Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Czy masz na myśli... kokainę?”

Jest też w slangu szereg bardziej banalnych nazw: proszek, rzecz jasna, ale też płatek, pył, perła. Nada się w zasadzie nazwa każdej białej rzeczy.

Jest też w slangu szereg bardziej banalnych nazw: proszek, rzecz jasna, ale też płatek, pył, perła. W zasadzie nazwa każdej białej rzeczy.

Istniał, jak najbardziej. Czujesz to głęboko w swoich jądrach podstawnych. Był tak prawdziwy, jak i ty...

„Dam radę”.

Zaraz... No nie... To nie może być... A może jednak?

„Miejsca, które można nazwać domem?”

„Nie, Tequila. Większość ludzi wie, gdzie mieszka. Goście tacy jak ty czy ja należą do wyjątków...”

„Zgubionych kluczy?”

„Hej, hej. Pierdol się, Tequila” – odcina się, nie podnosząc głosu.

„Kryptyd?”

„Magicznych zwierząt? Nie, stary, to są poważne sprawy...”

„Chcesz poznać moją opinię na temat rekonceptualizacji?”

„Tak, jedną chwilę” – chłepce płyn z butelki, po czym ukontentowany wyciera brodę rękawem. Jego żołądek przesyła do gardła stłumioną erupcję, czego kulminacją jest mokre beknięcie.

„No to słucham. Włożyłem w ten projekt wiele wysiłku, Tequila, naprawdę wiele. Musiałem odkurzyć moje triki i obdzwonić dawnych współpracowników. No więc dawaj – powiedz mi to, co chcę usłyszeć”.

„Jest niezła, ale dokonana w kiepskim momencie”.

„O czym ty mówisz? Moment nie mógł być lepszy. Strajk skończony, więc wznowi się ruch pojazdów w mieście. Nie martw się, dobrze to wszystko przemyślałem”.

„Pozwól, że o momenty będzie się martwił twój ekspert od rozwoju marki, dobra? Ty mi tylko powiedz, co ci się podobało w moim projekcie”.

Czegóż więcej można chcieć? Wsparł lokalną społeczność, promując przy tym twoją markę. Zrobił idealnie to, czego od niego oczekiwałeś.

Absolutny geniusz tego projektu i fantastyczny przekaz przy wykorzystaniu jednego typu estetyki. Dał z siebie absolutnie wszystko!

Obraz ciebie, który sprosta próbie czasu. Ludzie będą o tym pamiętać przez całą epokę.

Dobranie odpowiedniej pochwały jest równie ważne, jak odpowiedniej krytyki. Ludzie kształtują sami siebie na podstawie wszelkich informacji zwrotnych, jakie otrzymują.

„Nie do wiary, że udało ci się to zrobić tak dobrze, a przy tym tak tanio”.

„To jest mój styl. Najlepsze wyniki niskim kosztem. Czy nie na tym polega gra w biznes? Pozwól, że odpowiem – właśnie na tym! A ja jestem największym, najlepszym graczem” – puszcza do ciebie oko.

Drewniany stuk kijka z doczepioną kulką milknie, kiedy niosący go chłopak staje przed konstrukcją pośrodku ronda. W milczeniu i z podziwem młody człowiek ogląda ją z każdej strony. Z pobliskich okien wyglądają bystre pary oczu. Przyciągnięte z początku hałasem zabawki, teraz przyglądają się nowemu, niezwykłemu dziełu sztuki.

„Teraz pewnie cieszysz się, że zatrudniłeś takiego eksperta. Co dalej, szefie?”

„Właściwie to chyba dość już dla mnie zrobiłeś. Nie jesteś mi już potrzebny”.

„Dobre, szefie” – śmieje się słabo, ale przerywa, kiedy uświadamia sobie, że nie żartujesz. „Co, naprawdę? I już? Nie możesz teraz tego uciąć. Dopiero zaczynamy. Jesteś mi chociaż winien wyjaśnienie”.

„Rynek na nikogo nie czeka i depcze każdego, kto stanie mu na drodze”.

„Dobra. Wiesz co? Jebać to. Jeszcze wrócisz, Tequila. Jak chcesz iść, idź. Ale to nie koniec. Jeszcze wyniosę cię na sam szczyt”.

Otwiera butelkę i spija wzbierającą gorzką piankę. „Potrzebujesz czegoś jeszcze czy mogę się skupić na piciu?”

