım yeter." Elindeki şişeye bakıyor. "Zaten bu da neredeyse bitti..."

Gerçekten de bir sanatçının ruhuna sahip.

"Ben sadece birkaç gündür berduş polislik yapıyorum ama durum o kadar da kötü görünmüyor gibi."

"Bunların tamamının kendi hatan olduğunun farkındasın, değil mi?"

"Sen bu kadar göt biri değildin, Akşamcı..." Şişesinden büyük ve ümitsiz bir yudum aldıktan sonra koyun ötesine, La Delta'nın gecede parıldayan ışıklarına bakıyor.

"Tabii bu haksız olduğun anlamına gelmiyor... Neyse, bir şişeye bu kadar hikâye anlattığım yeter." Elindeki şişeye bakıyor. "Zaten bu da neredeyse bitti..."