Polityka

„Nikt nie jest nowym Miarogłowym – wynośmy się stąd. Zanim wstanie...” – stwierdza porucznik i zmierza szybko do drzwi.

„Mój styl to tajemnicza czwarta rzecz”.

„Wyobraziłem sobie kobietę naśmiewającą się ze mnie pod płaszczykiem litości. Straszliwą i piękną”.

„Ta rewolucja to coś, co zostało chyba zorganizowane przez zdegenerowanych rabusiów. Nie wszystkich ludzi Revacholu”.

„Wyobraziłem sobie pełną twarz pustynnego pigmeja, jak śmieje się ze mnie, szczerząc wykrzywione zęby”.

(Precz, głupie polityczne myśli). „Czym była ta rewolucja?”

„Dobra robota” – porucznik wskazuje niecierpliwie drzwi. „Ruszajmy”.

„Disco demolka!” (Wciśnij przycisk).

„Oto początek końca. Prowadzę kawalerię o lwich łbach”. (Wciśnij przycisk).

Porucznik kiwa do ciebie nieznacznie głową, a potem zapisuje coś w swoim niebieskim notatniku.

„POBUDKA! ROZKAZ, PRAWO TO JA!”

„POBUDKA! ROZKAZ, PRAWO TO JA!”

„Bardzo mi przykro. Nic lepszego nie znalazłem”.

„Podzielmy się symbolicznie, my – prawdziwi revacholczycy, tym posiłkiem. Za Revachol!” (Daj połowę kanapki Renému i zjedz drugą).

„René powinien wynajmować się do takich usług, zainwestować zyski, znaleźć jeszcze kilka osób, rozszerzyć działalność i powtórzyć całość. Praca za pensję to ślepa uliczka”.

„Imponujące. To dzięki ludziom takim jak René Revachol był niegdyś wielki”.

„Wydaje mi się, że przywódca powinien przede wszystkim dbać o swój lud, a nie o siebie”.

„René jest tylko jednym człowiekiem. Potrzebny nam program – coś, co pozwoli starszym osobom wrócić na rynek pracy, zapewni motywację”.