Konuşma · BAHTI KARA BUDALA

"Kokainden mi bahsediyorsun?"

Sokakta kullanılan bazı banal isimleri de var: Tabii ki toz deniyor, bunun yanında kar, tuz ve inci de diyorlar. Rengi beyaz olan herhangi bir şey denebilir.

Sokakta kullanılan bazı banal isimleri de var: Tabii ki toz deniyor, bunun yanında kar, tuz ve inci de diyorlar. Rengi beyaz olan herhangi bir şeyin ismi kullanılabilir.

Gerçekti. Bazal ganglionun derinliklerinde hissedebiliyorsun. Senin kadar gerçekti...

"Kaldırabilirim."

Dur... Olamaz... İmkânı yok... Yoksa var mı?

"Ev belleyecek bir yer mi?"

"Hayır, Akşamcı. Çoğu insan nerede yaşadığını zaten biliyor. Senin ve benim gibi insanlar istisna..."

"Kayıp anahtarlarını mı?"

"Hasiktir be oradan, Akşamcı," diyor, sabit bir ses tonuyla.

"Kriptitler mi?"

"Büyülü hayvanları mı diyorsun? Yo, bunlar ciddi mevzular."

"Yeniden kavramlaştırmayla ilgili fikrimi duymak ister misin?"

"Evet, bir saniye." Şişesinden bir yudum alıp sakalındaki bira damlacıklarını koluyla siliyor. Midesinden yükselen sessiz bir kabarma gırtlağına varınca boğuk bir geğirtiye dönüşüyor.

"Tamam, dinleyelim. Bu projeye çok çalıştım, Akşamcı. Çok çalıştım. Başarmak için üçkâğıda girişip partnerlerimden bazılarını aramam gerekti. Yorum yaparken bunları unutma."

"Güzel ama zamanlaması talihsiz."

"Nasıl yani? Zamanlaması daha iyi olamazdı. Grev bittiğine göre şehrin trafiği normale dönecek. Merak etme, ben bu konuyu düşündüm."

"Zamanlama işini kişisel marka stratejistine bırak, tamam mı? Sen sadece çıkardığım işin hangi yönünü beğendiğini söyle."

Daha ne istiyorsun? Hem markanı tanıttı hem de topluma yarar sağladı. İstediklerini tamamıyla yerine getirdi.

Tekil bir estetiğe olan bağlılığıyla muhteşem bir şekilde aktarılmış tasarımdaki deha parıltısı... Tüm beklentileri aştı!

Seni temsilen yapılmış, zamanla yıkılmayacak bir anıt. İnsanlar bunu uzun yıllar boyu hatırlayacak.

Doğru övgüyü seçmek, doğru eleştiriyi yapmak kadar önemlidir. İnsanlar kendilerini, aldıkları geri bildirimlere göre şekillendirirler.

"Bu kadar ucuza bu kadar iyi bir iş çıkarabilmiş olman beni hayrete düşürdü."

"Benim tarzım böyle. Düşük ücretle en iyi sonuç. İş dünyasında oynanan oyununun böyle olması gerekir, değil mi? Ben yanıtlayayım, evet! Ve ben, bu oyunun en büyük ve en başarılı oyuncusuyum." Göz kırpıyor.

Kavşağın merkezindeki yapının önünde, bir tahta oyuncağın takırtısı kesiliyor. Seyirci eseri her açıdan incelerken, havada hayranlık ıslıkları süzülüyor. Yakınlardaki pencerelere meraklı gözler üşüşüyor, oyuncağın sesine gelmiş olsalar da şimdi yeni ve etkileyici enstalasyona bakıyorlar.

"Beni kişisel marka stratejistin olarak işe aldığına işte şimdi sevinmişsindir. Sırada ne var, patron?"

"Aslında benim için yeterince çalıştığını düşünüyorum. Artık sana ihtiyacım yok."

"Güzel şaka, patron." Zayıf bir kahkaha atıyor, ciddi olduğunu görünce duruyor. "Dur, gerçekten mi? Bu kadar mı? İşi şu anda bitiremezsin. Daha yeni başlıyoruz. En azından nedenini açıkla."

"Piyasa bu aralar çok hızlı ve kimsenin gözünün yaşına bakmıyor."

"Tamam. Sikerler. Geri döneceksin, Akşamcı. Gitmek istiyorsan git ama bu iş burada bitmeyecek. Seni ta zirveye çıkaracağım."

