Żałosny glina

„Jestem tylko ciężarem. Powinienem się odpierdolić i już...”

„Nie, właściwie to poczekaj! Muszę spojrzeć jeszcze raz na listę, przepraszam. Gdzie moja lista? Czekaj!”

„Przykro mi, że musisz je przeze mnie sprzedać”.

„Przepraszam...?”

„To była moja wina. Oddałem ją w komis. Jestem beznadziejnym gliną”.

„Nie zasługuję na te informacje. Nie zapracowałem na nie...”

„Nie umiem nie czuć się częściowo odpowiedzialny za powstanie niezdrowej kultury, której uczepiła się ta kobieta. Przykro mi”.

„Najwyraźniej masz taki wpływ – zwłaszcza na kobiety” – stwierdza, patrząc na ciebie.

„To było tak, jakby moje ciało działało samo z siebie. Biegłem, mój tułów się obrócił, moje ręce wykonały obelżywy gest... Przykro mi, że musiała pani na to patrzeć”.

„Przepraszam. Przepraszam, że sprzedałem swoją broń”.

„Przepraszam, mam wrażenie, że panu przeszkadzam”.

„Bardzo mi przykro, że musiał mnie pan oglądać w takim stanie. Możemy przestać o tym rozmawiać”.

„W pełni sobie zasłużyłem na próby, jakim poddał mnie los”.

„Bo jestem spłukanym gliną bez centa przy duszy”.

Ja też czuję się nieprzygotowany i fatalnie wyposażony...

„Wybacz, nie chciałem być tak niedelikatny w sprawach osobistych”.

„Przepraszam, nie chciałem być wścibski”.

„Nie. Przykro mi, ale nie potrafię”.