Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

I ZNÓW BŁĄD, CIAMAJDO! Gdzie jest chęć, znajdzie się i sposób.

„Zgadza się. Dwieście pięćdziesiąt gramów proszku odłożyło się tam przez lata. Mowa tu o wysokiej jakości saramiskim towarze, a nie budżetowym gównie, jakie pichci twoja babcia”.

„Niektórzy wierzą, że projektanta zakopano z tą ćwiartką cukierków wypełniającą jego zatoki. Właśnie tego szukają te ekspedycje...”

KOKAINOWEJ CZASZKI.

„Czaszki pełnej kokainy?”

„Kokainowej czaszki!”

„O rety”.

„Nie” – poprawia cię – „przerety!”

„Czemu ludzie myślą, że ta czaszka jest tu, w Martinaise?”

„Taki zwrot akcji: ten projektant, główny projektant słynnego na cały świat studia, urodził się w Martinaise. To nasz chłopak. Martin Martinaise”.

„Dlatego przeniósł swoje studio tutaj – gdzie wszystko się zaczęło. I dlatego też tutaj go pochowali, może nawet zaraz pod rurą Absa...” – wskazuje ręką rurę.

„A może gdzieś dalej na wybrzeżu. Albo w jakimś ogródku we właściwym Martinaise. W ukrytym mauzoleum? Nikt nie wie na pewno”.

„Nie, moja babka zawsze powtarzała, że jego grób jest gdzieś na wysepce w zatoce...”

„To niedorzeczne” – stwierdza porucznik, zwracając się do ciebie. „I fizycznie niemożliwe. Zatoki nie pomieściłyby takiej ilości niczego”.

No już, detektywie... Zawsze taki z ciebie sceptyk.

Mam tylko jedno pytanie – skąd można wziąć łopatę?

„To dziwne, ale wcale nie mam ochoty szukać tej czaszki”.

„No i dobrze, bo teraz i tak raczej nie masz szans jej znaleźć”.

CO?

„Czemu?”

„Po pierwsze, przejście blokuje... ta wielka ciężarówka z napisem »Delta Logistics«. Zdecydowanie trzeba by też przeszukać teren za tą ciężarówką. A nie sposób się tam dostać”.

„A, tak, widziałem ją!”

„Po drugie, przygotowanie takiej ekspedycji to są drogie rzeczy. Kokainowa Czaszka zasługuje na szeroko zakrojone przedsięwzięcie. Potrzebujesz nowego sprzętu, kompetentnego zespołu, rozmaitego zaopatrzenia...”

„To zwyczajnie niewykonalne w racjonalnym przedziale czasowym, biorąc pod uwagę nasze aktualne okoliczności ekonomiczne. Fakty są takie, że o ile nie spadnie na nas deszcz pieniędzy, prawdopodobnie nigdy nie poznamy prawdy o czaszce”.

„Muszę się z panem zgodzić. Ledwo starczy nam środków, aby rozwiązać sprawę, którą już się zajmujemy. Nie stać nas na poszukiwania jakiegoś na wpół mitycznego obiektu związanego z narkotykami...”

„Poza tym wikłanie się w coś, co jednoznacznie kojarzy się z KOKAINĄ, byłoby wizerunkową katastrofą. Wyjaśnienie tego opinii publicznej byłoby naprawdę trudne”.

„Co za różnica? To i tak był idiotyczny pomysł”.

O czym ty mówisz? Nie poddawaj się! Może jest jakaś inna droga? Na przykład wzdłuż wybrzeża?

„Twoja strata. To mogła być niezwykła, niedorzeczna przygoda” – wzrusza ramionami.

„To nic. Mamy już dość przygód jak na jedno śledztwo”.

„Cholera, niedobrze”.

Czekaj! Może jest jakaś inna droga? Na przykład wzdłuż wybrzeża? Nie poddawaj się!

„No cóż, tak wygląda rzeczywistość. Ale kto wie, może któregoś dnia los sprezentuje nam sposobność...”

„A po drugie, przygotowanie takiej ekspedycji to są drogie rzeczy. Kokainowa Czaszka zasługuje na szeroko zakrojone przedsięwzięcie. Potrzebujesz nowego sprzętu, kompetentnego zespołu, rozmaitego zaopatrzenia...”

„Czego się dowiedziałeś od pozostałych ekspedycji?”

„Tak generalnie to ci ludzie nie są zbyt rozmowni. Gangsterzy mają taką wersję, że szukają grobu przyjaciela... z kilofami i szpadlami...”

„Archeologowie podchodzą do tego bardzo oficjalnie. Że niby prowadzą »poważne badania«. Szczerze? Myślę, że to nie badacze, a bogacze”.

„Ćpuny, z jakiegoś powodu, nie bawią się w konspirację. Mówią wprost, że chcą wciągnąć trochę towaru z zatok przynosowych truposza”.

Uczciwi ludzie z uczciwym zadaniem. Powinieneś do nich dołączyć.

„Powiedziałbym, że teraz wiem o tym mniej więcej tyle co każdy na wybrzeżu”.

„I co członkowie tych ekspedycji chcą z nią zrobić?”

„Archeologowie twierdzą, że chcą ją oddać do muzeum. Gangsterzy planują ją ponoć sprzedać na czarnym rynku. A spece od reklamy szukają podobno inspiracji...”

Bzdura. Chcą ją po prostu wciągać. Ale ty możesz ich uprzedzić, Harry. Ty mógłbyś wciągać magiczną czaszkową kokainę zamiast nich...

„Dam głowę, że każdy jeden chce po prostu wciągnąć proszek”.

„No a czemu mieliby nie chcieć, co? Na mój rozum, to mocny towar jest”.

„No dobra. Dałem się przekonać. Poszukajmy jej!” (Podejmij się tego!)

„Chwila, chwila. Pohamuj zapał. Znalezienie jej teraz jest dosłownie niemożliwe”.

„Rosemary, wspominałeś coś o wysepkach?”

„Nie słuchaj jego ani jego babci. Zmyśla po prostu”.

„Nieprawda, mówiła mi o tym babka – i słyszałem o tym też od innych ludzi. Że jest pod wodą. Albo nie...” – milknie i myśli. „Może chodziło o kanały burzowe...”

„A może w powietrzu? Albo w starożytnej piramidzie schodkowej gdzieś na morzu?”

W piramidzie? No, to by było coś...

„Kokainowej... czaszki...”

„Boże” – stwierdza porucznik i unosi dłoń do twarzy.

BŁĄD, CIAMAJDO! Gdzie jest chęć, znajdzie się i sposób.

„Co za strata dla świata projektantów”.

„No wiem, Tequila, wiem...” – upija łyk, rozważa wylanie odrobiny ku pamięci tego nieodżałowanego geniusza, ale odrzuca ten radykalny pomysł.

(Nic nie mów).

NIEPRAWDA! To niesamowicie zdrowe. Tak ci mówi mózg, a czy on cię kiedykolwiek okłamał?

MA NA MYŚLI KOKAINĘ, CHŁOPAKU.