Konuşma · JEAN VICQUEMARE

"Ben de aynı durumda bulundum, dedim ki belki de bu yaşadıkları 40 yaşındaki bir adamın bedenine hapsolmuş asabi bir çocuk olduğundan değildir. Belki durumunun pusla bir ilgisi vardır. Belki fizik üstüdür."

"Belki bir medyum çözebilir diyorum ama sonra aklıma geliyor: Hayır, bu çok düşük bir ihtimal. Yaşadıkları muhtemelen hafızasını kaybetmiş gibi yapan bir puşt olmasından kaynaklanıyor."

Sen veya Kim bu konuyu daha derinlemesine araştırmış olsaydınız belki söyleyecek başka şeylerimiz olurdu ama araştırmadınız. O yüzden yok.

Bu konuyu daha derinlemesine araştırmış olsaydın belki söyleyecek başka şeylerimiz olurdu ama araştırmadın. O yüzden yok.

"Daha sonra açıklayacağım ama hafızasını kaybeden başka biri var. Bir yengeç adam."

"Yengeç adam diye tabir etmesi iyi olmadı ama ben de yanındaydım. Sahildeki kilise, sessel-uzamsal bir anomaliyle sarsıldı. Entroponolojik bir durum olabilir veya belki radyo dalgalarıyla ilgilidir..."

"Raporuma da yazdım. Raporumu okumalısınız. Ancak bu olayın, onun içerek beynine hasar vermesiyle alakası olduğunu sanmıyorum."

"Yengeç adam... Anlıyorum. Alkolden hayal görürken bu kadar aşırı ayyaş olmana entroponolojik bir açıklama getirmişsin."

"Bunu ciddiye al. Martinaise'le ilgili bir sorun olabileceğinden şüpheleniyorum."

"Kapitalizm değil, o ihtimali eleyebiliriz. Solcu dangalak seni."

"Solcu dangalak mı? Aslına bakarsan ben kendimi hiç de klasik bir solcu olarak görmüyorum. En azından Mazovist anlamda değil. Neyse, kuramı bir kenara bırakalım, ne oldu?"

"Onunla bardaki ve buradaki iletişimlerimizde gördüğümüz gibi, ki aslında 'gammazcılık' yapmak istemiyorum" eliyle tırnak işareti yapıyor, "ama daha önce onunla aramda gerçekleşen iletişimde de gördüğüm kadarıyla Harry, kim olduğumu hatırlamıyordu... Durum çok ilginç."

"Onunla buradaki iletişimlerimizde ve onun buranın sakinleriyle iletişimlerinde gördüğümüz gibi polis olduğunu hatırlamıyor... Çok ilginç."

"Sen! Sen bana At Suratlı Kadın olmadığını söylemedin!" (Kadına işaret et.)

"Teğmen..." Derin bir iç çekiyor. "Benim ismim 'At Suratlı Kadın' değil; Judit Minot. Ekibinize iki ay önce atandım. Arkadaş olduğumuzu zannediyordum..."

"Arkadaş" derken neyi kastettiğini biliyorsun. Yine de emin olmak için bir sor.

"Gerçekten özür dilerim, Memur Minot."

"Tamam." Tekrar iç çekiyor. "Üstümsün. Sana... gerçekten saygı duymak istiyorum. Normal bir ilişkimiz olsun istiyorum."

"Bu asla olmayacak, Jude. Bu herif, dünyanın en kaba insanı. Hepimizin hassasiyet eğitimi almak zorunda kalmasının sebebi o. Ve ben hassasiyet eğitiminden nefret ediyorum..."

"Devriye Memuru Minot, tanıştığımıza memnun oldum. Geçmişi geçmişte bırakalım."

"Tabii, amirim." Ses tonu bir anda soğuyor.

"Arada takılan... arkadaşlar mı?"

"Hayır." Başını sallıyor. "Kesinlikle takılmaca yok."

"Geri zekâlı herif. Amına koyduğumun salağı. Eski hâlinden de betersin. Böyle bir şey mümkün olabilir mi ya?"

Adam haklı. Sorunlusun.

"Hâlâ arkadaşız, sadece kafam salak."

