Konuşma · KAFETERYA MÜDÜRÜ GARTE

"Peki sana ben berduşum desem? Ya da olmak üzereyim ve o çöpleri eşeleyeceğim desem? Beni de uzak mı tutacaksın?"

"Evet."

"Ama yaşamak için o yemek artıklarına ihtiyacım var!"

"Beyim, RHM'nin mali sıkıntıda olmasına üzüldüm ama bu işletmenin sorunu değil bu."

"İyi dedin. Ben de öyle yapardım. Balık tutmayı öğretmeli."

"Ben balık hocası değilim." Ellerini açıyor. "Çöpümüzü kilitleme sebebimiz o değil; mutfağı olan her mekân kilitler. Emin ol politik bir mevzu yok."

Her şey politiktir.

Sessiz kal.

Boncuk gözlerle sana bakıyor...

"Artıklarınızı bile fakirlerden esirgemek sana duyarsızca gelmiyor mu?"

"Duyarsız mı? Kras Mazov musun nesin? Revachol'da neredeyse bütün işletmeler çöplerini kilitli tutar. Whirling‑in‑Rags o bakımdan özel falan değil."

Mmm, daha da anlat.

Kendini öldürdü.

"Belki de öyleyim, Kras Mazov'um?"

"Neden bahsediyoruz? Çöp konteyneri değil miydi konu?"

"Hayır, bak..." (Fısıltıyla konuş ve başının arkasını göster.) "Ya ben Kras Mazov'sam?"

"Kayıp kimliğiniz konusuna başka bir zaman dönelim, dedektif. Konumuz çöp konteyneriydi."

"Bu teoriye başka bir zaman dönelim, dedektif. Konumuz çöp konteyneriydi."

"Evet, bu konuya dönelim."

"Bir şey mi istiyordun?"

"Kras Mazov değilim ben."

"Kimse olduğunuzu ima etmedi, dedektif. Nerede kalmıştık?"

Kras Mazov (mahlas) ekonomist ve tarihsel materyalistti. Yeni Yüzyıl Devrimi'nde Graad tarafında önemli bir figürdü, 11 Gün Hükûmeti'nin başıydı. Mazov, bilimsel komünizmin (Mazovist düşünce veya Mazovizm) babası olarak görülür.

"Her şey politiktir."

"Peki. Bir şey mi istiyorsun?"

"Şu anahtara ihtiyacımız var."

"Ne için ihtiyacınız var?"

"Vakayla ilgili." Teğmenin sesi bir anda sert çıkıyor. "Lütfen yardımcı olun."

Tezgâhın altındaki anahtarı alıp sana uzatıyor: "İşin bittiğinde geri getir lütfen."

Bu his ne acaba?

Adamı dürtükle ve öğren!

"Bu kadar. Başka bir isteğim vardı."

"Bana bilmişlik taslama."

"Aradaki farkı açıklığa kavuşturuyordum. Neden sordun?"

"Konteynerin anahtarı lazım."

"Nedenini sorabilir miyim?"

"Polisim ben. Nedeni bu. Anahtarı ver."

Başı yana yatık ve kaşları çatık hâlde sana bakıyor. "Peki."

"İçime bir önsezi doğdu. Hatta bir kehanet. Adına ne dersen de... O konteynerin içinde ne olduğuna bakmam lazım."

"Kehanet mi?" Boynu büyük ve kaşları çatık hâlde sana bakıyor, sonra kafasını sallıyor: "Neyse..."

"Şahsi bir mesele."

"Madem şahsi mesele, ben ne diye..." Cümlenin ortasında duruyor. "Peki, neyse ne."

"Vaka ile ilgili. Orada deliller olabilir."

"Dışarıdaki DEVASA grafitiyi gördün mü?

"Yok, onu katiyen fark etmedim. Alt tarafı yönettiğim işletmenin girişinin önünde duruyor." Tereddütle devam ediyor: "Gerçi belki de ortalıkta sadece kan olmasından iyidir."

"Sence bunun Dönüş'le bağlantısı var mı?"

Gözlerini deviriyor. "Dönüş de neyin nesi? Komünist zırvaların dönüşü mü? Kralın Dönüşü mü? Paranoyak politik dedikodularla ilgilenmiyorum. İşletmem gereken gerçek bir mekân var."

"Buyur, çöp konteynerinin anahtarı."

Önünde, tezgâhın üstünde duran anahtara, sonra da sana bakıyor.

Solgun görünüyor. Midesi bulanıyor. Suçlu gibi. Fakat özür dileyecek kadar değil...

Tek kelime etmeden anahtarı tezgâhın altına geri koyuyor.

"Teşekkür ederim..." Önünde, tezgâhın üstünde duran anahtara, sonra da sana bakıyor.

"Bir de... Geçen gece için özür dilerim. Sana çöpte uyumanı söylediğim için özür dilerim. Yanlış yaptım."

Peki. Bu, yeni bir sayfa açmak için güzel bir fırsat. Affet onu, bakalım ne olacak.

YO, SİKEYİM ONU. SANA İNSAN MÜSVEDDESİ GİBİ DAVRANDI.

"Siktir git Garte."

Azarı yerken utançla gülümsüyor. Anahtarı tezgâhın altına geri koymadan önce bir an acıyı hissediyor. "Anlıyorum. Başka bir isteğin var mı?"

"Sen Devrim'e ihanet ettin, duvarın önüne ilk senin dizilmen lazım."

"Özrün kabul edildi."

Gülümsüyor. Sonra hemen anahtarı tezgâhın altına geri koyuyor. "Yardımcı olabileceğim başka bir şey var mı?"