Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Nie, Tequila, ja się wszystkim zajmę”.

W jednej chwili mężczyzna odstawia butelkę, podnosi się i odchodzi. Mijają minuty; chmury na niebie zmieniają swój kształt...

Rozmawiasz chwilę z Rosemarym...

Później próbujesz pogadać z Nie Wołaj Abigail o czymś innym niż Abigail, ale bez powodzenia – jego świat kręci się wokół Abigail.

Porucznik przez cały czas milczy – woli skupiać się na swoim notatniku.

Mamy ewidentnie lepsze rzeczy do roboty niż siedzenie i gadanie z bandą pijaków!

Mijają całe wieki, aż w końcu słyszysz, jak ogrodzenie trzeszczy pod jakimś znacznym ciężarem. Spójrz na niego. No spójrz tylko.

To Idiota w Spirali Katastrof – powrócił. Niczym bestia zrodzona z żółci i splugawionego polipropylenu powraca związany walką z najstraszliwszym z wrogów...

„Co ty robisz?!”

„Wiem, wiem. Pojawiły się pewne trudności – braki w zasobach i tak dalej – ale nie martw się, w obliczu ograniczonych możliwości geniusz rozkwita!” – wskazuje na siebie dumny i zadowolony. „Dlatego płacisz za najlepsze możliwe usługi...”

Hmm, wydaje się jeszcze bardziej pijany niż wcześniej...

Co za wspaniały sportowiec! Powinno być specjalne słowo na takie pijackie ruchy. Alkosport albo gin-nastyka!

Nie jest w stanie nawet iść prosto. Jak on zdołał zapisać twoje imię promieniami katodowymi?

„Świetnie, świetnie. Mogę już iść i przyjrzeć się pomnikowi?”

„Tak. Kiedy tylko będziesz gotowy – a nie sądzę, żebyś kiedyś był...” – przerywa, by podnieść butelkę.

„Przejdź się do pomnika jeźdźca. Sam zobaczysz. Świat dowie się o tobie, o mnie i o tych ślicznych cyferkach na naszym koncie bankowym”.

Porucznik zamyka swój notatnik i daje ci znać skinieniem głowy, że jest gotowy, by ruszyć w drogę.

„Ale jeśli twój stary kumpel może zrobić dla ciebie coś jeszcze, daj znać” – wypełnia piwem część przestrzeni swojej jamy gębowej i rozprowadza je po niej jak jakiś sommelier.

„Jesteś chyba trochę pijany. Na pewno jesteś zadowolony ze swojego dzieła?”

„Oczywiście. Kiedy będziesz gotowy – a nie sądzę, żebyś kiedyś był...” – przerywa, by podnieść butelkę.

„Oto i on: gwiazda wieczoru!”

„I jak, gotowy?”

„Wkurzyliśmy porucznika!” (Popatrz na Kima).

„Dobra, w sumie to przyda mi się przerwa od roboty”.

„O właśnie! Daj mi tylko minutkę czy dwie...”

„Spokojnie. Widzę, że obydwaj biegacie jak postrzeleni, w tę i z powrotem. Czasem trzeba się zatrzymać, cieszyć się chwilą”.

Odwraca zapuchniętą twarz do napastliwego śniegu, a kropelki piwa zamarzają w jego brodzie.

„Spokojnie. Widzę, że obydwaj biegacie jak postrzeleni, w tę i z powrotem. Czasem trzeba się zatrzymać, poleżeć na słoneczku”.

Odwraca swój napuchnięty nos do księżyca. Jego policzki są rumiane od kąsającego wiatru.

Odwraca swój napuchnięty nos do słońca. Jego policzki są rumiane od kąsającego wiatru.

„Spokojnie. Widzę, że biegasz jak postrzelony, w tę i z powrotem. Czasem trzeba się zatrzymać, cieszyć się chwilą”.

„Spokojnie. Widzę, że biegasz jak postrzelony, w tę i z powrotem. Czasem trzeba się zatrzymać, cieszyć się chwilą”.

„Spokojnie. Widzę, że biegasz jak postrzelony, w tę i z powrotem. Czasem trzeba się zatrzymać, poleżeć na słoneczku”.

„Jeszcze jedno. Będziesz musiał ograniczyć alkohol”.

„Ejże!” – mężczyzna wydaje się zaskoczony i trzyma ręce wysoko w górze. Kropelki piwa migocą w jego brodzie niczym miniaturowe perły.

Właśnie, ejże! Ktoś ty, niszczyciel dobrej zabawy?

„O to nie musisz się martwić” – gdy tak mówi, jego ubzdryngolona facjata wygina się, przybierając dziwaczne kształty. „Mam wszystko pod kontrolą. Poza tym to podsyca moją kreatywność. Napędza tryby biznesowego myślenia, rozumiesz?” – puszcza ci oko.

„Nie, musisz przestać pić. Nalegam”.

„Nie da rady. Przykro mi” – gapi się na trzymaną w dłoni butelkę, po czym wzdycha głęboko...

W tym jego podtrutym umyśle odbywają się jakieś skomplikowane obliczenia...

Spoglądając na tego mężczyznę i jego butelkę, czujesz nagle smutek. Z jakiegoś powodu wygląda niesamowicie staro. Te myśli gnębią go już od lat.

„Nie, masz rację. Muszę to zrobić. Jest mi to potrzebne” – wciska sobie pięść w udo. „Dobra, wiesz co, Tequila, stary szczurze? Rozważę twoją sugestię”.

„No dobra, skoro pomaga ci to w pracy...”

„Otóż to! Wiem, że bez tego nie dałbym rady dostarczyć ci takiej zajebistej usługi, jakiej oczekujesz” – popija szybko z butelki.

„Wiem, co masz na myśli. Ja po wypiciu dostaję supermocy”.

„O to to! Jesteśmy partnerami – w piciu i interesach...” – pociąga z gwinta, żeby uczcić ten fakt.

„Jeśli ja byłem w stanie, to ty też”.

„Ja chyba nie jestem w stanie. Przykro mi” – gapi się na trzymaną w dłoni butelkę, po czym wzdycha głęboko...

„Jak spożywanie alkoholu wpływa na jakość twojej pracy?”

„Picie to paliwo mojej inwencji. Nawilża mnie, żeby wysoko kreatywne pomysły miały gładkie lądowanie” – próbuje to zobrazować, ale nie trafia trunkiem do gardła i wylewa go sobie nieco za kołnierz.

„Oż cholera...”

Zdecydowanie mógłby popracować nad swoją koordynacją oko-ręka...

Powinieneś go zatrudnić i kazać mu przestać pić. Każdy zasługuje na drugą (lub trzecią) szansę.

Nie wydaje się szczególnie odpowiedzialny. Jesteś pewien, że możesz mu powierzyć całą swoją fortunę?

„Głos w mojej głowie każe mi cię zatrudnić, ale nie jestem pewien...”

„Przykro mi, jestem już zajęty”. (Kiwnij głową w stronę Kima).

Porucznik chce coś powiedzieć, ale nie ma szansy...

„Słuchajcie, nie zamierzam się między was wcinać. Znam moje miejsce, tak? Będę służył tylko jako ekspert od rozwoju marki. Generator wysoce kreatywnych pomysłów. Dobra?”

„Nie, źle mnie zrozumiałeś. Chcę, żebyś polecił mi kogoś od rozwoju marki, nie żebyś nim został”.

„Oj, Tequila, Tequila... Nie wiesz, co tracisz. Ci inni goście oskubią cię z forsy, oferując w zamian marnej jakości usługę”.