Polityka

„A zatem chronię państwowe bezprawie. Nie jestem stróżem porządku, a zwykłej anarchii”.

„A więc »fajni« goście chronią biznesmenów, a cała reszta żyje w ruinach? Umiem sobie wyobrazić fajniejsze rzeczy”.

Porucznik kiwa głową z aprobatą.

„Państwo babiego lata? Masz rację, fajowe to. Jestem częścią modnego, cienkiego, niemal nieistniejącego aparatu państwowego!”

„Dlatego właśnie je chcę. Chyba sam jestem niskiej jakości socjalistycznym rupieciem”.

„Ta cała gospodarka to tylko odwrócenie uwagi od problemów kulturowych. Wie pan – imigrantów i...”

„Takie jest prawo natury. Silne gospodarki rosną, słabe umierają”.

Uderzasz dłonią o metal w akcie czystej, fizycznej zemsty. Z początku uczucie jest wspaniałe, potem jednak pojawia się ból.

„Racja, powinni byli po prostu bardziej się postarać. Mieli wszystko, co potrzebne do sukcesu”.

„Umowa stoi”. (Zamów zestaw kości).

„Poproszę najzwyklejszą kostkę. Taką normalną”.

„Abra-qad-abra, umarła niczym ten świat!”

„Czego się spodziewali? Dwadzieścia centów za godzinę to żałosna płaca. Aż dziw, że w ogóle się stawiały do pracy”.

„Niestety, nie wiem właściwie, jaką chcę kostkę...”

(Kiwnij z powagą głową). „Rynek zrobił swoje”.

„Tak, jestem gwiazdą. Supergwiazdą wręcz. My nie troszczymy się o pieniądze”.

Kopnij go.

„Co to może znaczyć? Karabin? Tutaj?”