Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

O tak, to absolutnie w twoim stylu...

Porucznik marszczy brwi. Przysłuchuje się temu tak spokojnie, jak tylko potrafi.

„Mów dalej, proszę”.

„To był późny sobotni wieczór. Związek Dogorywających Alkoholików, czyli my, właśnie miał przerwę na napoje wyskokowe. Nie jest to zresztą szczególnie znaczące, bo mamy tę przerwę dwadzieścia cztery godziny na dobę. Dzięki temu wszystko jest ciepłe i błyszczy – pewnie znasz to wrażenie”.

O tak, bratiuszko, znasz je. Jedyną lepszą rzeczą jest wciśnięcie pedału w podłogę, pocałowawszy uprzednio krawat. I ruszamy...

„Nagle słyszymy odgłos powozu motorowego pędzącego gdzieś na placu, po czym nastąpiła seria łupnięć i brzdęków”.

Pamiętasz odgłos trzaskającego drewna? Billboard...

„Głośne dźwięki zwracają, naturalnie, uwagę każdego, kto obdarzony jest parą uszu. W takiej rzeczywistości żyjemy”.

„Khm... Chciałbym wysiąść już z pociągu tej historii”.

Nie da się wysiąść w pełnym pędzie.

Musisz tu zostać.

Pociąg przyspiesza, a hamulcowego próżno szukać! Z tego pociągu nie da się wysiąść!

„Moim zdaniem powinniśmy pozwolić mu kontynuować tę opowieść”.

„No ja myślę! Tamtego wieczora wysłuchałem wszystkich twoich historii”.

„W każdym razie nastąpiła krótka cisza – bezdech ciszy, można by rzec – po czym dopiero zaczęło się prawdziwe zamieszanie. Słyszeliśmy, jak powóz zbliża się z ogromną szybkością do oceanu”.

„Potem brzmiało to tak, jakby ktoś przeskoczył kanał. Wzięliśmy browce i popędziliśmy na pirs – nigdy nie lekceważ szybkości alkoholika...”

Trzech mężczyzn stoi na drewnianej platformie przy brzegu zapadłej rybackiej wsi. Policzki mają czerwone, są podekscytowani, w dłoniach mają piwo, a w oczach mgłę.

„Przed nami roztaczał się iście imponujący widok. Poobijany milicyjny powóz z zawartością w postaci ciebie. Centralnie na plaży. Odpalałeś silnik, krzycząc ile sił w płucach...”

„OTO PRZYSZEDŁ CZAS”.

„A jako że jestem z natury ciekawski, więc oczywiście spytałem, jaki to czas przyszedł, na co ty odpowiedziałeś...”

„OTO PRZYSZEDŁ CZAS TEQUILI SUNSETA. KONIEC OSTATECZNY”.

Nic nie mów. Tak będzie bardziej godnie.

„Po czym twoja rzeczywistość skondensowała się – wcisnąłeś gaz do dechy i wystrzeliłeś z pirsu prosto w taflę lodu”.

Mięśnie w twojej prawej nodze napinają się.

Dłonie drętwieją ci na dźwigniach sterujących.

„Podbiegliśmy do lodu, gdy ty próbowałeś się stamtąd wygramolić, jakimś cudem wciąż w jednym kawałku, pokryty wodorostami i innym gównem. Jak jakiś potwór morski”.

„Kiedy wreszcie tam dotarliśmy, siedziałeś zapłakany na plaży. Powiedziałeś, że w wozie zostały twoja odznaka i mundur. Ale za późno było, żeby je ratować – powóz zdążył się mocno zanurzyć”.

Pod tym względem masz wiele wspólnego ze swoim powozem motorowym.

„Widząc brata w potrzebie, złożyliśmy kondolencje i zaprosiliśmy cię do wspólnego imprezowania, na co naturalnie przystałeś...”

Co innego mogłeś zrobić? Podziękuj braciom za pomocną dłoń.

