Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

„Jesteś detektywem, nie?” – patrzy na ciebie zapuchniętymi oczami. „Może pomógłbyś staremu Idiocie w Spirali Katastrof... rozwiązać sprawę zaginionej kurtki! Co ty na to, Tequila?”

„Masz na myśli tę kurtkę, którą znalazłem na promenadzie i tknięty niejasnym przeczuciem wyczyściłem?”

„Hmmm” – mężczyzna dokonuje przez chwilę inspekcji kurtki z malującym się na jego czole wyrazem konsternacji...

„Nie, to nie to. FALN? To są rzeczy średnio kreatywne. Zupełnie nie mój styl”.

„No bez żartów, chłopie. To jest twoja kurtka. Po prostu jej nie pamiętasz”.

„Nie ma, kurwa, opcji. Idiota w Spirali Katastrof nigdy nie zapomina luksusowego elementu męskiej garderoby...”

„Ej! Spiralo Katastrof! Czy to nie jest kurtka, którą zwinąłeś parę tygodni temu?”

„No gdzie? Kurwa, w życiu, Rosemary! Co jest z wami? Myślicie, że zniżyłbym się do noszenia ciuchów FALN jak jakiś mało kreatywny rowerowy kurier?...”

„Wiesz, co ci powiem, Tequila? Może ty sobie ją zatrzymaj. Któregoś dnia znajdę sobie inną kurtkę...”

„Przynajmniej zyskałeś ładną kurtkę” – stwierdza porucznik, wzruszając ramionami.

„A więc twierdzisz, że gdzieś tam jest jeszcze jedna zagubiona kurtka?”

„Świat jest wielki, Tequila. I pełen zgubionych kurtek. Nie wiem, skąd pomysł, że akurat ta miałaby być moja...”

„Znalazłem już jakąś brudną kurtkę przy promenadzie”.

„O ja pierdzielę! Tequila, jak? Nieważne, nie chcę wiedzieć, pokaż mi ją”.

„Znalazłem trochę więcej, niż bym sobie życzył”.

„Co to ma niby znaczyć?”

„Nic”. (Daj mu kurtkę).

„Niech no spojrzę. Co? To nie jest moja kurtka. Moja była piękna. A to jest całe ujebane! Co ja mam niby z tym zrobić?”

„Przykro mi. Taką ją znalazłem”.

„Nie chcę tej ohydnej sterty menelowych łachów. Może i krążę po nieodwracalnie gnijącej orbicie, ale wciąż mam jakieś standardy...”

„Oddaj mi ją w pierwotnym stanie albo znajdź jakiś śmietnik, w którym można ją spalić” – oddaje ci swoją zgubę.

Porucznik przygląda się kurtce w twoich rękach. „Wiesz, chociaż pokrywa ją guano, to sama kurtka wygląda na plamoodporną. Wystarczy ją dobrze wyszorować”.

Choć kurtka jest pokryta nagromadzonym przez wiele dni brudem, wydaje się odporna na zaplamienia. Może wystarczy ją porządnie wyszorować?

„Posłuchaj, natknąłem się właśnie na kolejne ciało. Nie obchodzi mnie twoja kurtka”.

„A czegoś się spodziewał? Zostawiłeś ją na zewnątrz na tydzień!”

„Obok leżał nieżywy człowiek”.

„Co to ma wspólnego z moją kurtką?”

„Dość paskudny zbieg okoliczności”.

„Co mnie obchodzi jakiś lokalny sztywniak? Dasz mi tę kurtkę czy nie?”

„Dobra, bierz już ten badziew”. (Daj mu kurtkę).

„Pewnie nic. Nieważne”. (Daj mu kurtkę).

(Daj mu kurtkę).

„Zaraz. Prosisz funkcjonariusza policji, żeby pomógł ci znaleźć kurtkę, którą ukradłeś, a potem zgubiłeś?”

„Właśnie. W końcu służycie obywatelom, no nie?”

„Dobra, jasne. Gdzie ją zgubiłeś?”

„Gdybym wiedział, gdzie ją zgubiłem, już bym ją znalazł, nie? To znaczy, może to było przy promenadzie? Albo gdzieś na plaży? A może jak zajrzałem na opuszczony targ rybny?”

„Dużo tych miejsc”.

„Gdzieś na północ stąd, tyle wiem na pewno. Można by popytać, może ktoś ją widział”.

„Nie mam na to czasu”.

„Stary, mówiłeś chyba, że jesteś fajnym gliną”.

„Teraz nic się mnie już nie trzyma. Ledwie tydzień temu ukradłem śliczną nową kurtkę, po czym ją też zgubiłem. Jedyne, czego nie udało mi się zgubić, to ci dwaj opoje”.

Kto jak kto, ale ty powinieneś go rozumieć. Może byłbyś w stanie pomóc w znalezieniu tej kurtki...

Zagubiona kurtka? To brzmi jak zagadka, którą mógłbyś spróbować zgłębić...

„Co to jest... Tequila Sunset? Ciągle to powtarzasz”.

„To ty. Ty jesteś Tequila Sunset”.

„Skąd o tym wiesz?”

„Spotkaliśmy się już, nie pamiętasz?”

„Zmieniłem zdanie. Pomogę ci znaleźć tę zgubioną kurtkę”.

„Doskonale” – zaciera ręce. „Kiedy możesz zacząć? Im szybciej odzyskam tę kurtkę, tym prędzej poskładam swoje życie do kupy”.

„Wiesz choć mniej więcej, gdzie ją ostatnio miałeś?”

„Gdybym wiedział, gdzie ją zgubiłem, już bym ją znalazł, nie? No pomyśl, stary!”

„Niemniej, możliwe, że było to przy promenadzie. Albo gdzieś na plaży? A może jak zajrzałem na opuszczony targ rybny?”

„Gdzieś na północ stąd, tyle wiem na pewno. Można by popytać, może ktoś ją widział”.

„Już się za to zabieram”.

„Jesteś cholerny bohater, Tequila!” – unosi butelkę w geście uznania, po czym wlewa w siebie imponującą część jej zawartości.

„Znasz jakichś ekspertów od rozwoju marki? Muszę zacząć budować swój wizerunek”. (Pokaż mu certyfikat).

Przebiega wzrokiem dokument i wydaje z siebie przeciągły niski gwizd. „Zła karta się odwróciła, co? Teraz masz problemy spod znaku wielkiej kasy” – spogląda znów na ciebie, a w oczach ma błysk.

„Nie krygujże się, Tequila. Jasne, że możesz na mnie liczyć”. Wciska sobie palec w pierś: „Jestem do twojej dyspozycji”.

„Jesteś »do mojej dyspozycji«? Co chcesz przez to powiedzieć?”

„Jako ekspert od rozwoju marki. Wiem, że to dość nieortodoksyjny wybór. Nie noszę garnituru, nie mam stu lat i jutro jeszcze raczej nie umrę...”