Bir şişenin kapağını açıp üzerinde biriken acı köpüğü emiyor. "İstediğin başka bir şey var mı, yoksa içmeye odaklanabilir miyim?"

"Sakin ol! Kafa buluyorum. Tabii ki seni kovmuyorum."

Oturduğu yerde donup kalıyor; bir sağa bir sola giden gözleri haricinde hareketsiz.

Hangi gerçeklikte olduğunu anlamak için yaşadığı hayat hakkında bir kitap mı okuyor?

"Sikeyim, Akşamcı. Bana böyle yapma. Beni sürekli tetikte tutmanı takdir ediyorum ama bu yaptığın neydi be!" Kendine gelmek için başını sallıyor.

"Neyse, devam edelim. Benden istediğin başka bir şey var mı?"

"Kesinlikle öyle! Şimdi ne yapacağız bilmiyorum ama her ne olursa olsun eminim başaracaksın."

"Emin ol ki başaracağım. Akşamcı Kovboy daha yeni başlıyor. Yapacağımız işlere kimse hazır değil." İki defa göğsünü dövüyor. "Geri dönmek çok güzel."

"Teşekkürler, patron. Bu, tam da ihtiyacım olan şeydi. Şu an senin için yapabileceğim başka bir şey var mı?"

"Bu tarihî bir olay. İnsanlar bunu hatırlayacak."

"Aynen öyle. Akşamcı Kovboy, adını tarihe yazdırdı. Yıllarca senden bahsedecekler. Rakipsiz olacaksın."

"Tam olarak halka sunmak istediğim marka imajı."

"Biliyordum! Benim elimden çıkan iş böyledir, müşteri memnuniyeti garantili. Oley be!"

"Daha önce hiç bu kadar yaratıcı bir pazarlama yöntemi görmemiştim. Gerçekten yüksek konseptli!"

"Söylememiş miydim?" Arkadaşına dönüyor. "Söylemiştim, değil mi? Defalarca. Benim işim bu."

"Benim beklentilerimi karşıladığını söyleyemem."

"Bu... üzücü. Ama olsun. Olabilir. Yaygaracı müşterilere ve onlar için en yüksek konseptlerimi alçaltmaya alışığım. Herkesin... " başparmaklarıyla kendine işaret ediyor, "...bu seviyede olmasını bekleyemem."

"Anlat hadi dinliyorum, hoşuna gitmeyen nedir?" Şişeyi iki eliyle sarıp öne eğiliyor. Dinlemeye hazır.

Kötü bir reklam, yani işine zarar veriyor. Ona, eseriyle veya onunla herhangi bir ilişkinin kalmasını istemediğini söyle.

Profesyonel ol. Muhtemelen sana ne olduğunu, grevin niye bittiğini bile bilmiyor.

Hakkınızda hiçbir şey bilmiyor gibi. Sanki müşterisinin değil, kendi çıkarları için hareket ediyor.

Sen adamın dolandırıcılığından bahsederken bir de oturup inanmıyormuş gibi yapıyor!

"Zamanlaman berbat! Orada insanlar öldü, bir de senin yaptığına bak."

"Ne diyorsun? Kim öldü? Sanırım orada birileri ölse haberim olurdu herhâlde. Bir şeyler duyardım. Hikâye uydurmanın gereği yok, Akşamcı."

Yaralı bacağın acıyla zonklamaya başlayınca irkiliyorsun. Sarhoş adam, irkildiğini fark etmiyor.

Melodramı son seviyeye getirseniz bile anlamayacağından eminim.

Kavşağı geçen genç bir annenin elinde içi konserve ve şekilsiz sebze dolu poşetler sallanıyor. Merkezdeki yapıya bakınca ağzı açık kalıyor. Küçük çocuğuna "Gel, Luc. Lütfen çabuk buraya gel," diyor. Kadın, çocuğunu aceleyle oradan uzaklaştırırken elindeki poşetler baldırlarına tekrar tekrar çarpıyor.

"Öyleyse ne yapacağız? Hâlâ kişisel marka stratejistin olmamı istiyor musun?"

"Evet. Sana bir şans daha verebilirim."

"Oh be! Tamam, beni korkuttun. İşim bitti, en dibe geri dönüyorum zannettim!" Gergin bir kahkaha patlatıyor.