Konuşma · BAHTI KARA BUDALA

O kadar çok içiyor ki son söylediğinin pek garantisi yok...

"...ama bende diğerlerinin sahip olmadığı bir özellik var. Ben senin seviyendeyim. Senin ihtiyaçlarını da hâlihazırda anladığım için yüksek konseptli fikirlerimi rahatlıkla markanla birleştirebilirim. Dünyada izini bırakmana yardımcı olacağım."

Hevesli tavırları muhteşem! Zihniyeti bir milyar reále bedel. Delice enerjisi klinik boyutta! Onu hemen işe al!

"Tamamdır, işe alındın!"

"Yo, Akşamcı, hayır..." Derin bir şekilde iç çekiyor. "Ben profesyonelim. Beni mülakattan geçirmen konusunda ısrar ediyorum. Bunu yapmazsan diğer adaylara haksızlık olur."

"Merak ettiğin ne var?" Öne doğru eğilip şişesinden bir yudum daha alıyor. Kaşları çatık, çok ciddiymiş gibi yapıyor.

Asıl bilmek istediğin şey, koşuya çıkıp anahtarlarını kaybeden bir ayyaşa tüm varlığını emanet edip edemeyeceğin.

Biraz haşla, bak bakalım baskı altındayken nasıl davranıyor.

"Tamam, elinden gelen en iyi teklifi yap bakalım."

"Tamam, tamam, önce bir yudum alayım..." Şişenin yarısını içiyor, duruşunu dikleştiriyor. Yüzünde sarhoş ama kararlı bir ifadeyle sana bakıyor. Parmağını kaldırıyor.

"Öz varlığın, Martinaise'liler için hiçbir anlam ifade etmez. Hiç. Sıfır. Zenginliğini görebilmeleri, zenginliğine saygı duyabilmeleri için paranı gerçek bir şeylere, elle tutulur bir şeylere çevirmen gerekir. Ne kadar büyük olursa o kadar iyi." Fikir düşünürken elindeki şişenin içine bakıyor.

"Her Şeyin Sonu'ndan daha gerçek hiçbir şey yok."

"Atlı anıtı!" Parmaklarını şaklatıyor. "Orası Revachol'un merkezi, herkes oraya bakmak zorunda. Oraya ismini ışıkla yazabiliriz. Zaten o atlının yeniden kavramlaştırılması lazım."

"O anıtın patlıyor gibi görünmesi gerektiğini biliyorsunuz, değil mi? Restore edilmeye ihtiyacı yok."

"Restore edelim demedim, yeniden kavramlaştıralım dedim. Şu anki hâliyle orta konseptli bir rezalet," diyor her bir kelimeyi tükürürcesine söyleyerek.

Hmm... Evet, anıtın kavramsallığını yükseltsek fena olmaz.

Peki bunun fiyatı ne olur?

"Peki, tamam. Fatura ödemek veya arpayla kahvaltı etmek gibi bir gerçek."

"Nasıl yani? Ben bu şehirdeki en gerçek şeyim. Ben, olabildiğine gerçeğim."

"Ekonomik yetersizliğin fikrini anlayamıyorlar... Onlar için üzülüyorum."

"Evet, onlara gerçek sanatı gösterirsek ekonomik durumumun yüceliğinin farkına varacaklardır."

"Kişisel sorumluluğun hakkında... bazı endişelerim var."

"Akşamcı, Akşamcı... Benim gerçeklik durumumda yaşananların seninkiyle ilgisi yok. Burada konu sensin, senin geleceğin. Bana bunlarla ilgili soru sor."

"Bu konudaki tecrübelerin neler?"

"Ben de zamanında makul düzeyde yüksek öz varlıklı biriydim. Daha önce de büyük paraları yönettim, bu oyunu oynadım, reklam dünyasının büyük oyuncularına kafa tuttum..."

Şişmiş suratında küçük bir gülümseme beliriyor. Gülüşü, bulutların arasından süzülen bir güneş huzmesine benziyor. Anılarından bahsetmekten hoşlanıyor.

"Çek Geç Ajans'ta bir yetenek mimarları ekibi yönettim. Üyeleri o kadar yüksek konseptliydiler ki isimleri tek bir harften ibaretti. Kahve aromalı peynir altı suyu tozuyla yaşardık, manyak fikirlerimiz vardı. O zamana kadar, hatta o zamandan beridir görülmemiş işler yaptık!"

Bize biraz örnek gerek. Öyle tek harfle anılmak kesmez.

İhtiyacın olan şey ölçülebilir performans, mutlu anılardan derlenmiş hikâyeler değil. Sayı iste! Kaç yıl çalıştı? Ne kadar kâr etti?

