Empatia · Kwestie umiejętności

Nie chce poruszać tego tematu. Nie było zresztą łatwo wychwycić jej uczucia...

Porucznik boi się, że doprowadzi to do grzebania przy delikatnych, składanych światłach w jego powozie motorowym. Bardzo je sobie ceni.

Tak naprawdę to musi. Uraziłeś go.

Nie jest zły. Smrodliwa kupa papieru w twojej dłoni sprawia po prostu, że martwi się o swoje własne notatki.

Żal mu ciebie.

Dziwne. Czemu cię to tak złości?

Naprawdę podoba mu się ta nazwa.

Porucznik wolałby raczej, żebyś nie grzebał w jego wozie w poszukiwaniu świateł...

Zagrożenie minęło. Jest wdzięczny losowi, że minęło. I że wciąż ma oba długopisy.

To niesprawiedliwe, oto czemu. Nie możesz się już nawet do tego czegoś dostać!

Dygocze z napięcia.

Wszyscy stale chwieją się na skraju otchłani. Otchłani produkcji. Kwadraciki wyglądają na uporządkowane, kryje się jednak za nimi chaos, lęk, ból...

I po co to wszystko? Jak krew w piach.

Nie czuje się samotnie, jak tak siedzi tam sama?

Dlatego właśnie to robi.

W jej głosie nie słychać wstydu. Smutek? Owszem, trochę. Ale wstydu ani trochę.

Porucznik jest zadowolony z kierunku, w jakim to zmierza.

Podchodzi do tego zaskakująco nonszalancko. Może się wręcz wydawać, że twoja prośba rozładowała w końcu nieco napięcia.