Konuşma · BAHTI KARA BUDALA

Seni bir kez daha hayal kırıklığına uğratmasa iyi olur. Unutma, oynadığı şeyler senin paran ve senin itibarın.

"Beni bırakmadığın için teşekkürler. Gelecekte daha iyi işler çıkaracağımdan emin olabilirsin." Rahatlamış bir şekilde nefes veriyor. "Bunu telafi edeyim. Şu an senin için yapabileceğim bir şey var mı?"

"Hayır. Seni işten çıkarmak zorundayım."

"Siktir..." Başını kollarının arasına alıyor. "Evet, buraya kadarmış. En azından denedim." Uzun bir nefes veriyor, şişesinden birkaç yudum alıyor.

İçse mi, kussa mı bilemiyor. Karnındaki o sıkışma hissini ne giderecek?

"Bana bir şans tanıdığın için teşekkürler. Sıçtım batırdım ama... ne kaybettim ki?" Omuzlarını silkerek daha umursamaz bir havaya girmeye çalışıyor.

"İstediğin başka bir şey var mı? Eğer yoksa benim içmem lazım..."

"Saçma sapan işler yapmışsın! Beni kazıklayacağını biliyordum."

"Ne diyorsun? Seni kazıklamak mı? Böyle yapma. Hoşuna gitmediğini söyle, itibarımı beş paralık etmene gerek yok."

"Bu eseri istemiyorum. Onu oradan kaldırman gerek."

"Kaldırmam mı gerekiyor? Gerçekten o kadar kötü mü?" Elini yüzüne sürüyor. "Bu çok kötü oldu, Akşamcı. Bayılırsın diye düşünmüştüm. Cidden."

"Benim halka sunmak istediğim imaj bu değil."

"Değil mi? Karakterine uygun olduğunu düşünmüştüm." Elini yüzüne sürüyor. "Bu çok kötü oldu, Akşamcı. Bayılırsın diye düşünmüştüm. Cidden."

"Neresinden tutsan rezalet. Tek kelimeyle berbat."

"Benimle kafa buluyorsun, değil mi? Bu bir şaka olmalı." Sana şaşkın bir ifadeyle bakıyor. "Ciddi misin? Peki..." Birasından bir yudum alıyor.

"'Berbat', çok sert bir sözcük, Akşamcı. Eğer durum buysa nasıl bu kadar başarısız olduğumu açıklaman gerekiyor. Hoşuna gitmeyen nedir?"

"Bu konunun beklemesi gerekecek. İlk önce ilgilenmem gereken önemli işlerim var." (Süresiz olarak ertele.)

"Ne önemli işi? Ben senin kişisel marka stratejistinim, Akşamcı. Tüm işlerini bana iletmen gerekiyor. Bu işler böyle yürür."

"Bu farklı..."

"Nasıl farklı? İş, iştir. Küçük mü, büyük mü olduğunun önemi yok; senin adına benim ilgilenmem gerekiyor, beni bunun için işe aldın."

"Polis işi."

"Nihayet sana yetiştiler, öyle değil mi?"

Teğmen, neşesiz bir tonla "Evet, yetiştiler," diyor.

"Tamam, anladım. O hâlde başka bir zaman, bu soruna değil de kendine odaklanabildiğinde konuşalım."

Teğmenin tepkisini bastırdığını duyuyorsun.

Acı verici olaylar, hasta yatağında hareketsizce yatan teğmenin zihninde yeniden beliriyor: silahların dumanı, metalin parlaklığı ve arada bir yerlerde, iskele boruları...

"Öyle bir şeyler..."

(Alkışla.) "Bayıldım. Gerçekten, safi dâhiyane."

"Bayıldın mı? Akşamcı, çok mutlu oldum." Arkadaşlarından biri tebrik etmek için sırtını sıvazlıyor, adamın yüzü aydınlanıyor.

"Anlat, daha da anlat. En çok beğendiğin yanı neydi?" Hem içkiden hem de heyecandan başı dönüyor.

"Bildiğin başka şehir efsanesi var mı?"

