Konuşma · KAFETERYA MÜDÜRÜ GARTE

"Güzel. Özür dilemen güzel. Bir daha kimsenin oraya çıkmasına izin vermeyeceğim. Şimdi, ne istemiştin?"

"Siktir oradan, benim ruhum engin ve o da daima bana dönecek."

"İyiymiş. Bir daha kimsenin oraya çıkmasına izin vermeyeceğim. Asla. Şimdi, ne istemiştin?"

Birden kendini kötü hissediyorsun. Zihin gözünle, el yazısındaki zarif kıvrımları görüyorsun.

O neydi? O kadın kim? Ve neden birden bu kadar kötü hissettin...

"Unut şimdi onu, bir şey diyeceğim."

"Nasıl unutabilirim ki?" Yavaş alkışı kesiyor. "Unutulmazdı..."

"Performansımı anlamıyorsun. O tizler var ya? Yapmacık, yorgun bir hüzün hissi vermek için onları bilerek bozdum."

"Anladım. Bilerek bok gibi söyledin. Çok orijinal. Bir daha kimsenin oraya çıkmasına izin vermeyeceğim. Asla. Şimdi, ne istemiştin?"

"Selam." Başıyla selam veriyor. "Bir şey mi lazımdı?"

Bak sen; yeni kuş getirmen tavrını değiştirmiş.

"Yardım edebilir miyim?" Tek kaşını kaldırıyor.

Siktiğimin kendini beğenmiş hıyarı. Odana giremediğini biliyor. Muhtemelen içinden sana kıs kıs gülüyordur.

Hayır. Öfkelenmek istemiyorum.

BU NE LAN? Öfkelenmeme çabana gülüyor şimdi de. ÖFKELEN.

"Bana gülüyor musun?"

"...Ne?"

Güzel. Korkmaya başladı. Seni anlamıyormuş gibi yapıyor. Yanına kâr kalmasına izin verme.

"Yalaka puşt, bunu yanına bırakmam. Kimse Kanun'a gülemez!"

"Gülüyor gibi bir hâlim var mı? Suratımda gülümseme görüyor musun? Mevzuyu anladım. Elektronik kilit yüzünden odana giremiyorsun. Bu benim için komik falan değil."

"Neden, biliyor musun? Çünkü dört hizmet işletmesi idare etmek zorundayken ödenmemiş borçlar komik gelmiyor." Homurdanarak kollarını kavuşturuyor. "Şimdi şu soruna bir çözüm düşünelim."

Bu pozisyonu alırken biraz titredi. Onu sinirlendirdin ama bunu belli etmek istemiyor.

Atmık lekesi orospu evladına bak hele. Bu işletmenin zeminine yapıştır beni diye yalvarıyor resmen.

Sakin ol. Kafeterya müdürünü yere sermek, uzun vadede konaklama sorununu çözmeyecek.

"Ne? Ne?" (Şaşkınlığıyla dalga geç.)

"Sorun odanın kilitli olması, değil mi? Elektronik kilit." Yalaka çokbilmiş tavrıyla kısa kesiyor. "Ödenmemiş borçlar benim için komik değil, beyim. Emin ol."

"Gerçekten çok olguncaydı birader. Tam olarak ne yapmaya çalışıyordun?" Kollarını kavuşturuyor. "Bana hâlâ borcun olduğunun farkındasın, değil mi?"

Hadi be! Ayakların kaçtığımızı sanıyordu!

Hiç adil değil. Sam Bo stili sıvışırken ciddi beceri sergiledin orada.

Bu arada, Sam Bo yani Samara stili boks, Samara isolasından doğan, teke tek dövüş hamleleri içeren oldukça vahşi bir stildir. Sam Bo'da okçuluktan atlı dövüşe kadar çok çeşitli disiplinler yer alıyordu fakat günümüzde temel olarak estetik görünen teke tek dövüş anlamına gelir. Sam Bo stili çevikliği, zekâyı ve karizmayı ifade eder.