"Ne gibi? Örnek verebilir misin?"

"Maria Kapaleva, üzerinde bıngıldak memeler olan terliklerle kırmızı halıda yürüyüp olay çıkarmıştı, hatırlıyor musun?"

Evet, evet, çok net hatırlıyoruz...

"O bendim. Onu ben yaptım." Gökyüzüne bakıyor, yaşlı bir kedi gibi muzaffer ve memnun. "O yıl çok terlik sattık..."

Evet, işte başlıyoruz: Bayan Kapaleva (önceki adıyla Olga Grebennikova), Doğu Revachol'un en büyük yıldızı ve seks sembolü olarak görülürdü. Yönetmen Do Do Chakan'ın cinsel istismar filmi "Psikotronik Striptizci" ile yıldız oldu. La Fayette tarafından üst üste üç yıl En Çekici Kadın seçildi.

Üç yıl, duydun mu? Üç yıl... Ne kadar seksiydi acaba?!

Yoo, hatırlamıyormuşuz...

Peki ama neden hatırlamıyoruz ki??!

Çünkü havalı veya tarz değil. Ezik ve eski moda, öyle ki Bayan Kapaleva bile güzel gösteremedi.

"Bana sayılar lazım. Kaç yıl çalıştığını bilmem, gelir çizelgelerini görmem gerek..."

"Sayı mı? İnsanların kafasına 15 yıl boyunca sanat sokmuş olmam yeterli bir sayı mı? Bu sürede takım elbiseli şirket oğlanları için yüzlerce yüksek konseptli fikir ürettik ve uyguladık. Sonuç mu?" Arkasına yaslanıp son noktayı koymaya hazırlanıyor...

"Müşterilerimize kazandırdığımız milyonlarca reál. Bu dünyaya adımı duyurdum."

Sonra da koşuya çıkıp hepsini kaybetmiş... Pek de ilham verici değil.

"Bu bana ne kadara patlayacak?"

"Başta hiç. Çünkü ben hep müşterimi ön plana koyarım. Benim payım ileride, seni bir sansasyon yaptıktan sonra gelecek..."

Teğmen, "Buna gerçekten vaktimiz yok," diyor, sabırsızlanıyor. "Unuttuysanız diye söylüyorum, bir cinayeti araştırıyor olmamız gerekiyor."

"Yüklenicileri falan da unut. Bu işle şahsen ben ilgileneceğim, hem konseptiyle hem de uygulamasıyla," diyor ve devam ediyor, "Beklenmedik tüm masraflarla sonra ilgileneceğiz. Fiyatın işi baltalamasına izin veremeyiz. Çok basit."

"Bu konuyu sonra yine konuşalım."

"Tabii, dostum. Ne zaman istersen konuya döneriz." Hıçkırıyor. "Acele etme, ben buralardayım."

"Tamam, hadi yapalım, işe alındın!" (Teklifini kabul et.)

"İşte bu! GERİ DÖNDÜM!" Durumu kutlamak için büyük bir yudum alıyor. Biraz fazla büyük. Kahverengi sıvı yüzüne yayılıyor ve burnundan fışkırıyor. Boğulması bitince yere tükürüyor.

"Kusura bakma, dostum. Burada konu ben değilim, tabii ki sensin. Topluma olan borcunu ödemen için bir fırsat. Markanın duyurulması için. İnsanların ismini öğrenmeleri için." Ellerini yukarı doğru kaldırıyor.

"Şimdiden görebiliyorum. Katot ışınlarıyla yazılmış Akşamcı Kovboy ismi. Akşam gökyüzünü aydınlatıyor. Bu şehirde seni tanımayan tek bir çocuk bile kalmayacak."

İçki meselesinden bahsetmenin tam zamanı... Böyle içmeye devam ederse hiçbir iş yapamayacak.

"Güzel. Çalışmaya ne zaman başlayabilirsin?"

"Bana bir yarım saat ver, dostum. Hatta..." şişmiş parmağını tekrar kaldırıyor, "...burada bekleyip ben geri gelene kadar hareket etmemen konusunda ısrar ediyorum. Bir bira al, dostlarınla sohbet et..."

Teğmen, şakaklarını ovalayarak yere bakıyor.

Bu iş için zamanımız yok...

"Rahatlayın. İkinizin de deli gibi bir ileri bir geri koşturup durduğunuzu görüyorum. Biraz hayatınızı yaşayın, günün tadını çıkarın."

Şişmiş yüzünü rüzgâra dönüyor, dondurucu yağmur yanaklarını dövüyor.

"Oturup bekleyecek vaktim olduğunu düşünmüyorum..."