Ultraliberał

„Żałosne. Muszę więcej mataczyć i mniej nienawidzić”.

„Trzeba wykazać się sprytem. Przeczytać drobny druczek, myśleć z wyprzedzeniem, szukać możliwości...”

(Kiwnij głową). „To mógłby być pierwszy rozdział moich pamiętników o tym, jak z biedaka zostałem bogaczem”.

„Wszyscy przysysają się jak pijawki do klasy przedsiębiorców. Pętają tych, co działają”.

No dobrze. (Może ty też jesteś bezduszny...?)

„Jeśli chcesz sprzedać te maszyny do pinballa, to oczekuję srogiej prowizji. Takiej na kierowniczym poziomie”. (Uderz się w pierś). „Nie zwykłem nic ułatwiać”.

„Mądrze. Też bym tak zrobił. Trzeba uczyć połowu, nie rozdawać ryby”.

„Powinniśmy zmielić robotników na pastę, a potem nakarmić nimi świnie”.

„Dla handlu, esencji życia isoli”.

Ten kubek się przyda. Odrzucając jego przesłanie, mogę zbić kapitał polityczny, którym zamaskuję to, w jakim stylu trzaskam hajs (czyli moje oszustwa i defraudacje).

„Komuchy nie rozumieją po prostu, jak działają pieniądze”.

„Ale z ciebie dzielna dziewczynka. Tak wcześnie uczysz się wartości ciężkiej pracy”. (Pogłaszcz ją po głowie).

„Tak, biedni ludzie są nudni”.

„To przez twoje ogromne poświęcenie światu biznesu. Nie da się dojść do bogactwa bez osobistych poświęceń”.

„Tak czy inaczej, to dobrze, że nie jesteś komunistą. Powinieneś być ultraliberałem”.

Gdyby nie Wild Pines, wszystkie te pijawki byłyby teraz bez pracy.

„Dostrzegłem okazję i z niej skorzystałem. Taki ze mnie cwaniak”.

„A nie uważasz, że właściciele mają do portu prawa? Czy to nie oni go zorganizowali i powołali do istnienia?”