Rozmowa · Idiota w Spirali Katastrof

Przy takim chlaniu? No nie wiem...

„Ale mam coś, czego nie mają inni. Jestem na twoim poziomie. A skoro rozumiem już twoje potrzeby, mogę z łatwością ożenić moje wysoce kreatywne pomysły z twoją marką. Pomogę ci naprawdę zaistnieć”.

Wspaniały, pełen wiary zapał! Nastawienie warte miliard reáli. Wariacka wręcz energia! Zatrudnij go natychmiast!

„Dobra, zatrudniam cię!”

„Nie, Tequila, nie...” – wzdycha głośno. „Jestem profesjonalistą, rozumiesz. Nalegam na oficjalną rozmowę o pracę. Inaczej nie byłoby to uczciwe wobec pozostałych kandydatów”.

„Co chcesz o mnie wiedzieć?” – pochyla się w przód i upija kolejny łyk z butelki, marszcząc brwi w wyrazie udawanej powagi.

Prawdziwe pytanie, na jakie chcesz znasz odpowiedź, to: czy naprawdę możesz powierzyć całą swoją fortunę pijakowi, który zgubił klucze od domu, kiedy poszedł pobiegać?

Dociśnij go trochę, sprawdź, jak sobie radzi z presją.

„No dobra, spróbuj się jak najlepiej sprzedać”.

„Dobra, dobra, tylko załyczę...” – udaje mu się opróżnić pół butelki, po czym siada prosto z mętnym, ale dziwnie rezolutnym wzrokiem. Jego palec wystrzeliwuje w górę.

„Widzisz, wartość netto nie znaczy nic dla mieszkańców Martinaise. Zero. Null. Żeby dostrzegli twoje bogactwo i naprawdę zaczęli cię szanować, musisz przekuć je na coś prawdziwego, coś namacalnego. Im większe to coś, tym lepiej” – zagląda do butelki w poszukiwaniu inspiracji.

„Nie ma nic bardziej prawdziwego niż koniec wszystkiego”.

„Pomnik jeźdźca!” – strzela palcami. „W centrum dzielnicy – na to nie da się nie zwracać uwagi. Możemy umieścić tam twoje nazwisko w świetle reflektorów. To cholerstwo i tak chcą poddać rekonceptualizacji”.

„Zdaje pan sobie sprawę z tego, że ten pomnik z założenia ma wyglądać, jakby eksplodował? Nie wymaga renowacji”.

„Nie mówiłem nic o renowacji, tylko o rekonceptualizacji. Teraz to ledwie przeciętnie kreatywna koncepcja” – mówi, wypluwając każde słowo.

Hmm... Poziom konceptualizacji zawsze może być wyższy, racja.

Ale jaka byłaby tego cena?

„Tak, dobra. Prawdziwego jak płacenie rachunków czy jedzenie bogatych w błonnik posiłków rano”.

„O czym ty gadasz? Jestem najgorętszym towarem w mieście. Najprawdziwszym z prawdziwych”.

„Nigdy nie pojąć nawet idei ekonomicznych obiektów niematerialnych... Żal mi ich”.

„Tak, pokażmy im prawdziwą sztukę, a będą mogli docenić majestat moich finansów”.

„Mam obawy co do twojego... osobistego poczucia odpowiedzialności”.

„Tequila, Tequila... Cokolwiek dzieje się w mojej rzeczywistości, nie ma żadnego wpływu na twoją. Tutaj chodzi o ciebie i twoją przyszłość. O to mnie zapytaj”.

„Masz stosowne do pozycji doświadczenie?”

„Pozwolę sobie wspomnieć, że kiedyś sam byłem osobą o całkiem wysokiej wartości netto. Zarządzałem już dużymi pieniędzmi, grałem w tę grę z szychami świata marketingu...”

Na jego opuchniętej twarzy pojawia się delikatny uśmieszek, jak przebijający się przez stratosferę promień słońca. Lubi wspominać.

„W Boom Boom Room kierowałem zespołem architektów talentu. Ludzi tak wysoce kreatywnych, że ich nazwiska składały się z jednej litery. Mieliśmy obłędne pomysły, napędzane niezmierzonymi ilościami serwatki w proszku o smaku kawy. Uskutecznialiśmy rzeczy, jakich świat dotąd nie widział. I jakich potem już nie zobaczył!”

Będziemy potrzebować przykładów. Jedna litera inicjałów to raczej za mało.

Interesują cię wymierne wskaźniki skuteczności, a nie jakieś miłe wspomnienia. Poproszę o liczby! Ile lat pracował? Ile zarobił dla pracodawców?

„Tak? Jakieś przykłady?”

