Polityka

„Jestem policjantem”.

„Jestem policjantem”.

„Jestem policjantem”.

„Pewnie coś złego? Przepraszam, czasem mówię głupie rzeczy, nie chciałem urazić”.

„Nasz władający młotkiem towarzysz przebywa u stóp tamtych schodów”.

„Ma pani jakieś pieniądze?”

„Ma pani jakieś pieniądze?”

To przyszły przywódca proletariackiego powstania.

„Ale jesteś obcokrajowcem. Chronię interesy biznesowe obcych nacji!”

„A zatem chronię państwowe bezprawie. Nie jestem stróżem porządku, a zwykłej anarchii”.

„A więc »fajni« goście chronią biznesmenów, a cała reszta żyje w ruinach? Umiem sobie wyobrazić fajniejsze rzeczy”.

Porucznik kiwa głową z aprobatą.

„Państwo babiego lata? Masz rację, fajowe to. Jestem częścią modnego, cienkiego, niemal nieistniejącego aparatu państwowego!”

„Dlatego właśnie je chcę. Chyba sam jestem niskiej jakości socjalistycznym rupieciem”.

„Ta cała gospodarka to tylko odwrócenie uwagi od problemów kulturowych. Wie pan – imigrantów i...”

„Takie jest prawo natury. Silne gospodarki rosną, słabe umierają”.