"Evet aslında, bir tane var... En tuhafı. Ancak o hikâyeyi anlatmadan önce kendimi kuvvetlendirmem gerekiyor..."

"Dostun Bahtı Kara'yı kuvvetlendirecek bir şeylerin var mı? Lütfen yanında hikâye yakıtı olduğunu söyle."

"Sendikanın kullandığı özel bir grev çorbasından var." (Ver.)

"İlginç." Termal kabı alıp sallıyor. "Demek işçileri uyanık tutmak için bunu kullanıyorlar."

"Bu son hikâye, şu ana kadar dinlediklerim arasından Martinaise'e en uygun hikâye..." Komik derecede büyük bir yudum alıyor. Yudumdan kuvvet alarak devam ediyor.

"Anlatmak üzere olduğum öykü Martinaise'e ait bir şehir efsanesidir..." Şişeyi ağzına götürüp uzun ve gösterişli bir yudum alıyor. "...ama ben ilk kez Couron'da bir bisikletli kuryeden dinlemiştim."

"Temel hikâyenin birçok türevi vardır ve detaylar sıkça çelişir. Herkesin hemfikir olduğu tek konu, bu... olgunun gerçekte ne veya kim olduğunu hiç kimsenin bilmediğidir."

"Anlattığın hikâye Kafası Kesilmiş..."

"Sus be amına koyayım, Rosemary!"

Boğazını temizliyor. "44 yılının yazı. 17 yaşındaki Gertrude Het, limandaki ek mesaisi bittikten sonra eve dönüyor. Saat neredeyse 12. Kanalın yakınlarında bir sigara içmek için duruyor..."

Güneyden gelen bir esinti, sokakları ısıtıyor. Geçen bir otomobilin farları uzakta parlayıp kayboluyor...

Limanın karanlığında kızın sigarası tek başına dans eden bir işaret ışığı gibi. Bu görüntüler zihninde kolayca beliriyor, sanki aynı sokakları sen de binlerce kez yürümüşsün gibi.

"Kahramanımız, kanalın sessizliğinin ve huzurunun tadını çıkarıyor..." Kendisi de huzur arıyormuş gibi gökyüzüne bakıyor.

"Bilmediği şey ise huzurunun kaçmak üzere olduğu. Arkasından yere çarpan nalların sesi geliyor. Ürpererek arkasını döndüğünde ne görüyor dersin?"

"At mı?"

"Evet ama asıl ilgi çekici olan kısım atın üzerindeki adam. Bu adamın..."

...duraksayışı uzun ve dramatik...

"...omuzlarının üzerinde kafası yok! FALN eşofman giyiyor. Kafası kesildiğinde kaybettiği FALN şapkasını arıyor."

"Vay be."

"Aynen öyle. Gertrude Het, Kafası Kesilmiş FALN Süvarisi'ni ilk gören kişi olabilir ama son değildi, yoo..."

"Kanal kapısının oradaki iki feministi anlat!"

"Sikeyim, Rosemary, onlar çıkıyorlardı, kimse feminist olduklarını söylemedi. Ulan herkes götünden farklı bir şey uyduruyor..."

"Anlatacağınız hikâye Deponte-Delgado dosyası olamaz, değil mi?"

"Ne? Biliyor musun?"

"Dosyayı okumuştum ama siz lütfen anlatın."

"Peki. Ehem.. 46 yılının sonbaharının başları. Ulla Deponte ve Eva Delgado, gün batımından sonra kanal kapısı civarlarında balık tutuyorlar..."

"Birden rüzgâr hızlanıyor, zaten karanlık olan gökyüzü iyice siyaha dönüyor. Yağmur bastırıyor. Bu, mevsimin ilk soğuk yağmuru."

İki kadın, küçük bir kayalıkta duruyorlar. Birinin üzerinde mor bir yağmurluk var. Oltalarından denize ince misinalar uzanıyor. Denizin yüzeyinde beliren damla izleri gitgide sıklaşıyor.

"Kadınlar yağmura yakalanıyorlar. Hızlı hareket ediyorlar. Eva oltaları toplarken Ulla arkasını dönüp yem kutusuna uzanıyor..."