"Özür dilerim, kaçmam sorumsuzcaydı, biliyorum. Anlaman lazım, çaresizdim."

"Bak ne diyeceğim. İçtiğin aptal içkiler müesseseden olsun. Niye, biliyor musun? Çünkü ödeyemeyeceğini biliyorum. Kaçtığın için değil."

Kollarını kavuşturuyor: "Evet. Yine de üç gecelik konaklamanın ve camın parasını almam gerek. Hepsi 100 ediyor."

"O zaman barıştık mı?"

"Pek de süper değil. Üç gecelik konaklama için hâlâ 60 reál borcun var. Geceye kadar getirmezsen seni oraya alamam..." Üst katı, kaldığın odayı gösteriyor.

"Şimdi, ne halt istiyorsun? Buraya geri geldiğine göre bir isteğin var herhâlde."

"Pek de süper değil. Hâlâ 100 reál borcun var. Geceye kadar getirmezsen seni oraya alamam..." Üst katı, kaldığın odayı gösteriyor.

"Cam sadece hamlelerimi pratik yaparken olan talihsiz zayiat. Parasını ödemem."

"İyi. Hesaptan düşerim! Çok istiyorsan o kıyamet geçirmiş cehennem çukurunda uyu. Sana başka oda vermeyeceğim, onu bil."

"İş birliğin için teşekkürler."

"Henüz teşekkür etme. Üç gecelik konaklama için hâlâ 60 reál borcun var. Geceye kadar getirmezsen seni oraya alamam..." Üst katı, kaldığın odayı gösteriyor.

"Henüz teşekkür etme. Hâlâ 100 reál borcun var. Geceye kadar getirmezsen seni oraya alamam..." Üst katı, kaldığın odayı gösteriyor.

"Dur biraz, bu para nedir sahi?"

"Nesin sen, filozof mu?"

"Aslında, olabilirim."

"Yetişkinler bir şeylere ödeme yapmak için para kullanır. Bu pansiyon odası veya..." Dosyaya bakıyor. "...sekiz şişe Çetin Harman ve dokuz paket Royal Ekstra için. Her şey için para kullanıyoruz."

"Bana neden para lazım?"

"Hayatta kalmak için, bana ödeme yapmak için. Berduş olmak istemiyorsan tabii? Berduş olmak mı istiyorsun? Martinaise'de kalacak başka yer yok ve dışarıda soğuk bir bahar var. Para insanı mutlu etmez ama mutsuzluğunu biraz daha sürdürebilmeni sağlar."

"Paran biterse ölürsün. Hepimiz için bu böyle; benim için de. Bu yüzden bana ödeme yapman lazım." Duruyor ve daha ziyade kendi kendine konuşuyor: "Götün teki değilim yani."

"Sanırım hiç param yok." (Devam et.)

Teğmen Kitsuragi, turuncu pilot ceketinin ceplerinde bir şey ararken naylon hışırtısı geliyor.

Bu, "Ödemeyi teklif etmedim çünkü benim de param yok," demenin polisçesi.

(Devam et ve bulduğun bozuk paraları göster.) "Bunlar para mı?"

"Evet. Para."

(Paraları say ve adama ver.) "10 artı 10, artı 20, 40 yapar. Geriye 40 kaldı, değil mi?"

"Hayır, bak..." Sesinde hafif bir üzüntü var. "Bu 40 sent. Sent, reálden 100 kat küçük bir para birimi. Bunu almam bile. 130 reál bulduğunda geri gel."

"Tamam."

Tezgâhtaki bozukluklara bakarak sessizce duruyor.

Duyduğu antipati, bir an için paranın azıcıklığı karşısında duyduğu şefkate yenik düşüyor.

Bir insandan istenen şeyle sahip olduğu şey arasında böyle bir uçurum olması ne kadar kötü, değil mi?