Polityka

„Nie”. (Skłam).

„Nie wiem, o czym ty mówisz. Mam tysiące fanów. Cały czas doświadczam ich miłości i wsparcia”.

„Dobra. Jeśli tylko działa, znajomość szczegółów nie jest mi potrzebna”.

„Programy przesiedleńcze były zupełnie w porządku. Z jakiegoś powodu jestem ich fanem”.

„Ale czy to nie tak, że ci bardziej hardkorowi powinni rządzić mniej hardkorowymi? Wskazywać im drogę?”

„Myślę, że powinniśmy to sprzedawać”.

(Spójrz mu prosto w oczy). „Gówno, szczyny, cipy, chuje, p***ły! Jebać świat!”

„Szczerze, to myślę, że rasa tuczników wciąż jeszcze ma coś do powiedzenia”.

„Indywidualizm to mój styl”.

„Witam w Revacholu!”

„To prawda. Jestem gwiazdą rock and rolla i buntownikiem”.

„Bardzo mi przykro. Nie chciałem tego robić”. (Wciśnij przycisk).

„Wreszcie” – porucznik wskazuje niecierpliwie drzwi. „Ruszajmy”.

„Chodźmy, oficerze” – porucznik kładzie swoją dłoń na twoim ramieniu. „Zajmijmy się pracą”.

„Komunizm jest całkiem czadowy”.

„Ta rewolucja wydaje mi się czymś, co było właśnie bardzo dobre i konieczne”.

(Po prostu wciśnij przycisk).

„Rozwinęły się we mnie dzięki disco”.