Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Nie”.

„Aha!” – wlewa w siebie trochę piwa. „Chcesz wiedzieć, skąd się wziął Tequila Sunset?”

„Masz jeszcze jakieś historie do opowiedzenia?”

„W tej chwili nic mi nie przychodzi do głowy”.

„Ma to w sumie sens. Naprawdę dużo pijesz”.

„Może być w tym racja”.

„Znalazłem kolejną porcję alkoholu. Weźmiesz go w zamian za trzecią historię?”

„No dobra, zmieniłem zdanie. Zaśpiewaj mi pieśń o Tequili Sunset”.

„To ten... Możesz mi opowiedzieć teraz historię Tequili Sunset?”

„A nie mówiłem już, że nie chcę być tym, który cię wtajemniczy? Najpierw musisz się zapoznać z wydarzeniem! Nieodpowiedzialnie byłoby...” – mężczyzna kręci głową. Jego szare oczy patrzą w twoje.

...i dość strasznie ci to opowiadać.

Musisz pogodzić się z tym, że to trudne. Idź nad morze. Przyjrzyj się maszynie.

„Co tu robicie, panowie?”

„Ratujemy świat!” – rzuca spojrzenie swoim kompanom.

„Proszę... Proszę, nie wołaj... nie wołaj...” – błaga mężczyzna w rurze.

„No dobra, pijemy. Pijemy alkohol – to właśnie robimy. Raz próbowałem uratować świat, dawno temu, za pomocą przedsiębiorczości, kreatywności i siły woli, ale to nie wypaliło”.

„Pozostał mi więc żywot pirata”.

„Widzieliście może ostatnio w okolicy kobietę imieniem Ruby?”

„Nie pamiętam, żebym widział jakąś kobietę, odkąd zgubiłem klucze”.

To delikatny temat. Nie spał z nikim od wieków.

Naprawdę nie ma pojęcia, kim jest ta Ruby, szanowny panie.

„Idioto w Spirali Katastrof... Jestem gotowy. Ujrzałem to jasno. Opowiedz mi historię Tequili Sunset”.

„Mhm. Pozwól, że zwilżę swoje struny głosowe...” – zwilża je obficie, po czym zaprzęga do pracy: „Tequila Sunset wparował do Martinaise w zeszły piątek. A mówiąc Tequila Sunset, mam na myśli ciebie – człowieka legendę”.

„Przyjrzałem się pomnikowi jeźdźca...”

„Nikt się ze mną nie równa, co?” – klaszcze w dłonie z uciechy. „Udało mi sklecić to wszytko do kupy, i to jak szybko na dodatek. Nie dziwne, że kiedyś byłem przodownikiem przemysłu...”

„Słuchaj, czuję to w trzewiach – przed tobą świetlana przyszłość. Jedyny i niepowtarzalny Tequila Sunset! Już budujesz prężnie wartość marki. Zyski bez wątpienia pojawią się już wkrótce”.

Ten chytry szczur wciąż nie chce przyznać, że chce cię orżnąć!

„I już? To tylko trochę rusztowania!”

„Pewnie, że nie. Twoja marka zaprezentuje się w pełni, jak tylko robotnicy wrócą do pracy. Strajk ich wstrzymuje. Na to niewiele mogę poradzić” – wzrusza ramionami, po czym pociąga z butelki.

„Gwarantuję, że wtedy gazety to podchwycą. Będą zdjęcia i tak dalej. Zrobi się o tobie głośno w całym mieście – inwestowanie w społeczność, tworzenie wartości, odwdzięczenie się...”

Gazety? Może i ona do nich zajrzy i zobaczy twoje imię... Może do ciebie wróci...

Siedząca przy stole kuchennym kobieta je tosta z masłem i popija go ziołową herbatą. Otwiera biznesowy kwartalnik „Salzneben Report”, a tam wydrukowany lśniącą farbą on. W tryumfalnej, zwycięskiej pozie, niczym przybysz z przeszłości...

Hej, twój nowy ekspert od rozwoju marki nadal nie pożegnał się z butelką. Choć to obiecał.

Ten strajk może trwać wieki... Warto przemyśleć ograniczenie strat, dopóki to jeszcze możliwe.

„Ciekawe, co by napisali w gazetach...”

„A co chciałbyś, żeby napisali?”

Oto i człowiek, który wie, jak rozegrać media – od postawienia właściwego pytania poczynając.

„Miejscowy detektyw rozwiązuje sprawę morderstwa, zarabiając przy tym fortunę!”

„Jeszcze nie rozwiązaliśmy sprawy morderstwa” – stwierdza porucznik. „Pewnie udałoby się nam, gdybyś nie rozpraszał swojej uwagi na tego typu aktywności”.

„Bardzo ładnie. Mógłbyś być własnym specem od PR-u, Tequila” – kiwa głową.

„Filantrop ratuje dziecko z sąsiedztwa przed brutalnym ojcem. Miasto składa hołd!”

„Lokalna klątwa bankructw przegnana przez rekina giełdowego!”

„Właściciel klubu nocnego ożywia kulturalne życie młodzieży i zarabia fortunę!”

„Bogaty biznesmen dokonuje renowacji lokalnej rudery!”

„Nie miałeś aby ograniczyć picia podczas pracy?”

„Tequila... sam wiesz, że to nie takie proste. Masz moje słowo, że nad tym pracuję” – puszcza ci oko, a jego palce mocniej zaciskają się na butelce.

Bynajmniej nad tym nie „pracuje”. Nigdy nie przestanie pić.

Wzdycha. „To nie takie proste... Ale pracuję nad tym. Powaga. Zapisałem się nawet na wieczorne spotkania grupy w Jamrock”.

Miłościwy panie. Mówi prawdę.

„Anuluję projekt. Nie wierzę, że kiedykolwiek doprowadzisz go do końca”. [Przerwij całe zadanie].

„Ale Tequila...” – zwiesza głowę w geście rozpaczy. „Dlaczego? Tym razem naprawdę się starałem – dla ciebie, dla siebie, dla triumfu wysoce kreatywnych koncepcji...”

„I nawet niczego nie zgubiłem!” – wpatruje się w pustą przestrzeń, a jego oczy są jak kapsle wyrzucone po otwarciu butelek. „Dobra, no to wracam do punktu wyjścia. Jeszcze raz od zera. Nie jest to nowe doświadczenie”.

„Czegoś jeszcze potrzebujesz?” – wlewa w siebie imponującą część zawartości butelki, kiwając się w przód i w tył.

„No dobra, ufam, że dostarczysz w końcu tę naprawdę ostateczną wersję produktu”. (Kontynuuj zadanie).

„Niech cię o to ani jedna komórka mózgowa nie boli, zostaw wszystko mnie... Ostateczny efekt będzie spektakularny. To wymaga tylko trochę czasu...”

„Coś jeszcze?” – zarzuca nogę na nogę, zarozumiale wręcz zadowolony z siebie.

„Coś niesamowitego. Zbudowanie tak szybko rusztowania to naprawdę wyczyn stulecia”.

„Słyszysz, Rosie? Wróciłem, i to w jakiej formie” – sięga ręką w stronę swojego kumpla, by stuknąć się butelkami, po czym ponownie zwraca się do ciebie.

„A to dopiero początek. Poczekaj, aż strajk się skończy i robotnicy będę mogli wreszcie dostarczyć produkt. Gwarantuję, że gazety od razu to podchwycą. Będzie o tobie głośno w całym mieście – inwestowanie w społeczność, tworzenie wartości, odwdzięczenie się...”

„Słuchaj no, wiem, że próbujesz mnie orżnąć...”