Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„W czym mogę pomóc, szefie nad szefami?”

„Czy ty i twoi kumple moglibyście podpisać ten dokument?” (Pokaż list Evrarta).

„A o co się rozchodzi?” – zbywa to obojętnym gestem. „A, niech moja dłoń zajmie się formalnościami”.

„Może słyszałeś: byłem kiedyś odnoszącym sukcesy biznesmenem. Podpisałem parę dobrych umów dotyczących chuj wie czego” – rozgląda się. „Ma ktoś długopis? Zostawcie to zawodowcowi”.

„Tak, mam niebieski, podłużny długopis”. (Pożycz mu swój długopis).

„No i dobra!” – bierze z twoich rąk długopis i kartkę, po czym z wielką uwagą umieszcza nad rzędem kropek, obok nazwiska Lilienne Carter, słowa: Idiota w Spirali Katastrof.

„Yyy, a mogę też dostać z powrotem długopis?”

„Nie wiem, czy wspominałem, ale byłem kiedyś biznesmenem i jako biznesmen zatrzymam sobie długopis za fatygę” – kiwa z przekonaniem głową.

Nieee! To była moja ulubiona rzecz ze wszystkich, które masz. Lepiej, żeby utrata długopisu była tego warta.

Moja ulubiona to spluwa.

Moją ulubioną była spluwa, którą zgubił.

„Nie wiem, czy wspominałem, ale byłem kiedyś biznesmenem i jako biznesmen zatrzymam sobie długopis za fatygę” – kiwa z przekonaniem głową.

„No i już. Dokonało się”.

„Cieszę się, że mogłem pomóc!” – pokazuje uniesiony kciuk i wręcza ci kopertę. „Wreszcie czuję, że przyczyniłem się do czegoś dobrego...”

Nieprzytomny pijak leży, pochrapując jak starożytny rdzewiejący traktor.

„Dziękuję za waszą pomoc” – stwierdza, po czym zwraca się do ciebie: „Może wyślemy to teraz? Zdaje się, że na placu widziałem skrzynkę pocztową”.

„Skrzynka pocztowa. Na placu. Dobra! Pa!” [Odejdź].

„Chciałbym najpierw spytać tę zgraję o kilka rzeczy”.

„No dobra, co cię uwiera?”

„Czymś jeszcze może służyć nasza wesoła zgraja awanturników czy musisz szybko wysłać ten wielkiej wagi dokument?” – jego twarz się rozpogadza. „Skrzynka pocztowa jest na placu”.

„Nie wołaj Abigail!” – prycha pijak w rurze i bierze łyka ze swojej butelki. Butelka jest pusta.

„Wyświadczyłeś wielką przysługę społeczności, MOR-owi i Revacholowi”.

„Ej, chłopaki, jestem bohaterem!” – wręcza ci kopertę i macha bezładnie swoim kompanom.

„A jak!” – woła czerwononosy pijak, salutując.

„No i dobra!” – bierze długopis i kartkę, po czym z uwagą umieszcza nad rzędem kropek, obok miejsca na podpis Lilienne, słowa: Idiota w Spirali Katastrof.

„Potrzebuję mieć na tym dokumencie co najmniej dwa popisy”.

„Hej, Abs!” – krzyczy w stronę obojętnego na bodźce pijaka toczącego wciąż ślinę, która spływa mu kącikiem ust.

„Hej, Abs! Abs!” – łapie swojego nieprzytomnego kumpla za ramiona i potrząsa lekko.

Mężczyzna mamrocze coś niezrozumiałego.

„Hej! Jest tu cholerna Abigail! Obudź się no!” – jego wysiłki spotykają się z brakiem reakcji.

„On chyba nie pomoże, jest kompletnie nieprzytomny”.

„A niech mnie... no, ten tego... od takich zadań mamy Rosemary'ego!” – wskazuje dłonią trzeciego pijaka. „Pomożesz, nie?”

Wesoły mężczyzna spogląda na ciebie, a potem na swojego przyjaciela w dresie. „No jasne, że mogę pomóc. Potrzebujesz podpisu, to załatwię ci podpis”.

Nie czekając na twoją odpowiedź, chwyta dokumenty i coś na nich pisze. Gdy oddaje ci je, widnieje na nich podpis – wielkimi literami: „NIE WOŁAJ ABIGAIL”.

Nie jest to fałszerstwo idealne. Nie Wołaj Abigail napisałby raczej coś w rodzaju „Niefołaj Ebigajl”.

„Wyświadczyliście wielką przysługę wsi, MOR-owi i Revacholowi”.

„Hej, chłopaki, jesteśmy bohatery!” – macha chaotycznie dłonią w kierunku swoich towarzyszy.

„Najwyższa, kurwa, pora. Spełniłem swój obowiązek” – odpiera, salutując.

Nieprzytomny pijak leży, pochrapując jak starożytny rdzewiejący traktor.

„Dziękuję za waszą pomoc, panowie” – stwierdza, po czym zwraca się do ciebie: „Może wyślemy to teraz? Zdaje się, że na placu widziałem skrzynkę pocztową”.

„Skrzynka pocztowa... Na placu... Dobra!” [Odejdź].

„Mam przedtem jeszcze kilka pytań”.

„No dobra, co cię uwiera?”

„Czymś jeszcze może służyć nasza wesoła zgraja awanturników czy musisz szybko wysłać ten wielkiej wagi dokument?” – jego twarz się rozpogadza. „Skrzynkę pocztową widziałem chyba w okolicach placu”.

„Nie wołaj Abigail!” – prycha i bierze łyka ze swojej butelki. Butelka jest pusta.

„Dzięki”.

„Żaden problem!” – rozgląda się za butelką. „Gdzie ja to dałem...”

„Dość tej harówy na dzisiaj, stary”.

„Yyy, a mogę też dostać z powrotem długopis?”

„Pieprzone gliny, stary, zawsze wykorzystują biednych ludzi” – stwierdza, kręcąc głową. „Wiesz co? Zatrzymuję ten długopis i tyle”.

Nieee! To była moja ulubiona rzecz ze wszystkich, które masz.

Moja ulubiona to spluwa.

Moją ulubioną była spluwa, którą zgubił.

„Nie wiem, czy wspominałem, ale byłem kiedyś biznesmenem i jako biznesmen zatrzymam sobie długopis za fatygę” – kiwa z przekonaniem głową.

„Pieprzone gliny, stary, zawsze wykorzystują biednych ludzi” – stwierdza, kręcąc głową. „Wiesz co? Zatrzymuję ten długopis i tyle”.

„Nie wiem, czy wspominałem, ale byłem kiedyś biznesmenem i jako biznesmen zatrzymam sobie długopis za fatygę” – kiwa z przekonaniem głową.

„No, to chyba na tyle”.

„Cieszę się, że mogłem pomóc!” – pokazuje uniesiony kciuk. „Wreszcie czuję, że przyczyniłem się do czegoś dobrego...”

„Jakby... ktoś mi dał tysiąc pieprzonych reáli, stary. Dobro czynienie”.

„Może kto inny będzie w stanie pomóc?” (Wskaż trzeciego faceta).