Konuşma · JOYCE MESSIER

"Pekâlâ. Yeni Yüzyıl'dan kalma bir bina." Üzerinde yükselen binaya bakıyor.

"Orada yaşayanlar artık farklı bir yaşam tarzı sürdürüyor. Bilmem anlatabiliyor muyum."

"Emin olun bu alan için sıkı pazarlık yaptılar. Ama haklısınız."

"Ben burjuva bir kadınım ve bu da benim hızlı, hafif ve bir burjuvaya ait olduğu her yanından belli olan teknem."

Sesinde utanç yok. Bir nebze hüzün var, evet; ama utanç yok.

"Komik olan da etrafta başka hiç böyle dört başı memur tekneler göremiyorum."

"Dört başı mamur demek istiyorsunuz. Ama ben anlayacağımı anladım. Ben burjuva bir kadınım ve bu da benim hızlı, hafif ve bir burjuvaya ait olduğu her yanından belli olan teknem."

"Bu dev eğlence teknesi limandayken diğerlerine çok alan kalmamış gibi görünüyor."

Aynen. İşte budur.

"Neyse ki diğer herkeste ufacık kayıklar var."

"Emin olun bu alan için sıkı pazarlık yaptılar. Ama haklısınız."

"Ben burjuva bir kadınım ve bu da benim uzun, son derece hafif ve bir burjuvaya ait olduğu her yanından belli olan teknem."

Eee...

"Eee..."

Bir yudum alıyor.

"Durun, bir şey olacak."

"Peki." Bir yudum alıyor.

"Bir şey olacak." (Başına işaret et.) "Burada."

"Tabii."

Hiçbir şey olmuyor. Uzun bir süre boyunca.

Elini kafanın etrafında salla. (Yardımı olur!)

Yardımı olmuyor.

Elini sallamaya devam et, yavaşça.

"Of..." Kadın, hareketlerini inceliyor. "Sanki kafasının yanında ufak bir makara varmış da düşüncelerini döndürerek çıkarıyormuş gibi."

"Ama çıkaramıyor."

Durumun gidişatı teğmenin hoşuna gitti.

"Olmayacak böyle."

"Sorun değil." Bir yudum daha alıyor. "Hızlı, büyük ve bariz bir şekilde orta sınıf malı teknemden bahsetmeye geri dönebiliriz."

Sallamaya devam et.

"Teğmen, şu an burada ne yaşadığımızı gerçekten anlamıyorum."

"Size ortağımın yöntemlerinin... alışılmadık olduğunu söylemiştim."

"Yemin ederim normalde cin gibiyimdir. Ne oldu anlamadım. Niye lafı koyamıyorum ya?!"

"Aklınız beş karış havada memur beyciğim. Endişelenmeyin."

"Sikerler, ben kaçtım." (Bitir.)

"Eyvahlar olsun..." Gözleri büyüyüp yusyuvarlak oluyor...

"Hem biz ne konuşuyorduk ki?"

"Oldukça uzun bir süre geçti ama sanırım..." Etrafına bakıyor. "Evet. Hızlı, büyük ve bariz bir şekilde orta sınıf malı teknemden bahsediyorduk."

Hareketi yapmaktan elin yoruluyor.

"Elinizin yorulmaya başladığını görebiliyorum. Devam etmenize gerek yok. Burada yarış yapmıyoruz."

"Kafamdan bir düşünce çıkıp ağzıma gelecek ve ben de söyleyeceğim."

"Tabii."

"Hiçbir şeyin geleceği yok." (Pes et.)

"Kafamın içinden gelmek üzere, şeyler... argümanlar."

"Doğal olarak."

"Düşünceler beyninin içinde oluşuyor," diye açıklıyor teğmen.

"Çok az kaldı."

"O hâlde tabelada ne yazıyor?" İskelenin yan tarafındaki plakaya işaret ediyor. "İskele Saint‑Ghislaine Sokağı 33A sakinlerine mahsustur mu yazıyor?"

"33A. Eskilerden beri proleterlerin buradaki buluşma noktası." Üzerinde yükselen harabeye doğru elini sallıyor. "Dediğim gibi, birçok insan tekne kullanıyor. Toplumun her katmanından insanlar."

"Evet. Aynen öyle."

"Boş verin. Haddimi aştım."

"Hiç önemli değil, memur bey." Elini fiberglas kamaranın üzerinde gezdiriyor. "İki dost arasında küçük bir sınıf çatışmasının lafı mı olur?"

"Aynen öyle. Sınıf savaşı zamanı bebeğim."

"Bu tekne için ehliyet ve ruhsatınız var mı?"

"Memur bey, emin olun ben son derece kalifiye bir eğlence teknesi operatörüyüm."

Gülümsediğinde dişlerinde görünen kronlar porselen ve teknenin gövdesi kadar beyaz.

Kalifiye bir eğlence teknesi operatörü... Ne kadar da etkileyici. Ehliyetle ruhsat nerede ulan?

"Bu kadarı benim için yeterli."

"Neden olmasın ki zaten? Burası Revachol. Yolcu Yasası falan var. Herkes tekne kullanabilir."

"Ehliyet ve ruhsatınızı görebilir miyim?"

"Güvenlik teftişini daha geçen ay yeniledim memur bey. Denizde seyahat etmeye tamamen uygun. Hatta bir değil, iki Insulinde tekne yarışında yer aldı ve birini de bitirdi."