Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Abigail...”

„Było w tym dużo bólu, jeśli mam być szczery. Powiedziałbym, że wciąż jeszcze próbujesz się uporać z jakimś tęgim gównem”.

„Mówiłem coś o moich kolegach z pracy?”

„Mówiłeś, że to banda jebanych przegrywów, którzy »burzą ci tylko styl«...”

Zdaje się, że to bardziej ty burzyłeś ich styl.

„Ale bez szczegółów. Bo tego wieczora mowa była głównie o tobie. Ty byłeś w świetle reflektorów”.

„Usłyszałem już wszystko, co chciałem”. (Zakończ).

„Niełatwo stawić czoła przeszłości” – kiwa głową. „Dlatego za wszelką cenę unikam swojej”.

„Wspominałem o utracie czegoś jeszcze?”

„Poza spluwą i odznaką? Mówiłeś coś o nadziei, czy tam o sercu. Szczerze mówiąc, szczegóły mi się rozmywają...”

„Jak tak teraz o tym myślę, to w sumie straciłeś też powóz motorowy. A to już konkret”.

„Rozmawialiśmy o, khm, polityce?”

„Tak, z jakiegoś powodu byłeś bardzo cięty na imigrantów...” – pociera kark.

„Wolałbym nie wchodzić w szczegóły. To było mało kreatywne”.

„Tak, mówiłeś ciągle o tym, jak to właściciele kopalni węgla wszystkich nas dymają, tak jak tamta kobieta wydymała ciebie...”

„Tak w ogóle to nie zgadzałem się z tobą. Widmowa ręka rynku dba o to, żeby każdy dostał to, na co zasługuje” – popija solidnie z butelki.

„Tak, usprawiedliwiałeś zniszczenie powozu tym, że prowadziła cię widmowa ręka rynku...”

„To było, zanim zacząłeś mówić o tym, jak to lewuchy ciągle próbują cię wydymać”.

„Tak, mówiłeś, że zachowałeś się bardzo nierozsądnie i nie dopełniłeś swoich obowiązków przedstawiciela Koalicji”.

„Nie bardzo... mówiłeś dużo o jakichś smutnych kościołach i o tym, że wszyscy chcą cię wydymać”.

„To ci dopiero opowieść”.

„To było najwspanialsze, co zdarzyło się w tej rybackiej wiosce, odkąd Rosemary próbował otworzyć piwo krabem”.

„Tak, to też był klasyk”.

„To na pewno tak się właśnie odbyło?”

„Uwierz mi, Tequila, tak właśnie było. Spytaj któregoś z pozostałych świadków”.

„Tak, wszystko, co powiedział, to prawda”.

„Widzisz?”

„Nie wołaj Abigail! Nie wołaj!”

„To nie jest moje imię. Nazywam się Raphaël Ambrosius Costeau. I tak powinieneś mnie nazywać”.

„Nie, to brzmi do kitu. Jesteś Tequila Sunset. Zaakceptuj to, bracie”.

„Tequila Sunset, co? Brzmi całkiem nieźle”.

„Też tak myślę” – uśmiecha się.

„Zaraz, to Tequila Sunset to wydarzenie czy imię?”

„Mówiłeś chyba, że ty jesteś tym wydarzeniem i że rozwalisz krosna rzeczywistości. Tak... wiedziałem, że gdzieś już słyszałem ten tekst o krosnach”.

„Nie jestem pewien. Myślę, że ty byłeś tym wydarzeniem. Tequila Sunset. Przeciwieństwo Tequila Sunrise, którego już dawno nie ma”.

„Wszystko, co mówiłem, to prawda. Tequila Sunset zniszczy krosna, na których tka się rzeczywistość”.

„Tak – krosna. Czemu nie. Potem wcisnąłeś gaz do dechy i wystrzeliłeś z pirsu prosto w taflę lodu”.

„Boże. Co się stało potem?”

„Twoja rzeczywistość skondensowała się – wcisnąłeś gaz do dechy i wystrzeliłeś z pirsu prosto w taflę lodu”.

„O jakim pociągu mowa?” – pyta, popijając z butelki.

Nie ma żadnego pociągu. Jesteś tylko ty i chłodne światło prawdy.

„O absolutnie żadnym. Mów dalej, proszę”.

„Naturalnie”.

„O tak, nie pierwszy raz słyszę o tej sytuacji”. (Kaszlnij nerwowo).

„Hej, stary, ja cię nie oceniam” – macha butelką w twoim kierunku. „To nasze życie to dolina niedoli. Wielu spośród wysoce kreatywnych ludzi w historii zabiło się i było pijakami”.

„W każdym razie to był późny sobotni wieczór. Związek Dogorywających Alkoholików, czyli my, miał właśnie przerwę na napoje wyskokowe. Nie jest to zresztą szczególnie znaczące, bo mamy tę przerwę dwadzieścia cztery godziny na dobę. Dzięki temu wszystko jest ciepłe i błyszczy – pewnie znasz to wrażenie”.

„No, tak. Zrobiłem tak. I co?!”

„Co, może ty nigdy nie groziłeś nieznajomym, że zbryzgasz przy nich ściany własnym mózgiem?”

Czy to brzmi jak coś, co zrobiłbyś ty? Tak, raczej tak.

Porucznik marszczy brwi. Przysłuchuje się temu tak spokojnie, jak tylko potrafi.

„Zaraz. To w ogóle nie brzmi jak coś w moim stylu”.

„To, co się mówi, niekoniecznie musi być prawdziwe, ale to, co było później, to już sama prawda. Widziałem to na własne oczy, razem zresztą z tymi menelami tutaj”.

Kłamstwa, kłamstwa, kłamssssstwa. On wciąż kłamie.

„Co się stało potem?”

„Zaraz, my się spotkaliśmy w piątek?”

„Nie wiem czemu, ale imię Tequila budzi we mnie złe przeczucia. Może nie powinienem dowiadywać się, co oznacza...?”

„Jeśli już teraz ci niewyraźnie, to poczekaj, aż usłyszysz tę opowieść”.

Nie, nie. Potrzebujesz tej mądrości.

„Chyba jeszcze nie jesteś gotowy na ten poziom rzeczywistości. Opowiadając o tym, wyświadczyłbym ci niedźwiedzią przysługę. Sam musisz zrobić sobie wprowadzenie. Wróć, jak już zobaczysz powóz motorowy, Tequila” – sączy swoje piwo.

Wskazuje butelką wybrzeże.