„Spokojnie! Jaja sobie tylko robię. No jasne, że cię nie zwalniam”.

Zamiera na swoim miejscu. Poruszają się tylko jego źrenice, które szybko przeskakują z jednej strony w drugą.

Czyżby czytał książkę o swoim dotychczasowym życiu, żeby dojść, w której rzeczywistości przebywa?

„Noż kurwa, Tequila. Nie rób mi takich rzeczy. Fajnie, że pilnujesz, żebym nie tracił czujności, ale no stary!” – kręci głową, żeby dojść do siebie.

„Dajmy temu spokój. Masz do mnie jeszcze jakąś sprawę?”

„Jasne, że jestem! Nie wiem jeszcze, co dalej, ale jestem pewien, że znów trafisz w dziesiątkę”.

„No raczej. Tequila Sunset dopiero się rozkręca. Nikt nie jest gotów na akcje, jakie odwalimy” – kilka razy uderza się bojowo w pierś. „Dobrze znów być w grze”.

„Dzięki za to, szefie. Tego potrzebowałem. Mogę w tej chwili zrobić dla ciebie coś jeszcze?”

„To wręcz wydarzenie. To historia. Ludzie to zapamiętają”.

„A żebyś, kurwa, wiedział. Tequila Sunset jest na czasie. Latami będą o tobie mówić. Jedyny i niepowtarzalny”.

„Dokładnie taki obraz swojej marki chciałem przedstawić szerokiej publiczności”.

„Wiedziałem! To właśnie oznacza korzystanie z moich usług – satysfakcja klienta gwarantowana. Tajest!”

„Nigdy nie widziałem równie pełnego inspiracji marketingu. To naprawdę doskonały koncept”.

„A nie mówiłem?” – zwraca się do kumpla. „Mówiłem mu, nie? Kilka razy nawet. Tym się właśnie zajmuję”.

„Nie do końca spełnia moje oczekiwania”.

„To... rozczarowujące. Ale dobra, jest to jakiś punkt wyjścia. Przywykłem do wybrednych klientów i schodzenia dla nich z wyżyn kreatywności. Nie można zakładać, że każdy będzie w stanie funkcjonować...” – wskazuje na siebie obydwoma kciukami – „...na tym poziomie”.

„No to słucham, pod jakim względem ci nie odpowiada?” – zaciska obydwie dłonie na butelce i pochyla się do przodu gotów posłuchać twoich uwag.

To zły PR, a więc i zła rzecz dla interesów. Powiedz mu, że nie chcesz mieć więcej do czynienia ani z tym czymś, ani z nim.

Bądź profesjonalistą. Facet pewnie nie wie nawet, co ci się przytrafiło, czemu strajk dobiegł końca...

To jakby nic o tobie nie wiedział. Aż cuchnie od niego gościem, który robi to, co najlepsze dla niego, nie jego klientów.

Ośmiela się siedzieć i patrzeć z niedowierzaniem, kiedy dajesz mu jasno do zrozumienia, że wiesz o jego oszustwie!

„Wybrałeś paskudny moment! Zginęli tam ludzie, a ty przychodzisz i robisz coś takiego...”

„O czym ty mówisz? Kto zginął? Chyba bym wiedział, gdyby coś takiego się stało. Coś bym na ten temat słyszał. Już byś wziął i nie zmyślał, Tequila”.

Krzywisz się, kiedy twoja ranna noga pulsuje na nowo bólem. Pijak tego nie zauważa.

Jesteś raczej pewny, że mógłbyś podkręcić melodramatyzm na maksa, a on wciąż nic by nie zrozumiał.

Z dłoni przechodzącej przez rondo młodej matki zwisają plastikowe torby pełne puszek i zdeformowanych warzyw. Jej usta otwierają się, kiedy spogląda na stojący pośrodku pomnik. „Chodź tu, Luc. Do mnie, proszę” – mówi do zaciekawionego brzdąca. Torby zostawiają siniaki na jej łydkach, kiedy pospiesznie pogania dziecko.

„I co dalej z naszą współpracą? Nadal chcesz mnie jako swojego eksperta od rozwoju marki czy jak?”

„Tak. Jestem skłonny dać ci jeszcze jedną szansę”.

„Uff! No, już się zestresowałem. Myślałem, że po zawodach i wracam na samo dno!” – śmieje się nerwowo.