"Tamam." Tekrar iç çekiyor. "Üstüm olduğun için sana... gerçekten saygı duymak istiyorum. Normal bir ilişkimiz olsun istiyorum."

"Burada olduğumu nereden bildin?"

"Şu ağzına sıçtığın kafeterya müdürü nereye gittiğini söyledi."

(Yüzünü Whirling'in olduğunu düşündüğün yöne dön ve bağır.) "Kafana sıçayım, kafeterya müdürü! Bu bana son ihanet edişin!"

"Kafeterya demişken, binanın önündeki aero-grafiti var ya, alevler içinde olan hani. Onu sen mi yaptın?"

"Evet, ben ateşe verdim. Şiirsel bir jestti."

"Biliyordum. Söylememiş miydim, Trant? Yazanın bizim bok oğlan olduğunu söylemiştim."

"Lu Jiatun'un 'Mirova 82'sinden, değil mi? Geri dönen karakter, Komünizmin Kız Çocuğu hakkında. Ruhu belirip..." Etrafına bakıyor, arkadaşlarının sabırsızlandığını görüp kendini durduruyor. "Güzel seçim, Harry."

Haklı. Serai'li şair Lu Jiatun geçen yüzyılın 50'li yıllarında bir...

"Şuna çanak tutma, Trant."

"Peki."

"Evet, onu ben yazdım. Şiirsel bir jestti." (Yalan söyle.)

"Biliyordum. Söylememiş miydim, Trant? Yazanın bizim bok oğlan olduğunu söylemiştim."

"Lu Jiatun'un 'Mirova Döngüsü'nden, değil mi? Geri dönen karakter, Komünizmin Kız Çocuğu hakkında. Ruhu belirip..." Etrafına bakıyor, arkadaşlarının sabırsızlandığını görüp kendini durduruyor. "Güzel seçim, Harry."

"Kabahat suçlusu biri yaptı."

"Bilemiyorum..." Gözlerini kısıp sana yüzünde şüpheli bir ifadeyle bakıyor. "Tam da bok oğlanın yapacağı türden bir iş."

"Kafeterya demişken, binanın önündeki aero-grafiti var ya, yalnızca kamu araçlarında kullanılan kırmızı yakıtla boyanmış olan hani. Onu sen mi yaptın?"

"Anladım. Tamam. Garte söylemiş."

"Iıı ve..." Etrafına bakıyor. "Sokaktaki insanlar da yardımcı oldular. Seni bulmamıza yani."

"Ayyaşlar arasında bir efsanesin, Harry. Yerel bir efsanevi ayyaşsın."

"Demek tüm o Sylvie mevzusundan sonra kalkıp bana ihanet etti..."

"Bok oğlan," işaret parmağını sallıyor, "o sana ihanet etmedi. Yalnızca ne yöne gittiğini söyledi. Sylvie kim?"

"Sylvie orospunun teki. Sik tarlalarında... ve yabancıların yataklarında yuvarlanıyor."

"Süper," başıyla onaylıyor. "Orospu. Yabancılar. Nefret."

"Iıı, ayrıca..." kadın, ortamı yatıştırmak için araya giriyor. "Sokaktaki insanlar da yardımcı oldular."

"Ayyaşlar arasında bir efsanesin, Harry. Yerel bir efsanevi ayyaşsın."

"Sylvie, Garte'la arasını yaptığım bir kız. Hem aralarını yaptım hem de herifin işletmesini kurtardım."

"Tuhaf. Hiç bahsetmedi. Hatta işletme de pek kurtarılmış gibi durmuyordu, binanın önünde devasa bir aero-grafiti vardı. Alevler içindeydi."

"Tuhaf. Hiç bahsetmedi. Hatta işletme de pek kurtarılmış gibi durmuyordu, binanın önünde devasa bir aero-grafiti vardı. Kanla karışıktı."

"Hiç. Önemli biri değil."

"Olmasa iyi olur."

Yani diyor ki: "Umarım bu Sylvie ile partilemiyorsundur, bok oğlan."

"İşletmesini kurtardıktan sonra bile bana ihanet mi etmiş?!"

"Beni takip mi ediyordun?"