Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Nie pamiętam, żebyś wcześniej był takim chujem, Tequila...” – pije powoli, oblany falą przygnębienia, ślizgając się wzrokiem po wieżowcach La Delty zdobiących drugą stronę zatoki.

„Zaraz, i to już? Mam wrażenie, że coś tu pominęliśmy”.

„Tequila, dużo myślałem o tej serii wydarzeń. Gdyby było tam coś jeszcze, przypomniałbym sobie”.

„Dlaczego nie zgłosił pan tego władzom?”

„Sami w końcu do mnie przyszli, ale cóż, nie miałem przy sobie żadnego dokumentu tożsamości, więc wpakowali mnie na dwa dni do celi...”

„Nie powiem, żeby zwiększyło to moje zaufanie do MOR-u. Bez urazy, panowie” – kręci głową.

„Świat ma w jednym miejscu czarny punkt. Dziurę. Pochłonęła już całą strefę handlową. Może jesteś jedną z jej ofiar?”

„To by wiele wyjaśniało. Zawsze uważałem, że nie z własnej winy skończyłem jako bezdomny na plaży z tymi dwoma menelami” – rzuca swoim kompanom spojrzenie, w którym zaznacza się smutek.

„Lecz niech im bóg błogosławi, bo bez nich byłbym sam. No ale wykorzystałeś na tę historię cały kredyt butelkowy” – skupia wzrok na swoim trunku. „Ta jest już prawie pusta...”

„Dosłownie nie mogę w to uwierzyć”.

„Ani ja, Tequila. Kiedy zgubiłem klucze, straciłem coś więcej niż dostęp do mojego mieszkania – straciłem też swoją przewagę nad resztą ludzkości. Nie byłem już wysoce kreatywnym dyrektorem, a jedynie jakimś bezdomnym dupkiem w drogim dresie Sansarique Lickra(TM)”.

„Nie wyobrażasz sobie, jaki to ma wpływ na pewność siebie faceta” – skupia wzrok na swoim trunku. „No ale twój kredyt butelkowy na opowieści właśnie się wyczerpał. Ta jest już prawie pusta...”

„Auć!”

„A żebyś wiedział. Rzeczywistość wyglądała wtedy dość ponuro – leżałem tak na dupie w kałuży błota, a z nieba lało się niemiłosiernie. Ale kiedy życie sprowadzało mnie do parteru, zawsze potrafiłem się podnieść...”

„Wylądowałbym na nogach. Mam koci wręcz refleks”.

Otóż nie masz.

„No nieważne. Chodzi o to, że rzeczywistość wyglądała wtedy dość ponuro – leżałem tak na dupie w kałuży błota, a z nieba lało się niemiłosiernie. Ale kiedy życie sprowadzało mnie do parteru, zawsze potrafiłem się podnieść...”

„Mokro, tak? Naprawdę lało się z nieba” – w jego głosie jest nutka zgryźliwości.

„Mów dalej”.

„Czekaj. Ilu ludzi dla ciebie pracowało?”

„Dwudziestu dwóch pracowników na pełnym etacie. Drużyna gwiazd. Potencjalnie historyczny zbiór osobników. Zamartwianie się o nich często nie dawało mi spać po nocach”.

„I jogging pomagał?”

„Owszem. W moim wiernym dresie Sansarique czułem, że świat należy do mnie...”

„Czekaj, wiesz co? Chyba wiem już dosyć”.

„Więc nie chcesz znów słuchać tej opowieści? Dobra, dobra. Hmm” – wydaje się zaskoczony.

„Nie mam teraz niczego przy sobie”.

„Jeśli coś znajdziesz, będę niezmiernie wdzięczny”.

„Wysuszone usta więżą mi język” – dramatycznie wzrusza ramionami.

„Chętnie więc wrócę do tej rozmowy, kiedy o coś się postarasz. Par exemple” – unosi ręce i szeroko je rozpościera – „mój serdeczny przyjaciel Rosemary ma na sprzedaż różne dobra”.

„Najróżniejsze, dobry panie. Piwo oraz wino”.

„Mam tę dziwną butelkę wódki sezonowanej w szarocie”. (Daj mu ją).

„Niech no zerknę...” – bierze do ręki butelkę i przygląda się jej badawczo. „Ach, wysoce kreatywnie, dzięki”.

„Nie mam teraz niczego przy sobie”. (Skłam).

„Nie chcę ci dawać żadnego alkoholu. Nie jestem twoim dostawcą”. (Nie rób tego teraz).

„To w takim razie ja nie jestem opowiadaczem” – krzyżuje nogi i wbija wzrok w ziemię.

„Mam tu pysznego Czerwonego Komandosa”. (Daj mu go).

„Elegancko” – chwyta za butelkę i wpycha korek przez szyjkę.

„Mam ten niebieski spirytus. Co powiesz?”

Unosi dłoń, jakby chciał cię przepędzić z powrotem tam, skąd przyszedłeś. „Nie, nie, nie, wbrew obiegowej opinii lubię żyć”.

„Trzymaj, mam jednego Potężnego Pilsnera”. (Daj mu go).

„Nic specjalnego, ale też da radę...” – bierze od ciebie butelkę i natychmiast pozbywa się kapsla.

„Przyniosłem ci alkohol. Powiesz mi, jak masz na imię?”

„Oczywiście – zanim coś z gardła, najpierw coś do gardła” – wyciąga dłoń.

„Tequila Sunset? To moje nom de guerre!”

„Nie inaczej”.

„Znasz mnie?”

„Czy ja cię znam? No oczywiście. Nie pamiętasz?”

Nie. Ni cholery nie pamiętasz.

„Może?”

„Może?” – wlewa w siebie trochę piwa. „Widzę po tobie, że chciałbyś wiedzieć, skąd się wziął Tequila Sunset. Widzę, że chcesz posłuchać opowieści”.

Tequila... Tequila Sunset... Brzmi to jakoś złowrogo.

„Nie, to chyba straszne”. (Wycofaj się).

„Twoja wola, panie Sunset” – wzrusza ramionami.

„Słucham”.

„Mhm. Pozwól, że zwilżę swoje struny głosowe...” – zwilża je obficie, po czym zaprzęga do pracy: „Tequila Sunset wparował do Martinaise w zeszły piątek. A mówiąc Tequila Sunset, mam na myśli ciebie – człowieka legendę”.

„Byłem sam?”

„Hej, nie wybiegajmy, to jest twoja historia. Nie przerywaj” – upija kolejny łyk, po czym wznawia opowieść.

„Przybyłeś tu w piątek, żeby rozwikłać sprawę. Chciałeś być tym, który rano wstaje, żeby pan bóg mu dał. A dał co? Słodkie odurzenie, bo z tego, co się orientuję, urżnąłeś się tylko w sztok...”

„Mówi się, że chodziłeś po lokalnym hostelu, informując ludzi, że jesteś milicjantem i że byłaby nieźle pojebana akcja, gdybyś strzelił sobie na ich oczach w łeb. Po mojemu to wysoce kreatywne”.

To prawda.