Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Hola! Orżnąć cię? Co to, radionowela na Kanale 8? Kumple nie robią kumpli na szaro! Coś takiego nie mieści się w naszym modus operandi”.

„Słuchaj, wiem, że w tej chwili pozostawia to wszystko nieco do życzenia, ale musisz zawierzyć procesowi. Wszystko mam pod kontrolą. Jak tylko strajk się skończy, robotnicy zabiorą się za pomnik...”

„Gwarantuję, że gazety to podchwycą. Będą zdjęcia i tak dalej. Zrobi się o tobie głośno w całym mieście – inwestowanie w społeczność, tworzenie wartości, odwdzięczenie się...”

„Masz jeszcze jakieś opowieści?”

„A jakże. Ale jak widzisz, mam już pustawo w baku, że tak się wyrażę...” – obraca butelkę w ręku. Wewnątrz nie została choćby kropelka.

„Czemu cały czas wszystko tracisz?”

„Kurwa, dobre pytanie, Tequila! Myślisz, że gdybym znał odpowiedź, koczowałbym na plaży w tym niegdyś luksusowym, a teraz skrajnie utytłanym dwuczęściowym dresie marki Lickra(TM)?”

„Kiedyś panowałem nad swoją rzeczywistością. Prowadziliśmy z kumplami własną agencję kreatywną. Miałem ładne mieszkanie, nawet ładniejszą dupę, ale wszystko jakoś mi się wyśliznęło...”

„Jedyne, czego nie udało mi się zgubić, to ci dwaj opoje”.

„Spytam może o coś innego”. (Zakończ).

„Zamieniam się w słuch, Tequila”.

„A ci pozostali pijacy?”

„Moi koledzy ze Związku Dogorywających Alkoholików? Koń, jaki jest, każdy widzi”.

„Ej! Tequila! Chcesz kupić trochę speedu?”

„Stul pysk, Rosemary! To glina, zapomniałeś?”

„Myślałem, że to fajny glina”.

Niereagujący mężczyzna wydaje z siebie bulgot.

„No a Absa już znasz” – wskazuje na mężczyznę w rurze. „I to w zasadzie cały nasz skład. Pijemy razem”.

„Nie wołaj Abigail!”

„A to jest Abs” – wskazuje na mężczyznę w rurze. „I to w zasadzie cały nasz skład. Pijemy razem”.

„Co to za dres?”

„Co? Nigdy wcześniej nie widziałeś w 100% autentycznej Lickry(TM)? Śmiało, dotknij tego prima sort materiału” – mężczyzna wyciąga rękę...

Zdecydowanie nie powinieneś go dotykać.

„Popodziwiam go na odległość, dzięki”.

„Może to i słusznie. Ten egzemplarz jest jednym z ostatnich tego rodzaju. Tak szczerze to chyba powinien być w jakimś muzeum” – upija kolejny łyk. „Takich już nie robią. Był za bardzo prima sort nawet jak na standardy Graadu”.

Mówiąc „prima sort”, ma na myśli „potencjalnie rakotwórczy”. Lickra(TM) była sztuczną tkaniną opracowaną w połowie lat 40. Znana jest głównie z szeleszczącego odgłosu, jaki wydaje, kiedy się w niej chodzi...

A także z tego, że jeśli się o nią nie dba, powoduje straszny świąd.

„Rety, szczęściarz z ciebie. Mnie nigdy nie pozwala dotknąć”.

„Bo masz zawsze ujebane paluchy, Rosemary! A do oceanu nie jest daleko – w każdej chwili możesz je umyć”.

Dotknij go.

„Fajne, co? To może być jeden z ostatnich egzemplarzy tego rodzaju. Tak szczerze to chyba powinien być w jakimś muzeum” – upija kolejny łyk.

Boże drogi, nie sposób niemal opisać, jak brudny jest ten materiał. To uczucie, jakbyś pocierał o siebie dwie meduzy. Masz wrażenie, jakbyś po jego dotknięciu był w 15% mniej człowiekiem.

Próby losowe wykazały też, że korzystanie z Lickry(TM) jest skorelowane z szeregiem rzadkich, bardzo złośliwych odmian raka. Więc może i taka przyjemność cię teraz czeka.

Nie mówiąc o zapachu, ale o tym to nie chcesz nawet myśleć.

„Rety, szczęściarz z ciebie. Mnie nigdy nie pozwala dotknąć”.

„Bo masz zawsze ujebane paluchy, Rosie! A do oceanu nie jest daleko – w każdej chwili możesz je umyć”.

„Jak nazywała się twoja agencja?”

„Moja agencja, stary...” – popija długo, melancholijnie. „The Boom Boom Room. Nasza koncepcja opierała się na mariażu sztuki wysokiej z najniższymi formami marketingu – czerwień, piersi i malarstwo olejne...”

„Przekonałem partnerów do zainwestowania zysków w jeszcze bardziej wysoce kreatywny »kulturalny inkubator« zwany »Powietrze po Wietrze«. Artyści byli zadowoleni, klienci również”.

„Finansowałem grupę poetów we Wschodnim Revacholu. Pracowali nad nowym, uniwersalnym językiem poetyckim... ale potem wszystko się zesrało...” – patrzy w kierunku zatoki.

Brzmi intrygująco. Co ty na to, artystyczny glino?

Jeśli to wydaje się nie mieć sensu, to dlatego, że go nie ma.

„W mordę, mieszanie kultury wysokiej z popularną, robienie z niej towaru. Totalnie mój klimat”.

„Tak, Tequila, tak!” – wymierza ci cios w ramię. „O to nam właśnie chodziło... Teraz oczywiście nic już z tego nie zostało”.

„Mieszanie malarstwa olejnego i cycków w ramach reklamy to nie wysoka sztuka, a cyniczne koniobijstwo”.

„No wiesz, seks się sprzedaje. To pierwsze przykazanie reklamy”.

„Możliwe, ale to nadal wyświechtany motyw”.

„Kto wie, może masz rację. Może faktycznie nie nadążaliśmy za trendami. Ale byliśmy kurewsko bogaci i to jest fakt...”

„Tak, w zasadzie to masz rację. Niech zajmie się tym rynek. Ja nie muszę regulować takich rzeczy”.

„Właśnie to jest najlepsze w reklamie – jest trochę jak sztuka, ale przy okazji możesz stać się kurewsko bogaty...”

„Kobiety nie służą do uprzedmiotowiania! Ani w sztuce, ani nigdzie indziej!”

„A to dobre, Tequila. I kto to mówi. Jeszcze w zeszły weekend miałeś dość radykalne poglądy na temat kobiet...”

„Nie wiem, skąd wziął te poglądy, ale zdaje się, że szczerze w nie wierzy”.

„Ale nie w tym rzecz. Chodzi o to, że łączenie sztuki z seksem to droga do jebanego bogactwa”.

„To tak złożony koncept, że nie mam pojęcia, co właściwie oznacza”.

„No wiem...” – raczy się w zadumie pilznerem przez dłuższą chwilę. „To było zajebiste. Ale przepadło”.

„Tak, dobra. Zapomnij, że pytałem”.

Stuka się w bok głowy. „Pytając, posuwasz się do przodu”.

„Co to była za kurtka?”

„Tequila, to jest autentyczna tragedia. Kurtka była praktycznie nowa. No dobra, nie całkiem pasowała do mojego wdzianka marki Lickra(TM), ale swędziało mnie w niej bez porównania mniej...”