Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Ja z kolei... zapewniam jedynie bardzo wysoko kreatywne pomysły. A skoro rozumiem już twoje potrzeby, mogę z łatwością ożenić je z twoją marką. Pomogę ci naprawdę zaistnieć”.

„Przyniosłem ci alkohol – opowiesz mi teraz następną historię?”

„Hej, przepraszam, że byłem poprzednio takim sztywniakiem. Załatwię ci gorzałę w zamian za opowieści”.

„No i wspaniale!” – aż klaszcze w dłonie.

„Chciałbym jeszcze raz usłyszeć historię bezgłowego jeźdźca FALN”.

Robi głęboki wdech, przygotowując się do recytacji...

„Porozmawiajmy jeszcze raz o rozwoju mojej osobistej marki...”

„I to rozumiem”. Żłopie przez chwilę piwo. „Zmieniłeś może zdanie?”

„Do zobaczenia”. [Odejdź].

„Pozwól na bok, chcę o czymś z tobą porozmawiać”.

„Bywaj, Tequila Sunset!”

„No dobra, oto twoja kurtka. Świeżo wyczyszczona!”

„Moja kurtka?”

„Tak, ta, z której musiałem zmyć dla ciebie mewie gówno”.

Twarz mężczyzny wyraża konsternację. Patrzy na ciebie, potem na swoją butelkę, znów na ciebie...

„O czym ty, kurwa, gadasz, Tequila?”

„Czyli mówisz, że to nie jest twoja kurtka?”

„FALN? To są średnio kreatywne rzeczy. Całkiem nie w moim stylu... Nie wierzę, że to mówię, ale może powinieneś odstawić gorzałę, bo pierdoli ci w głowie”.

Nagle jest dla ciebie całkowicie jasne, jak ten człowiek zdołał utracić klucze, firmę, przyjaciół i dziewczynę.

Nie ma co udawać – to problem neurologiczny.

„Zdobycie tej kurtki kosztowało mnie wiele kłopotu. Bierz ją, kurwa”. (Daj mu ją).

„Wiesz co? Tak zrobię. Może wymienię ją na trochę wódy”.

„O, dobry pomysł”.

„Twoja strata. Zatrzymam sobie tę kurtkę”. (Zatrzymaj ją).

„To gówno jest tak średnio kreatywne, że kijem bym go nie tknął. Ale spoko, tobie pewnie w nim do twarzy”.

„Ta kurtka jest w porządku” – stwierdza porucznik, wzruszając ramionami. „Jeśli komuś podoba się ten styl”.

„To gówno jest tak średnio kreatywne, że kijem bym go nie tknął. Ale spoko, tobie pewnie w nim do twarzy”.

„A o czym, kurwa, gadasz ty?”

„Rosemary, o czym, kurwa, gada Tequila?”

„To kurtka, którą zwinąłeś dwa tygodnie temu. Dzieciakowi, co się dobierał do swojej dziewczyny na plaży”.

„To obrzydliwe. W życiu czegoś takiego nie zrobiłem. Macie jakieś omamy” – prycha. „FALN? To są średnio kreatywne rzeczy”.

„Tak, ale była nieźle brudna, więc ci ją wyczyściłem”.

„Znalazłem. Oto twoja kurtka”.

„Ach, Tequila, wiedziałem, że nie zawiedziesz. Stary, kurwa, rewelacja!”

„Wyglądasz mi na kogoś, dla kogo umiejętność opowiadania jest centralną charakterystyką. Może opowiedziałbyś mi kiedyś coś jeszcze?”

„O cholewcia, to teraz jestem pierdolonym gawędziarzem...” – wykrzykuje, uderzając dłonią w kolano. „No i dobrze. Czemu nie. Lepsze to niż plażowy menel”.

„Tak. Opowiesz mi, jak zostałeś Idiotą w Spirali Katastrof?”

„A to zależy. Jesteś gotowy mi pomóc?”

Ten blask w jego oczach i przygarbiona postawa są tak niesamowicie znajome...

Możesz zostać zaraz oszukany.

„Coś czuję, że będzie mnie to dużo kosztowało”.

„Nie, ten kontekst rzeczywistości wymaga raczej skromnej zachęty – drobnego pakietu motywacyjnego”.

A więc tak wygląda życie po drugiej stronie butelki.

„Chcesz gorzałę, co?”

„Nie chcę, stary” – w jego oczach pojawia się blask. „Ja jej potrzebuję. Bez niej nie ma opowieści, bo te na sucho są zwyczajnie nudne”.

„To jak, masz coś dla poczciwego Idioty w Spirali Katastrof? Butelka za opowieść. Uczciwa propozycja”.

„Czego potrzebujesz?”

„Gorzały. Zapomniałeś już o naszej imprezce?” – stuka się palcem w skroń. „O tym, co przekazałem ci wcześniej?”

„Nie, w sumie to mam dosyć opowieści na całe życie. Są do d-u-p-y. Do widzenia”. [Odejdź].

Tak chciałbyś powiedzieć, ale słowa więzną ci w gardle. Naprawdę chcesz to przegapić? Samo gęste! I może mieć jakieś znaczenie.

(Tak. Powiedz to. Powiedz!) „Opowieści są DO DUPY! I nie chcę żadnej słuchać. Nigdy!”

„Co?... Uch... rany” – reaguje nieskładnie. „Mówiłem, że żaden ze mnie wielki narrator. Dobra, i tak nie chciałem tego opowiadać”.

O nie. Nie chciałbym. Ani trochę.

Dokładnie. Więc wiesz, co powiedzieć.

„Tak, wyglądasz mi na kogoś, kto zna masę czadowych opowieści. Może zdradzisz mi, jak w ogóle zostałeś Idiotą w Spirali Katastrof?”

Czemu nie? Co ja właściwie z tego mam?

Mogą się tam kryć ciekawe szczegóły, nowe doświadczenia, wspaniałe nagrody... Naprawdę chcesz to wszystko odrzucić?

„Chcę jeszcze raz usłyszeć historię twojego imienia”.

„Czymże jest imię...” – zwraca wzrok ku niebu, jakby szukając odpowiedzi, po czym skupia się ponownie na tobie.

„Oto i on! Człowiek ponad ludźmi, rzeczywistość ponad inne, car finansów” – przedstawia cię grupie jak konferansjer na scenie. „Widziałeś już?”