Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Gertrude Het mogła być pierwszą, która ujrzała bezgłowego jeźdźca FALN, ale nie była ostatnia, oj nie...”

„Ale przerażające”.

„Tak. Według legendy młoda Gertrude Het musiała poddać się potem wieloletniej psychoterapii, nim była w stanie bez lęku spojrzeć na konia lub dres... A jej i tak się poszczęściło” – popija z butelki.

„Nie wiem. Co?”

„Dosiadającego konia bezgłowego mężczyznę w dresie FALN. Zgadza się. To bezgłowy jeździec FALN”.

„Szuka podobno swojej legendarnej czapki FALN, którą stracił wraz z głową”.

„Bezgłowego jeźdźca FALN?”

„Przepraszam, teraz ty opowiadasz? Nie? No to skoro nie...” – irytuje się.

„To bezgłowy jeździec FALN. Pozbawiony głowy mężczyzna w dresie FALN. Dosiadający konia. Galopujący w poszukiwaniu swojej czapki FALN, którą stracił wraz z głową”.

„Olbrzyma z Koko Nur?”

„Co? Nie! Przecież mówiłem, że to legenda z Martinaise. Mowa tu o człowieku...”

Masz przy sobie fajka? Jeśli tak, to powinieneś zapalić, pomóc nadać ton opowieści...

„Hej, Spiral, podzielisz się tym?” – wtrąca się jeden z pozostałych żuli.

„Nie wołaj Abigail!”

„Cicho, ludzie, tu się opowiada”. Odwraca się do ciebie: „Coś ci się przydarzyło. Tak jak i mnie. Naprawdę nazywam się George, ale tutaj... zresztą już wiesz...”

„Kiedyś byłem człowiekiem o względnie wysokiej wartości netto. Założycielem i młodszym partnerem w agencji wysoce kreatywnej. Moja opowieść zaczyna się w chwili, gdy właśnie podpisałem ważną umowę z firmą ubezpieczeniową...”

„Mów dalej”.

„Zyski z tej działalności ulokowałem w tak zwanym przeze mnie »inkubatorze kulturalnym« – generowanie wartości abstrakcyjnej, na osobę, kreatywne klimaty...”

„Opracowałem paradygmat i pracowałem w jego ramach. Ale brzemię lidera mocno mi ciążyło, więc wychodziłem czasami pobiegać, żeby nie postradać zmysłów”.

Zgadza się. Porządna przebieżka bardzo poprawia sprawność i fizyczną, i psychiczną.

A skoro o tym mowa, to kiedy ty ostatnio biegałeś, tuczniku?

„Sam chyba powinienem trochę pobiegać”.

„To naprawdę pomagało. W moim wiernym dresie Lickra(TM) czułem, że świat należy do mnie...”

„Ale teraz marzenia się wytarły, tak jak mój dres” – mówi w zadumie, strzepując pył ze swoich pokrytych plamami po gównie spodni.

„Co się stało?”

„Któregoś dnia wybrałem się na wieczorną przebieżkę. Jak być może wiesz, nie da się odciążyć myśli, kiedy w kieszeni brzęczą ci klucze” – imituje ten odgłos, potrząsając jednocześnie butelką.

Ma rację. To niesamowicie irytujące.

Oczy ma zamglone. Siatka rozszerzonych naczynek otacza jego tęczówki niczym cierniste gałązki.

Jego oczy są dokładnie takie jak twoje.

„Odczepiłem więc klucze od breloka i do jednej kieszeni wsadziłem ten od bramy, a do drugiej – od mieszkania. Żeby się o siebie nie obijały. W każdym razie taki był plan...”

„Już prawie przebiegłem moją standardową trasę, kiedy zaczęło padać. Rzeczywistość sprawiła, że bardzo szybko zrobiło się bardzo mokro”.

„Jak mokro dokładnie?”

„To był dzień całkiem przypominający dzisiejszy...” – obydwaj spoglądacie w niebo.

„Dobiegłem do domu, gdzie zorientowałem się, że nie mam klucza od bramy – pomyliłem go z kluczem do skrzynki na listy, bezużytecznym w tej sytuacji”.

