Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

Nie odwracaj się! Nie odwracaj!

„Nagle coś dostrzega! Jej wrzask jest tak przeraźliwy, że mieszkańcy pobliskiego budynku mieszkalnego biorą go za uderzenie pioruna...”

„Nie ma jednak żadnego pioruna. Jedynie ściana deszczu i sylwetka bezgłowego jeźdźca FALN majacząca na horyzoncie!”

„Ulla rzuca się ku brzegowi, ale Eva traci równowagę na śliskim kamieniu i, nie zdążywszy wydać z siebie dźwięku, znika w zimnych odmętach kanału...”

Mężczyzna milknie na chwilę i zapada złowieszcza cisza. „Jej ciała nigdy nie odnaleziono” – patrzy ci prosto w oczy.

„Co napisali w aktach sprawy?” (Spytaj Kima).

„Oczywiście Ulla Deponte stała się główną podejrzaną w sprawie zaginięcia Evy Delgado. Deponte utrzymywała, że sprawcą był tak zwany »bezgłowy jeździec FALN« i że uciekła, bojąc się o swoje życie...” – wyjaśnia i poprawia swoje okulary.

„W trakcie śledztwa okazało się, że kobiety były uwikłane w miłosny trójkąt – trzecią osobą był drobny przedsiębiorca, ale nie pamiętam już jego danych. Według najbardziej prawdopodobnej hipotezy doszło do kłótni na pomoście i Deponte wepchnęła Delgado do kanału, a później wymyśliła tę głupią historyjkę”.

„Została aresztowana?”

„Nie. Popełniła samobójstwo, zanim ją aresztowano. Znaleźli ją w łazience z karabinem w rękach i twarzą część po części odpadającą z sufitu”.

„Niezbyt przyjemny widok”.

„Makabryczne szczegóły, stary. No nic, piję za kolejną zamkniętą sprawę!” – wlewa w siebie solidną porcję płynu.

„W każdym razie tak brzmi opowieść o bezgłowym jeźdźcu FALN. Wariactwo, co?”

„No dobra. I co się stało z bezgłowym jeźdźcem FALN?” (Zakończ).

„Nikt tego nie wie. Niektórzy twierdzą, że nawiedza Martinaise po dziś dzień i przemierza kanał, kiedy zegar wybija północ” – wykonuje upiorny gest niezajętą dłonią.

Porucznik uśmiecha się kpiąco. „Nie przemierza, bo to tylko głupia legenda”.

„Tak! Widziałem go jednej nocy, jak byłem porządnie nawalony”.

„To nic takiego. Ja mam jeszcze bardziej wariacką opowieść”.

„Tak? Wypchaj się sianem, Tequila. Nie ma opcji, żebyś znał jakąś lepszą”.

„Tak, prawdę mówiąc, masz rację. Nic mi nie przychodzi do głowy”.

„No ja myślę. Może więc się już przymknij i zostaw to mistrzowi”.

„Olbrzym z Koko Nur jest wielki niczym góra”.

„Olbrzymy? Tylko na tyle cię stać? No ja cię proszę, Tequila”.

„A Col Do Ma Ma Daqua? To magiczny, samoreplikujący się dźwięk!”

„Przyznaję, że to dość wysoce kreatywne. Ale i tak nie ma startu do bezgłowego jeźdźca w dresie FALN”.

„Jest też życzliwa zielona małpa. Bardzo dobrotliwa... i zielona”.

„Zawsze celujesz w najbardziej obciachową opcję? No weź, Tequila!”

„Gnom z Geromy rozpuszcza swoje ofiary za pomocą kwasu”.

„Kwasowe gnomy? Brzmi jak durna, mało kreatywna nazwa kapeli”.

„Widziałem już podczas tego śledztwa różne dziwactwa. Bezgłowy jeździec w dresie całkiem do nich pasuje”.

„Właściwie trudno się z tym nie zgodzić”.

„Tak właśnie wygląda rzeczywistość. Myślisz, że nad nią panujesz, i nagle bam! – rzuca w ciebie jakimś dzikim gównem...” – popija solidnie z butelki, po czym dopowiada z uśmiechem: „Dlatego ważne jest, by się nie odwodnić”.

„Kim był bezgłowy jeździec, zanim zginął?”

„To jest, Tequila, ważna część tej legendy – nikt nie wie na pewno. Jest jednak kilka możliwości...”

„Ktoś powiedział, że to tajniak, który dał się zdemaskować bezwzględnej bandzie. Pozbawili go głowy i galopuje teraz w poszukiwaniu swojej czapki FALN, planując zemstę”.

Och, bezgłowy bracie, gdzie jesteś?

„Inni utrzymują, że to był zawodowy dżokej, który zboczył z trasy podczas wyścigów z przeszkodami i wylądował w czyimś ogródku, tracąc głowę po bliskim kontakcie z wyjątkowo silnie napiętym sznurem na bieliznę...”

Nawet dekapitacja nie zabiła w nim zamiłowania do sportu. A czy w tobie jest tyle poświęcenia?

„Osobiście myślę, że to po prostu jakiś gość, który powiesił się na bardzo wysokiej gałęzi i spadł tak gwałtownie, że aż urwało mu głowę...”

„Traf chciał, że właśnie w tej chwili przechodził pod nim koń i bezgłowe ciało mężczyzny dosiadło wierzchowca, spajając ich ze sobą po dziś dzień... Ale jak było naprawdę, tego nie wie nikt”.

Z jakiegoś powodu właśnie ta teoria wydaje ci się najbardziej wiarygodną ze wszystkich.

„Mam przeczucie, że to był gliniarz pod przykrywką. Też chciałbym zemsty”.

„To wyjaśnia dres i żądzę zemsty, ale nie wiem, jak się w to wpisuje koń. No nie, nie kupuję tego...” – wzrusza ramionami.

„No ale każdy wierzy, w co mu wygodnie. Chcesz posłuchać jeszcze jakichś historii?”

„Nic z tego nie brzmi zbyt wiarygodnie, szczerze mówiąc”.

„Pffft” – spluwa. „To wymyśl coś lepszego, Tequila...”

„Idę o zakład, że to był dżokej. Wydaje się niesamowicie oddany swojej dyscyplinie”.

„To wyjaśnia kwestię konia, bez dwóch zdań, ale nie wiem, czemu miałby jeździć w dresie. Jak dla mnie to naciągane...”

„Muszę się zgodzić – twoja teza wydaje się najsensowniejsza”.

„No nie? Wszystkie elementy idealnie do siebie pasują. Stąd wiem, że tak musiało być...”

„Co się stało z Ullą Deponte?”

„Mówi się, że no wiesz...” – formuje prawą dłoń w pistolet i podnosi ją do swojego podbródka.

„Zafundowała sobie operację dekonstrukcji twarzy. Konkretna makabra”.

„Ta część przynajmniej mniej więcej odpowiada aktom sprawy”.

„Widzisz? Mówiłem” – mężczyzna, zadowolony z siebie, popija obficie.

„Zaraz. Myślałem, że bezgłowy jeździec FALN ujeżdża byka?”

„Myślałem, że ujeżdża bezgłową świnię” – stwierdza porucznik z kpiarskim uśmieszkiem.

„Istnieje wiele wersji tej opowieści, a w najdziwniejszej z nich bezgłowy jeździec FALN jeździ na plecach innego bezgłowego mężczyzny”.

„To brzmi dość niewiarygodnie”.

„Gdyby nie moja historia ze zgubionymi kluczami, pewnie też bym tak myślał. Ale... życie to okrutna pani...” – popija z butelki.