Polityka

„Dziękuję” – kiwa głową porucznik. „Też tak myślę. Dobra i normalna”.

„Zostawiam decyzję tobie. I jeszcze jedno...” – spogląda ci prosto w oczy. „Świetna robota, detektywie”.

„Zdaje się, że nie mają zielonego pojęcia o interesach”.

„Wielką pijawkę wysysającą z Revacholu życie”.

„Robotnicy nie mogą być królami. Królem jest król”.

„Wolę nie wyrabiać sobie zdania na takie tematy”.

Nie. To byłby dla mnie dyshonor, a me dobre imię jest cenne jak życie.

„Umarł król, niech żyją robotnicy!”

Wyjdzie, jakbym jej zazdrościł. A nie zazdroszczę.

„Całe szczęście, że wszyscy inni mają tylko maleńkie łódki”.

„Jeśli trwa śledztwo, to jest ono częścią toczącego się dochodzenia – i jest objęte tajemnicą. Z pewnością to pani rozumie”.

„To wszystko dobrzy robotnicy. Nie można ich winić za odrobinę korupcji”.

I tak też powinienem się czuć za to, że w ogóle o tym pomyślałem. To kobieta, a ja jestem mężczyzną.

„Zabawne, że martwi panią akurat to, a nie wasze pozbawione skrupułów wykorzystywanie całej rasy ludzkiej”.

„Nie. To symbol naszego poddaństwa obcemu kapitałowi. Czyli temu złemu”.

„Evrart, ludzka pijawka, Miarogłowy – Związek wydaje się być zbieraniną nie lada indywiduów. Podoba mi się to”. (Puść jej oko).

Właściwie to tak. Muszę to z niej wycisnąć.

„To nie wy go transportujecie, tylko robotnicy. Bez nich firma jest niczym”.