„Okoliczności wymagały, bym wspiął się na bramę, co też uczyniłem. Ze schodzeniem poszło szybciej, bo poślizgnąłem się i wylądowałem na tyłku”.

(Nic nie mów).

„Rzeczywistość wyglądała wtedy dość ponuro – leżałem tak na dupie w kałuży błota, a z nieba lało się niemiłosiernie. Ale kiedy życie sprowadzało mnie do parteru, zawsze potrafiłem się podnieść...”

„Tak więc minąłem podwórze i stanąłem przed drzwiami do mojego mieszkania. Przetrząsając kieszenie, zdałem sobie sprawę, że klucza do drzwi też zapomniałem!”

„Chyba sobie jaja robisz?!”

„Chciałbym, żeby tak było, Tequila. Oj bardzo bym chciał” – zwraca wzrok ku niebu. „Zamiast klucza do mieszkania wziąłem ten do biura”.

„No dobra, i co się stało potem?”

„Zacząłem wydzwaniać na domofony sąsiadów. Było już późno i większość nawet nie odebrała. Pozostali założyli, że próbuję im coś sprzedać, i odkładali słuchawkę, zanim zdążyłem wyjaśnić, co się stało...”

„Bo widzisz, ludzie są podświadomie ostrożni wobec ludzi od reklamy. Tutaj z tobą gawędzi, a pięć minut później kupiłeś opakowanie jadalnej bielizny i żelowego penisa. Nie mam im tego za złe, zwłaszcza że miałem opinię jednego z najlepszych...” – robi znaczącą pauzę.

Każdej głowie ciąży korona.

„I wtedy przyszedł moment olśnienia: miałem przecież klucz do biura! Tam mógłbym przeczekać burzę...”

„Kiedy jednak dotarłem do biura, przypomniałem sobie, że tego dnia poprosiłem jednego z moich realizatorów o wymianę zamków. A że zatrudniałem wyłącznie najlepszych, już było po robocie i mój klucz nie pasował...”

„Streszczając: moje życie wymknęło mi się z rąk wskutek spirali katastrof. Od lat nie byłem w swoim mieszkaniu, a moja dziewczyna mnie zostawiła, bo nie chciała się prowadzać z bezdomnym. No a firma, cóż, już chyba widzisz, do czego zmierzam...”

Szczypie się w udo, jak gdyby chciał sprawdzić, czy nasza rzeczywistość to ta prawdziwa.

„Teraz już znasz moją tragiczną historię. I co myślisz? Czegoś takiego jeszcze nie słyszałeś, co?” – popija zachłannie z butelki.

„Sam jestem niemal bezdomny. Nie wydaje się to aż takie złe”.

„Żywot żula niewątpliwie ma swoje zalety – nie płacisz czynszu, przede wszystkim. Brak odpowiedzialności za dwadzieścia innych osób to też miły akcent”.

„Ale te uroki potrafią szybko zobojętnieć. Zanim się obejrzysz, pomykasz w utytłanym gównem dresie i spędzasz dnie na zbieraniu pojemników”.

„Popatrz na to z innej perspektywy: masz nie lada historię do opowiadania”.

„No. Może przez lata trochę ubarwiłem niektóre fragmenty. Kiedy zbyt często opowiadasz jakąś historię, zaczyna ona żyć własnym życiem...”

„Ale liczy się to, że pozostaje zgodna z moim subiektywnym jej postrzeganiem. No ale twój kredyt butelkowy na opowieści właśnie się wyczerpał” – przygląda się trunkowi. „Ta jest już prawie pusta...”

Naprawdę ma artystyczną duszę.

„Jestem żulicjantem od raptem kilku dni, ale nie wydaje się to aż takie złe”.

„Zdajesz sobie sprawę, że to wszystko twoja wina?”

„Nie pamiętam, żebyś wcześniej był takim chujem, Tequila...” – pije powoli, oblany falą przygnębienia, ślizgając się wzrokiem po nocnych światłach La Delty rozświetlających drugą stronę zatoki.

„Co nie znaczy, że się mylisz... No ale wykorzystałeś na tę opowieść cały swój kredyt butelkowy” – skupia wzrok na swoim trunku. „Ta jest już prawie pusta...”