Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

Lepiej, żeby nie zawiódł cię po raz kolejny. Pamiętaj, że tu chodzi o twoje pieniądze i twoją reputację.

„Dzięki, że ze mnie nie rezygnujesz. Będę się starał jeszcze bardziej” – wzdycha z wielką ulgą. „Pozwól, że ci to wynagrodzę. Mogę coś teraz dla ciebie zrobić?”

„Nie. Będę musiał cię zwolnić”.

„Kurwa...” – chowa głowę w rękach. „I to by było na tyle. Ale chociaż próbowałem” – wzdycha ciężko i przeciągle, żłopiąc niechlujnie raz za razem z butelki.

Nie wie, czy to z siebie wyrzucić, czy przełknąć. Co ukoi ten paskudny skurcz w żołądku?

„Dzięki za szansę. Kiepścizna, bo zjebałem... ale co tak naprawdę straciłem?” – próbuje wzruszeniem ramion przejść w bardziej beztroski stan.

„Potrzebujesz jeszcze czegoś? Jeśli nie, to wybacz, ale mam zaplanowane picie...”

„Co za koszmarne gówno! Wiedziałem, że mnie oszwabisz”.

„O czym ty mówisz? Jakie oszwabisz? Z czym ty mi tu wyjeżdżasz? Powiedz po prostu, że ci się nie podoba. Po co mieszać moje dobre imię z błotem?”

„Nie chcę mieć z tym nic wspólnego. Musisz to rozebrać”.

„Rozebrać? Naprawdę jest aż tak źle?” – przesuwa otwartą dłoń po twarzy. „Rozpierdalasz mnie, Tequila. Naprawdę myślałem, że ci się spodoba”.

„To nie jest obraz mnie, jaki powinieneś przekazać publiczności”.

„Nie? Myślałem, że o taki ci właśnie chodzi” – przesuwa otwartą dłoń po twarzy. „Rozpierdalasz mnie, Tequila. Naprawdę myślałem, że ci się spodoba”.

„Kompletna katastrofa. Coś okropnego”.

„Jaja sobie robisz? To żart?” – zawiesza na tobie wzrok pełen niezrozumienia. „Ty mówisz serio? No dobra...” – upija łyk piwa.

„»Katastrofa« to mocne słowo, Tequila. Będziesz musiał mi wyjaśnić, dlaczego według ciebie tak bardzo przestrzeliłem. Co ci się nie podoba?”

„Będzie to musiało poczekać. Mam wcześniej ważne sprawy do załatwienia”. (Odłóż to na święte nigdy).

„Jakie ważne sprawy? Jestem twoim ekspertem od rozwoju marki, Tequila – wszystkie sprawy powinieneś uzgadniać ze mną. Tak to działa”.

„To inny rodzaj spraw...”

„Jak to inny? Biznes to biznes. Nieważne, czy na małą, czy dużą skalę – zajmę się wszystkim, bo po to mnie zatrudniłeś”.

„Sprawy policyjne”.

„Wreszcie cię dogoniły, co?”

„Zgadza się” – stwierdza porucznik bez cienia rozbawienia.

„Dobrze, rozumiem. Zajmiemy się tym innym razem – kiedy będziesz w stanie skupić się na sobie, a nie na tych utrudnieniach”.

Słyszysz, jak porucznik tłumi potężne prychnięcie.

W głowie złożonego chorobą porucznika odtwarzają się bolesne sceny: opary z broni palnej, błysk metalu, czasem jakieś niedbale sklecone rusztowanie...

„Coś w tym stylu...”

(Zaklaszcz z aprobatą). „Coś pięknego. Niezmącony niczym geniusz”.

„Podoba ci się? Kurde, Tequila, ale zrobiłeś mi radochę” – twarz mężczyzny rozpromienia się, gdy jego kumpel od butelki w pełnym uznania geście klepie go po plecach.

„Jeszcze, jeszcze, dawaj. Co ci się najbardziej podobało?” – jest nabuzowany alkoholem i niepewnością.