„Spytaliśmy o tego całego Tequilę, a ty wyjaśniłeś, że to teraz twoje imię, i nalegałeś, żeby tak się do ciebie zwracać”.

„Moje prawdziwe imię to Harry”.

„Nie, tak cię po prostu nazwała twoja matka. Naprawdę nazywasz się Tequila Sunset. Zaakceptuj to, bracie”.

„Jak długo imprezowaliśmy?”

„Wiele godzin. To był całonocny maraton picia. W którymś momencie, chyba w niedzielę rano, zrobiłeś się zadziorny i chciałeś rozmawiać o revacholskich kobietach”.

„O tym, że to ślicznotki, ale jednocześnie dziwki, i tak dalej. O tym, że jedna konkretnie cię wydymała. Po krótkiej chwili przekroczyłeś horyzont zdarzeń, zrobiłeś się posępny, wstałeś i odszedłeś bez słowa”.

„Rety. Niesamowita historia”.

„No, założę się, że Tequila to jest, kurwa, legenda komisariatu. Partnerowanie mu musi być nie lada zaszczytem”.

„Nie ma pan nawet pojęcia”.

„Dało się jakoś wywnioskować, jakim rodzajem policjanta jestem?”

„Ciągle mówiłeś o sobie per »cholerna supergwiazda«, która rozwiązała 501 spraw...”

Jak już ustaliłeś, tak naprawdę było ich 216. Ale co szkodzi odrobina przesady przed znajomymi?

„Bez udziału tych nudziarzy z komisariatu, nie omieszkałeś dodać”.

Jak już ustaliłeś, tak naprawdę było ich nieco ponad 200. Ale co szkodzi odrobina przesady przed znajomymi?

„Ciągle przepraszałeś za to, że jesteś takim złym gliną, i za szkody, jakie wyrządzasz wszystkim wokół...”

„Robiłeś przerwy na bicie się otwartą dłonią w skronie ze słowami »Dureń, dureń, dureń«”.

„Ciągle nam mówiłeś, że w swojej karierze widziałeś dużo krwawych scen ale to i tak nic w porównaniu z »Wielkim Rozlewem Krwi«, który nadchodzi...”

„Wspominałeś coś chyba o rozstąpieniu się ziemi, która pożre miasta i marzenia. Tak... pamiętam tę metaforę czy jak to się, kurwa, nazywa”.

„Mówiłeś, że bycie gliną to nuda i nie ma powodu, żeby o tym rozmawiać” – wzrusza ramionami.

„Robiłeś przerwy na bicie się otwartą dłonią w skronie ze słowami »Nudziarz, nudziarz, nudziarz«”.

„Wykrzykiwałeś głównie »Prawo to ja« i opowiadałeś o tym, że sprowadzisz prawo do wszystkich bezprawnych miejsc przy użyciu swojego prawoszczęku”.

„Nieszczególnie, nie chciałeś o tym gadać. Mamrotałeś coś tylko do siebie bez ładu i składu”.

„Mówiłem coś o śledztwie?”

„Tak, mówiłeś, że to »nic takiego« i że w kilka chwil rozwiążesz tę sprawę” – następuje potężny haust. „I że nikt nie jest tu potrzebny. Bo od teraz lecisz solo”.

„Wielu policjantów, którzy osiągają ten poziom alkoholizmu, postanawia działać solo i żyć jak pustelnicy”.

Nie mówi tego żartobliwie. Żal mu policjanta pustelnika.

„Mówiłem coś konkretnego o tym kimś, kto mnie »wydymał«?”

„Nie sypałeś szczegółami, ale powtarzałeś, że ktoś cię naprawdę konkretnie zrobił w wała, tak jak i nas wszystkich...”

Proszę, nie otwieraj tych drzwi.

„Nikt mnie nie robi w wała. Ja tutaj robię ludzi w wała”.