Konuşma · KAFETERYA MÜDÜRÜ GARTE

"Dışarısı soğuk. Bu aptal para oyununu kaybettiğim için donarak öleceğim."

"Oyun mu? Senin için her şey oyun, değil mi?"

Kim bir şey söylemek üzere. Müsaade et.

"Müdür olarak zor durumda kaldığınızı anlıyorum fakat..." Gözlüğünü düzeltiyor.

"...sizin işletmenizi de etkileyen önemli bir soruşturma yürütmek üzere burada bulunduğumuzu hatırlatmak istiyorum."

"Sözlerim için kusura bakmayın ama meslektaşınızın derdi daha ziyade içki içmek ve..." Cümlenin ortasında duruyor.

Teğmenin sert bakışları altında, biraz pısıyor.

"Yanlış anlamayın. Şahsi bir mesele değil. Bu tesisin çıkarını gözetmek zorundayım sadece."

"Ne kadar borcum vardı?"

"İçkiler için 30 reál."

"Oda için 60 reál."

"Çok. İçkiler ve kırık pencere için 70 reál."

"Çok. Oda ve kırık pencere için 100 reál."

"Çok. Epey çok. Oda, içkiler ve kırık pencere için 130 reál."

"Paranı getirdim."

Şüpheyle sana bakıyor. "Ya?"

(Paraları tezgâha çarp.)

"Buyur, 70 reál."

"Buyur. Kusura bakma, biraz dert oldum."

"Paranı getirdim."

Şüpheyle sana bakıyor. "Ya?"

"Buyur. Kusura bakma, biraz dert oldum."

"Buyur, 100 reál."

(Paraları tezgâha çarp.) "Haram zıkkım olsun."

"Bu çekle ödeme yapabilir miyim?" (Devasa temsilî çeki göster.)

"Şaka yapıyorsun, değil mi? Sen buraya gel, her yeri mahvet, şimdi de temsilî çekle ödeme yapmaya çalış?" Kafeterya müdürü afallamış hâlde sana bakıyor.

"Yarışma programı falan değil bu. Çeki almıyorum. Bana düpedüz para borcun var... O parayı avucumda görmek istiyorum. Son sentine kadar."

Ağzına sıçayım şişko Evrart, temsilî çekin batsın!

"Frittte markette paraya dönüştürebilirsiniz, liman kapısının orada. Gerçi borcunuzu kapatmaya yetmeyebilir..."

"...ve şimdi düşündüm de Frittte bu saatte muhtemelen kapalıdır. 7'den 11'e kadar açık."

"Sakıncası yoksa borcumu öz varlığımla kapatabilir miyim?"

"Hayır, tabii ki sakıncası var." Sana şüpheli bir bakış fırlatıyor. "Senin öz varlığını ne yapayım? Bana nakit lazım, moron."

"Ama dışarıdaki anıtın restorasyonuna para ödedim. Bunun senin için hiçbir anlamı yok mu?"

"Sen miydin o? Tabii ki sendin. Hayatımdaki her yeni acıda imzası olan adam." Gözlerinin içine bakıyor. "Ama bana olan borcuna geri dönelim."

"Paranı getirdim."

Şüpheyle sana bakıyor. "Ya?"

"Buyur. Kusura bakma, biraz dert oldum."

(Paraları tezgâha çarp.) "Haram zıkkım olsun."

"Buyur, 130 reál."

"Garte, şimdi karaoke söylemem lazım."

"Hayır, lazım değil."

Sana bakmamaya çalışıyor. Karaoke adamın varlığını tanımak tehlikelidir.

Bu durumu mantık çerçevesinde ele almalısın. Kullanamayacaksan neden hoparlör sistemi kurduğunu sor.

"Verdiğim rahatsızlıktan ötürü özür dileme şeklim bu benim. Lütfen özür dilememe izin ver."

"Daha fazla rahatsızlık vererek mi? Böyle iyi bence."

"İçsel keşif yolculuğumun bir parçası bu. Yardımcı ol."

"Whirling, hayır kurumu ya da müzikle terapi kliniği falan değil, ticari bir işletme. Müşterileri kaçıracaksın."

"Haklısın, henüz doğru zaman değil."

"Asla doğru bir zaman olmayacak, inan bana. Karaoke sistemi yalnızca göstermelik. Artık kimsenin onu kullanmasına izin vermem."

"Kimse kullanmayacaksa ne diye hoparlör sistemi var?"

"O şey için..." Kendinden emin şekilde söze girse de sonra gevelemeye başlıyor. "Hiç kimse için. Dekor o. 44 yılının Büyük Karaoke Faciası'ndan sonra kimsenin kullanmasına izin vermiyorum."

"44 yılında ne oldu?"

"Hıyarın biri karaoke söylemek istediği için bir sürü insan öldürüldü."

"Burada en son ne zaman bir grup sahne aldı?"

"Müzik grupları için değil o, müşteriler için. Bazı müşteriler için, tamam mı? Senin için değil."

"İyi be, sik beni gitsin! SİK beni!"

"Bağırmayı kes."

"Ben gerçek bir müşteriyim, borcumu ödedim ve karaoke sistemini kullanmaya hakkım var."

"Hah! Evet!" Karşı argüman uyduruyor. "Kasetimiz yok. Hepsi çalındı."

Yalan söylüyor. Ama her neyse, onun yavan şarkılarına ihtiyacınız yok.