„Pamiętasz, jak Maria Kapalewa wywołała burzę komentarzy, przechodząc po czerwonym dywanie w tych kapciach – no tych z przylepionymi podskakującymi cyckami?”

Tak, to pamiętamy...

„To moje dzieło. Moja koncepcja” – spogląda w niebo z poczuciem triumfu i zadowolenia, niczym stary kocur. „Tamtego roku sprzedaliśmy dużo kapci...”

No dobra, już mówię: Pani Kapalewa (wł. Olga Griebiennikowa) znana była niegdyś jako wielka gwiazda i symbol seksu Wschodniego Revacholu. Jej rola w filmie z gatunku sexploitation, „Psychotroniczna striptizerka” w reżyserii Do Do Chakana, przyniosła jej zawrotną popularność. Przez trzy lata z rzędu czasopismo La Fayette przyznawało jej tytuł najbardziej zniewalającej kobiety.

Trzy lata, słyszysz ty? Trzy lata. Jak ona musiała być seksowna!?

Wcale nie?

Ale czemu tego nie pamiętamy?!

Bo to nie jest ani czadowe, ani stylowe. To beznadziejne i niemodne. Nawet Pani Kapalewa nie dała rady.

„Potrzebuję liczb. Lata pracy, zestawienia zysków i strat...”

„Liczb? A może być piętnaście jebanych lat wciskania ludziom sztuki do łbów? To są setki wysoce kreatywnych pomysłów opracowanych i zrealizowanych dla tych wymuskanych korpoludków w garniturkach. Z jakim skutkiem?” – odchyla się gotów zakończyć przemowę mocnym akcentem...

„Z milionami reáli w kieszeniach moich klientów. Wyrobiłem sobie markę w tym świecie”.

A potem stracił to wszystko, idąc pobiegać... Mało to inspirujące.

„Ile mnie to kosztuje?”

„Z góry nic a nic. A to dlatego, że na pierwszym miejscu jest dobro klienta. Moja dola będzie efektem ubocznym i odbiorę ją później, jak już zrobimy z ciebie objawienie...”

„Naprawdę nie mamy na to czasu” – stwierdza niecierpliwiący się porucznik. „Może zapomniałeś, ale powinniśmy zajmować się śledztwem w sprawie morderstwa”.

„Zapomnij o pośrednikach i innych – tą robotą zajmuję się osobiście, od koncepcji po realizację” – kontynuuje. „Wszelkimi niespodziewanymi wydatkami zajmiemy się później. Nie można pozwolić, żeby te czy inne kwoty zakłóciły nam pracę. Prosta sprawa”.

„Wróćmy do tego później”.

„Jasne, stary, kiedy tylko chcesz” – targa nim czknięcie. „Nie spiesz się. Zawsze mnie tu znajdziesz”.

„Dobra, zróbmy to. Zatrudniam cię!” (Przyjmij jego propozycję).

„No to jazda, wracam do gry!” – wznosi toast, na który sam odpowiada, pijąc za dwóch. I za dwóch się krztusząc. Brązowy płyn ścieka mu po twarzy i zalewa nozdrza. Kiedy mężczyzna dochodzi już do siebie, wieńczy tę scenkę splunięciem.

„Wybacz, przyjacielu. Tu nie chodzi o mnie, ale o ciebie, rzecz jasna. To twoja okazja, by przysłużyć się społeczności. Zaznaczyć swoją markę. Sprawić, by zapamiętano twoje nazwisko” – rozpościera ręce, obejmując całą przestrzeń...

„Już to nawet widzę: Tequila Sunset, zapisane promieniami katodowymi. Rozświetlające wieczorne niebo. Nie będzie takiego dzieciaka w mieście, który nie wiedziałby, kim jesteś”.

To dobry moment, żeby wspomnieć o jego piciu... Niczego nie zdziała, jeśli nic z tym nie zrobi.

„Świetnie, kiedy możesz rozpocząć pracę?”

„Daj mi pół godziny, przyjacielu. Tak właściwie” – znów unosi swój brudny palec – „to żądam od ciebie, żebyś tu usiadł i nie ruszał się, aż nie wrócę. Otwórz piwo, pogadaj ze starymi znajomymi...”

Porucznik masuje swoje skronie i wbija wzrok w ziemię.

Nie ma na to czasu...

„Spokojnie. Widzę, że obydwaj biegacie jak postrzeleni, w tę i z powrotem. Czasem trzeba się zatrzymać, cieszyć się chwilą”.

Odwraca zapuchniętą twarz do napastliwego wiatru, a mroźny deszcz pastwi się nad jego policzkami.

„Nie sądzę, żebym miał czas ot tak siedzieć i czekać...”