„Znasz jeszcze jakieś miejskie legendy?”

„Tak się składa, że mam w zanadrzu jeszcze jedną... najdziwniejszą ze wszystkich. Ale muszę się wzmocnić, zanim będę mógł ci ją przybliżyć...”

„Masz coś dla wzmocnienia starego Idioty w Spirali? Powiedz, że przyniosłeś paliwo opowieści”.

„Mam specjalny strajkowy napitek, który piją związkowcy”. (Daj mu go).

„Ciekawe” – bierze w dłoń kubek termiczny i potrząsa nim. „Ach, to tym napędzają ludzi pracy”.

„Ta ostatnia to najbardziej charakterystyczna dla Martinaise historia, jaką słyszałem...” – przywiera ustami do butelki na niemal komicznie długą chwilę. Odpowiednio wzmocniony trunkiem ciągnie dalej.

„Opowieść, którą zaraz przytoczę, to miejska legenda z Martinaise” – unosi butelkę do ust i bierze obfity łyk. „Jednakże po raz pierwszy usłyszałem ją od byłego rowerowego kuriera w Couron...”

„Krąży wiele wersji tej opowieści, a szczegóły często są sprzeczne. Konsensus panuje co do jednego: nikt nie zna tak naprawdę charakteru ani tożsamości tego... fenomenu”.

„Opowiadasz historię bezgłowego...”

„Zamknij się tam, kurwa, Rosemary!”

Odchrząkuje: „Lato 44 roku. Siedemnastoletnia Gertrude Het wraca do domu po wieczornej zmianie w porcie. Jest prawie północ. Przystaje na papierosa w pobliżu kanału...”

Ulice ogrzewa południowy powiew. Światła przejeżdżającego powozu motorowego rozbłyskują i gasną w oddali...

W mroku portu żar jej papierosa jest niczym tańcząca w samotności latarnia morska. Bez trudu to sobie wyobrażasz, jakbyś sam już tysiąc razy przemierzał te same ulice.

„Nasza bohaterka korzysta z chwili ciszy i spokoju, jakie zapewnia kanał o tej porze...” – zwraca oczy ku niebu, jakby sam szukał takiego ukojenia...

„Nie wie jeszcze, że jej spokój zostanie brutalnie zakłócony. Zza jej pleców dochodzi stukot kopyt. Zlękniona odwraca się i co widzi?”

„Konia?”

„No tak, ale to postać na koniu jest tu istotniejsza. Mężczyzna...”

Pauza jest długa i dramatyczna...

„...bez głowy na karku! W dresie FALN. Szukający swojej legendarnej czapki FALN, którą stracił wraz z głową”.

„O rany”.

„A żebyś wiedział, przyjacielu. Gertrude Het mogła być pierwszą, która ujrzała bezgłowego jeźdźca FALN, ale nie była ostatnia, oj nie...”

„Opowiedz o dwóch feministkach przy śluzie!”

„Kurwa, Rosemary, były na randce – nikt nie mówił, że to feministki. Wszyscy zawsze przekręcają fakty...”

„Hmm... Nie chodzi przypadkiem o sprawę Deponte i Delgado?”

„Co? Słyszałeś o tym?”

„Czytałem akta, ale proszę, niech pan kontynuuje”.

„No więc ten tego, ekhm. Wczesna jesień roku 46. Ulla Deponte i Eva Delgado wędkują w pobliżu śluzy długo po zmierzchu...”

„Wiatr się wzmaga, ciemne już niebo zasnuwa jeszcze większy mrok. Z góry zaczyna spadać woda – pierwszy zimny deszcz o tej porze roku...”

Dwie kobiety stoją na niewielkiej wychodni skalnej. Jedna z nich ma na sobie fioletowy płaszcz. Z ich wędek wiodą ku morzu cienkie żyłki. Na powierzchni wody z coraz większą częstotliwością pojawiają się małe kropelki.

„Kobiety zastaje oberwanie chmury. Działają szybko. Eva składa wędki, a Ulla odwraca się, by sięgnąć po skrzynkę wędkarską...”